Schrijven is een vak. Iets dat je moet leren en iets waar je meters voor moet maken om het goed te kunnen. Uiteraard heb je natuurtalenten. Mensen die geboren zijn met een overvloed aan rauw talent. Dat is iets dat aangeboren is. Anderen hebben wat minder talent maar bereiken door het veel te doen een acceptabel niveau. Of je nou een goede schrijver bent of niet, het schrijven van grote stukken als een boek of een scenario voor een speelfilm vergt niet alleen kunde maar minimaal net zoveel discipline. Er zijn heel wat mensen die beginnen met schrijven maar er zijn er al een stuk minder die (regelmatig) iets afmaken. Discipline. Dat klinkt heel logisch. Maar een schrijver is ook afhankelijk van inspiratie. Het is lastig schrijven als je je niet geïnspireerd voelt. Elke schrijver heeft daarmee te maken. Ik verdeel schrijvers daarom eigenlijk altijd in drie groepen. Er is eigenlijk geen ‘goede’ of ‘verkeerde’ groep om deel van uit te maken. Niet iedereen kan het echter permiteren om in de ene groep te zittten of in de andere.
Groep 1: De-Stephen-King-types
Stephen King is een wereldberoemde schrijver. Er zullen denk ik weinig mensen zijn die, al dan niet bewust, in aanraking zijn gekomen met werk van deze overijverige schrijver. Hij heeft inmiddels 49 boeken gepubliceerd en er zijn heel wat boeken verfilmd van de eigenzinnige Amerikaan. Iemand die 49 boeken kan schrijven moet haast wel een ijzersterke discipline hebben. En je raadt het al, dat heeft hij ook.
De heer King is een uitgesproken man. Zo gelooft hij bijvoorbeeld niet in boeken over schrijven. Hij heeft er veel gelezen maar je hebt er simpelweg niets aan. Er is slechts een enkel boek over hoe je een boek moet schrijven die hij bij hoge uitzondering aanraadt. Over zijn beroep is hij eigenlijk even resoluut en nuchter als dat hij simpel is. Als schrijver zijnde is schrijven je werk. Het is dus je werk om ’s ochtend je laptop open te klappen om 9.00 uur en het om 17.00 uur weer dicht te klappen. Zo simpel is het. Hij heeft weinig begrip voor schrijvers die zeggen dat ze alleen kunnen schrijven als ze geïnspireerd zijn. Niet piepen maar gewoon schrijven. Met je vak bezig zijn is natuurlijk niet alleen het schrijven zelf. Als je echt geen inspiratie hebt kun je natuurlijk research doen, met voorgeschiedenis bezig zijn, stambomen bedenken etc. Wanneer je in de ochtend je laptop openklapt kun je op duizend en één manieren bezig zijn met je verhaal. Uiteindelijk zul je, door op een andere manier met je verhaal bezig te zijn, alsnog met het echte schrijven zelf bezig gaan. Je zult je verbazen over hoeveel je om 17.00 uur al gedaan hebt terwijl het er misschien zo laat als 14.00 uur nog niet naar uitzag.
Elke dag met je werk bezig zijn is van groot belang. Doe je dit niet, dan neem je je werk niet serieus genoeg. Schrijven is een voorrecht maar het is niet iets magisch. Een mooi beroep is het zeker wel maar je moet er wel pragmatisch mee om kunnen gaan. Een mooie quote van Stephen King waar ik het gloeiend mee eens ben: “If you don't have the time to read, you don't have the time or the tools to write.”
Groep 3: De-George R.R. Martin-types
George R.R. Martin is het meesterbrein achter A Song of Ice and Fire. Hij is al eens omschrijven als de Amerikaanse Tolkien en zijn beroemde fantasiereeks wordt door steeds meer mensen beschreven als beter dan Lord of the Rings. Ondanks dat het heiligschennis is om zoiets te roepen zit ik zelf ook in dat kamp. A Song of Ice and Fire is door de jaren heen mateloos populair geworden. Alle 5 boeken die tot nu toe gepubliceerd zijn, hebben op nummer 1 gestaan op de bestsellerlijst en na het uitkomen van de serie Game of Thrones op HBO is de boekenreeks nog populairder geworden. Martin heeft echter ook andere boeken geschreven en heeft zijn sporen ook verdiend met het schrijven voor televisie. Maar A Song of Ice and fire is overduidelijk zijn magnus opus.
Martin behoort tot een bijzonder type schrijvers. Hij is het type dat alleen onder ideale omstandigheden kan schrijven. Zijn populariteit en drukke schema zorgen er helaas voor dat hij maar een klein deel van het jaar in die ideale omstandigheden verkeert en gezien het feit dat hij eindeloos kan herschrijven wordt die korte tijd vaak niet optimaal benut. Tenminste, vanuit het oogpunt van ons fans. Martin kan alleen schrijven als het NFL-seizoen voorbij is en hij thuis is en in zin favoriete stoel zit. Dat klinkt misschien makkelijk maar dat is het verre van. Martin wordt belachelijk veel gevraagd om op evenementen te verschijnen, schrijft (helaas) ook andere boeken en is ook betrokken bij de serie gebaseerd op zijn beroemde boekenreeks. Hij zit dus zelden in zijn favoriete stoel. Het gevolg is dat boek 4 in 2005 pas uitkwam. Dat is 5 jaar na boek 4 en meerdere jaren later dan gepland. Boek 5 kwam pas in 2011 uit en ook dat boek was rijkelijk laat. Deze late publicaties hebben voor veel oproer gezorgd onder de fans en Martin heeft zich meerdere malen negatief uitgelaten over de aanhoudende kritiek. Hij laat zich onder geen beding opjagen. De reeks zal af zijn wanneer het af is.
Martin kan het natuurlijk veroorloven om zijn tijd te nemen. Zijn boeken gaan nog steeds als warme broodjes over de toonbank dus wachten de uitgeverijen wel op hem. Ze zouden gek zijn als ze dat niet zouden doen. Er zijn zat schrijvers die niet geloven in de methode van Martin en die het eigenlijk onzin vinden. En ik heb ook zeker wel goede boekenreeksen gelezen van schrijvers die binnen 5 jaar drie boeken eruit knallen. Het is dus wel mogelijk. Maar geen van die schrijvers, ook Stephen King niet, benaderen het niveau van Martin. Dus eigenlijk kun je Martin geen ongelijk geven. Maar ook Martin was sneller toen hij nog niet zo groot was. Dus als je gelooft in zijn manier van doen kun je daar maar beter aan beginnen als je al gearriveerd bent.
Groep 2: de middengroep
Dit is een ongedefinieerde middengroep. Schrijvers die een beetje van Martin hebben en een beetje van King. Schrijvers die niet geloven in keiharde deadlines, dagelijks schrijven en elk jaar een boek (of meer) afschrijven. Deze schrijvers geloven echter wel in regelmaat. Ze schrijven misschien niet elka dag maar zijn wel dagelijks met hun vak bezig en zetten op zijn minst elke week wel wat op papier. Deadlines zijn wellicht niet de grootste vriend van deze groep maar ze worden met enige regelmaat wel gehaald. Bij deze groep zijn boeken absoluut niet 5 jaar te laat.
Mijn groep
Ik heb zelf altijd gezegd dat inspiratie iets puurs is. Het is iets dat je absoluut niet kunt forceren. Dat moet je ook niet willen want je werk is altijd minder als je schrijft terwijl je niet het gevoel hebt om te schrijven. Daardoor kwam het bij mij altijd in spurten. Ik kon maandenlang niets schrijven om vervolgens in een kwestie van dagen praktisch niet achter mijn laptop vandaan te komen. Als je het op die manier doet zijn die momenten dat het eindelijk komt echt heerlijk. Dan ben je echt letterlijk in ‘the zone’ en ga je er helemaal in op. Het is helaas echter niet de meest productieve manier van schrijven en zodra er een uitgeverij in het spel is kom je er simpelweg niet mee weg.
Er is voor mij wel een verschil of ik creatief moet schrijven of niet. Het schrijven van artikelen, concepten en vergelijbare zaken gaat prima. Dat kan makkelijk dagelijks en daar hoef ik geen inspiratie voor te hebben. De enige vereiste is zin. Dat is soms al moeilijk genoeg. Maar voor boeken, scenarios, gedichten en zaken van dien aard is het voor mij toch lastiger. Ik heb dus lange tijd in groep 3 gezeten. En dat terwijl ik zeker niet in de positie zit dat ik me dat kan veroorloven. Ik ben nu al een eind op weg van groep 3 naar groep 2. Ik zit nu ergens halverwege. Het zal denk ik niet lang meer duren voordat ik me in groep 2 begeef. Het is mijn doel om mij uiteindelijk te nestelen tussen groep 2 en groep 1 in. Want een vast lid van groep 1 wil ik nooit worden. Daar geloof ik niet in. Tenminste, niet voor mijzelf. Dagelijks op mijn eigen manier met schrijven bezig zijn vind ik prima. Schrijven is mijn grootste passie. Maar 40 uur in de week schrijven gaat mij te ver. Ook al zou ik me het kunnen veroorloven. Dan zou ik het nog niet doen. Toch hoop ik stiekem dat Martin tijdelijk opschuift naar groep 1. Want dan krijgen we deze eeuw nog boek 6 en 7 van A Song of Ice and Fire en dat zou wel zo fijn zijn!
zondag 22 juli 2012
woensdag 28 maart 2012
De 5 beste afleveringen van Mad Men
De langverwachte terugkeer van de serie die 4 Emmy’s voor beste dramaserie op rij won is er eindelijk. Mad Men is terug! Voordat ik begin aan seizoen 5 kijk ik nog even terug op de 1e 4 seizoenen van de topserie van AMC. Mad Men kende vele hoogtepunten, geweldige quotes, fantastische afleveringen en de serie heeft nu nog meer slappe aftreksels als fenomeen Lost ooit heeft gehad. Hieronder de wat mij betreft 5 beste afleveringen.
5. Smoke Gets in Your Eyes (Seizoen 1, Aflevering 1)
Wanneer ik hoor of lees over een goede serie neem ik mezelf altijd voor om de pilot te kijken en daarna te beoordelen of ik de serie het volgen waard vind. Hoe interessanter ik de premisse vind hoe sneller ik de pilot een kans geef. Bij sommige series komt dat moment nooit (Dexter, Breaking Bad) terwijl ik weet dat de series van hoge kwaliteit zijn maar dan trekt het me op een of andere manier niet. Mad Men trok me wel maar de 1e keer dat ik de pilot keek was ik doodmoe en viel ik in slaap en het duurde daarna heel erg lang voordat ik de pilot weer een kans gaf.
En wat ben ik dat ik uiteindelijk aan Mad Men begon! In Smoke Gets in Your Eyes maken we voor het eerst kennis met Don Draper, de Creative Director van Sterling Cooper, een advertisementbureau. In de pilot zien we dat hij het moeilijk heeft met het beheren van zijn portefeuille en hoe hij een meeting met een belangrijke cliënt verknald met seksistische opmerkingen. Wanneer de belangrijkste klant van Sterling Cooper, Lucky Strike, voor een meeting komt en Dons collega’s de meeting aan het verknallen zijn en de heren van het tabaksmerk weg willen lopen komt Don met een briljant idee. We leren Don gelijk kennen als een seksistische, vrouwonvriendelijke en arrogante man met briljante ideeën. We zien ook gelijk dat hij ontrouw is want we zien eerst een van zijn maîtresses en daarna versiert hij een cliënt. Aan het einde van de aflevering ontmoeten we eindelijk zijn vrouw. Ook leren we de vervelende Pete Campbell kennen en maken we kennis met Peggy die het direct moeilijk heeft met de scheve man vrouw verhoudingen van die tijd. De pilot van Mad Men is een cinematografisch hoogstandje geregisseerd door een van mijn favoriete regisseurs (Alan Taylor) en geschreven door bedenker Matthew Weiner (The Sopranos). De heren brengen de jaren 60 op prachtige wijze in beeld en de pilot is een opmaat voor volgende fantastische uren televisie die op het grote scherm niet zouden misstaan.
4. The Wheel (Seizoen 1, Aflevering 13)
Het debuutseizoen was ijzersterk en Mad Men sloot zelfs nog sterker af. In The Wheel krijgt Peggy tot afgrijzen van haar (mannelijke) collega’s een promotie van secretaresse (van Don) naar Junior Copy Writer. Net bekomen van haar promotie bevalt ze van een kind terwijl ze niet eens wist dat ze zwanger was. Betty komt erachter dat de man van een goede vriendin vreemdgaat en daardoor kijkt ze wantrouwig naar haar eigen huwelijk. Don komt erachter dat zijn broer zelfmoord heeft gepleegd. Dat leidt uiteindelijk tot een geniale campagnepresentatie voor Kodak en een van de sterkste scènes uit heel Mad Men. Zijn ‘Carousel’ pitch is ijzersterk en emotioneel en een van zijn collega’s verlaat zelfs huilend de zaal omdat hij herinnerd wordt aan zijn eigen huwelijksproblemen. The Wheel is Mad Men op zijn best en iedereen moet die beroemde scène een keer gezien hebben.
3.The Suitcase (Seizoen 4, aflevering 7)
The Suitcase was op alle fronten een schot in de roos. Critici vinden deze aflevering unaniem een geweldige aflevering en volgens velen de beste Mad Men aflevering tot nu toe. Deze aflevering draait bijna volledig om Don en Peggy. Wanneer het hele kantoor weg is om naar Ali VS Liston te kijken blijven Don en Peggy achter op kantoor om aan een nieuwe reclame te werken. Peggy zegt een etentje met haar vriend af. Wanneer ze hem afbelt komt ze erachter dat hij haar ouders als verassing had mee meegevraagd en van plan was haar ten huwelijk te vragen. Ze vertelt dit aan Don en ze krijgt toestemming om te gaan. Peggy besluit echter toch om op kantoor te blijven en haar vriend maakt het ter plekke uit. Dat is slechts een van de vele emotionele momenten van die avond op kantoor. Peggy confronteert Don ook met zijn gebrek aan waardering voor haar en na zijn keiharde antwoord trekt ze zich even huilend terug. Don vermoedt dat Anna Draper al overleden is aan kanker en wanneer hij dit bevestigd krijgt stort hij in. Dat is voor het eerst dat we de harde Don Draper zo emotioneel zien en absoluut de eerste keer dat een collega hem zo ziet. De momenten van Don en Peggy zijn subliem geschreven en zo mogelijk nog beter geacteerd. The Suitcase is een bijna perfecte aflevering.
2. The Mountain King/Meditations in an Emergency (Seizoen 2, Afleveringen 12 en 13)
Hier speel ik even vals. Ik had eigenlijk alleen 1 van deze 2 afleveringen op de lijst willen zetten maar omdat ze zo sterk met elkaar verbonden zijn zet ik ze gewoon beiden op de lijst. In The Mountain King gaat Don na zijn zakenreis naar Los Angeles voor het eerst weer naar Anna Draper, de weduwe van de man wiens identiteit hij had gestolen. Ze hernieuwen hun vriendschap en we zien een hele andere kant van Don. Pete zijn problemen met zijn schoonfamilie zorgen ervoor dat Sterling Cooper Clearasil als klant dreigt kwijt te raken. Joan introduceert haar verloofde op haar werk en alles lijkt koek en ei maar wanneer ze alleen zijn in haar kantoor dwingt hij haar op de grond en verkracht hij haar. Don is een lange tijd zonder te kennen te geven waar hij was weggebleven bij Sterling Cooper. Pete zegt zelfs dat hij denkt dat Don dood is. In Meditations in an Emergency keert hij echter terug. Op dat moment is iedereen hysterisch over de Cuba crisis. Betty komt erachter dat ze zwanger is en na alle perikelen en gescheiden van Don te hebben geleefd heeft ze zelf een vluchtige affaire. Na die affaire vraagt ze Don eindelijk om thuis te komen en vertelt ze hem het nieuws. Peggy vertelt Pete over het kind dat ze van hem gehad heeft en dat ze het kind weg heeft gegeven. Deze 2 afleveringen waren een mooie afsluiting van een sterk 2e seizoen. Dons tijd in Californië en met name zijn band met Anna Draper waren zeer interessant om te zien. Het is knap hoe de makers geen enkele moeite hebben om de westkust van de Verenigde Staten net zo goed neer te zetten als het New York van de jaren 60 dat we inmiddels zo gewend zijn. Het was ook mooi om te zien hoe Betty uiteindelijk besloot Don weer terug naar huis te laten komen. Ook de ontwikkelingen bij Sterling Cooper waren interessant. De overname op de achtergrond en de Cuba Crisis op de voorgrond. Wederom 2 topafleveringen.
1. The Gypsy and the Hobo (Seizoen 3, Aflevering 11)
Don staat op het punt te vertrekken met Suzanne. Hij is van plan alles achter te laten. Betty, de kinderen, zijn baan, echt alles. Dat is totaal onkarakteristiek voor Don. Suzanne zit voor zijn deur in de auto te wachten wanneer Don zijn spullen gaat pakken. Binnen wordt hij echter door Betty geconfronteerd met zijn verleden. Ze heeft zijn geheime doos gevonden met foto’s en bewijs van zijn identiteit voor hij die van Don Draper gestolen had. Don moet de confrontatie met zijn vrouw aan en Suzanne gaat uiteindelijk terug naar huis. Joan komt erachter dat haar man, nadat het hem ook niet gelukt is om de psychiatrie in te gaan, het leger in gaat. Zoals wel vaker maken ook bij deze aflevering de perikelen van Don het een prachtige kijkervaring. De conclusie van de affaire met Suzanne en het oprechte geluk dat hij bij haar voelde. Ondanks dat Don een notoire vreemdganger en eigenlijk een botte klootzak is gun je hem dat geluk wel. Suzanne is een intelligente en zachtaardige vrouw die afsteekt tegen de soms gestoorde en verbitterde Betty. Hoe moeilijk het ook is om Betty te mogen verdient ze na al die leugens wel de waarheid en wanneer ze Don confronteert weet hij niet hoe hij ermee om moet gaan. Op dat moment realiseert hij zich pas echt wat hij achterlaat als hij de hort op gaat met zijn maîtresse en hij smeekt Betty om hem te vergeven. The Gyspy and the Hobo is een ijzersterke aflevering en ondanks dat het absoluut niet veel scheelt met de andere afleveringen op deze lijst is het wat mij betreft wel de beste aflevering van het fantastische Mad Men
5. Smoke Gets in Your Eyes (Seizoen 1, Aflevering 1)
Wanneer ik hoor of lees over een goede serie neem ik mezelf altijd voor om de pilot te kijken en daarna te beoordelen of ik de serie het volgen waard vind. Hoe interessanter ik de premisse vind hoe sneller ik de pilot een kans geef. Bij sommige series komt dat moment nooit (Dexter, Breaking Bad) terwijl ik weet dat de series van hoge kwaliteit zijn maar dan trekt het me op een of andere manier niet. Mad Men trok me wel maar de 1e keer dat ik de pilot keek was ik doodmoe en viel ik in slaap en het duurde daarna heel erg lang voordat ik de pilot weer een kans gaf.
En wat ben ik dat ik uiteindelijk aan Mad Men begon! In Smoke Gets in Your Eyes maken we voor het eerst kennis met Don Draper, de Creative Director van Sterling Cooper, een advertisementbureau. In de pilot zien we dat hij het moeilijk heeft met het beheren van zijn portefeuille en hoe hij een meeting met een belangrijke cliënt verknald met seksistische opmerkingen. Wanneer de belangrijkste klant van Sterling Cooper, Lucky Strike, voor een meeting komt en Dons collega’s de meeting aan het verknallen zijn en de heren van het tabaksmerk weg willen lopen komt Don met een briljant idee. We leren Don gelijk kennen als een seksistische, vrouwonvriendelijke en arrogante man met briljante ideeën. We zien ook gelijk dat hij ontrouw is want we zien eerst een van zijn maîtresses en daarna versiert hij een cliënt. Aan het einde van de aflevering ontmoeten we eindelijk zijn vrouw. Ook leren we de vervelende Pete Campbell kennen en maken we kennis met Peggy die het direct moeilijk heeft met de scheve man vrouw verhoudingen van die tijd. De pilot van Mad Men is een cinematografisch hoogstandje geregisseerd door een van mijn favoriete regisseurs (Alan Taylor) en geschreven door bedenker Matthew Weiner (The Sopranos). De heren brengen de jaren 60 op prachtige wijze in beeld en de pilot is een opmaat voor volgende fantastische uren televisie die op het grote scherm niet zouden misstaan.
4. The Wheel (Seizoen 1, Aflevering 13)
Het debuutseizoen was ijzersterk en Mad Men sloot zelfs nog sterker af. In The Wheel krijgt Peggy tot afgrijzen van haar (mannelijke) collega’s een promotie van secretaresse (van Don) naar Junior Copy Writer. Net bekomen van haar promotie bevalt ze van een kind terwijl ze niet eens wist dat ze zwanger was. Betty komt erachter dat de man van een goede vriendin vreemdgaat en daardoor kijkt ze wantrouwig naar haar eigen huwelijk. Don komt erachter dat zijn broer zelfmoord heeft gepleegd. Dat leidt uiteindelijk tot een geniale campagnepresentatie voor Kodak en een van de sterkste scènes uit heel Mad Men. Zijn ‘Carousel’ pitch is ijzersterk en emotioneel en een van zijn collega’s verlaat zelfs huilend de zaal omdat hij herinnerd wordt aan zijn eigen huwelijksproblemen. The Wheel is Mad Men op zijn best en iedereen moet die beroemde scène een keer gezien hebben.
3.The Suitcase (Seizoen 4, aflevering 7)
The Suitcase was op alle fronten een schot in de roos. Critici vinden deze aflevering unaniem een geweldige aflevering en volgens velen de beste Mad Men aflevering tot nu toe. Deze aflevering draait bijna volledig om Don en Peggy. Wanneer het hele kantoor weg is om naar Ali VS Liston te kijken blijven Don en Peggy achter op kantoor om aan een nieuwe reclame te werken. Peggy zegt een etentje met haar vriend af. Wanneer ze hem afbelt komt ze erachter dat hij haar ouders als verassing had mee meegevraagd en van plan was haar ten huwelijk te vragen. Ze vertelt dit aan Don en ze krijgt toestemming om te gaan. Peggy besluit echter toch om op kantoor te blijven en haar vriend maakt het ter plekke uit. Dat is slechts een van de vele emotionele momenten van die avond op kantoor. Peggy confronteert Don ook met zijn gebrek aan waardering voor haar en na zijn keiharde antwoord trekt ze zich even huilend terug. Don vermoedt dat Anna Draper al overleden is aan kanker en wanneer hij dit bevestigd krijgt stort hij in. Dat is voor het eerst dat we de harde Don Draper zo emotioneel zien en absoluut de eerste keer dat een collega hem zo ziet. De momenten van Don en Peggy zijn subliem geschreven en zo mogelijk nog beter geacteerd. The Suitcase is een bijna perfecte aflevering.
2. The Mountain King/Meditations in an Emergency (Seizoen 2, Afleveringen 12 en 13)
Hier speel ik even vals. Ik had eigenlijk alleen 1 van deze 2 afleveringen op de lijst willen zetten maar omdat ze zo sterk met elkaar verbonden zijn zet ik ze gewoon beiden op de lijst. In The Mountain King gaat Don na zijn zakenreis naar Los Angeles voor het eerst weer naar Anna Draper, de weduwe van de man wiens identiteit hij had gestolen. Ze hernieuwen hun vriendschap en we zien een hele andere kant van Don. Pete zijn problemen met zijn schoonfamilie zorgen ervoor dat Sterling Cooper Clearasil als klant dreigt kwijt te raken. Joan introduceert haar verloofde op haar werk en alles lijkt koek en ei maar wanneer ze alleen zijn in haar kantoor dwingt hij haar op de grond en verkracht hij haar. Don is een lange tijd zonder te kennen te geven waar hij was weggebleven bij Sterling Cooper. Pete zegt zelfs dat hij denkt dat Don dood is. In Meditations in an Emergency keert hij echter terug. Op dat moment is iedereen hysterisch over de Cuba crisis. Betty komt erachter dat ze zwanger is en na alle perikelen en gescheiden van Don te hebben geleefd heeft ze zelf een vluchtige affaire. Na die affaire vraagt ze Don eindelijk om thuis te komen en vertelt ze hem het nieuws. Peggy vertelt Pete over het kind dat ze van hem gehad heeft en dat ze het kind weg heeft gegeven. Deze 2 afleveringen waren een mooie afsluiting van een sterk 2e seizoen. Dons tijd in Californië en met name zijn band met Anna Draper waren zeer interessant om te zien. Het is knap hoe de makers geen enkele moeite hebben om de westkust van de Verenigde Staten net zo goed neer te zetten als het New York van de jaren 60 dat we inmiddels zo gewend zijn. Het was ook mooi om te zien hoe Betty uiteindelijk besloot Don weer terug naar huis te laten komen. Ook de ontwikkelingen bij Sterling Cooper waren interessant. De overname op de achtergrond en de Cuba Crisis op de voorgrond. Wederom 2 topafleveringen.
1. The Gypsy and the Hobo (Seizoen 3, Aflevering 11)
Don staat op het punt te vertrekken met Suzanne. Hij is van plan alles achter te laten. Betty, de kinderen, zijn baan, echt alles. Dat is totaal onkarakteristiek voor Don. Suzanne zit voor zijn deur in de auto te wachten wanneer Don zijn spullen gaat pakken. Binnen wordt hij echter door Betty geconfronteerd met zijn verleden. Ze heeft zijn geheime doos gevonden met foto’s en bewijs van zijn identiteit voor hij die van Don Draper gestolen had. Don moet de confrontatie met zijn vrouw aan en Suzanne gaat uiteindelijk terug naar huis. Joan komt erachter dat haar man, nadat het hem ook niet gelukt is om de psychiatrie in te gaan, het leger in gaat. Zoals wel vaker maken ook bij deze aflevering de perikelen van Don het een prachtige kijkervaring. De conclusie van de affaire met Suzanne en het oprechte geluk dat hij bij haar voelde. Ondanks dat Don een notoire vreemdganger en eigenlijk een botte klootzak is gun je hem dat geluk wel. Suzanne is een intelligente en zachtaardige vrouw die afsteekt tegen de soms gestoorde en verbitterde Betty. Hoe moeilijk het ook is om Betty te mogen verdient ze na al die leugens wel de waarheid en wanneer ze Don confronteert weet hij niet hoe hij ermee om moet gaan. Op dat moment realiseert hij zich pas echt wat hij achterlaat als hij de hort op gaat met zijn maîtresse en hij smeekt Betty om hem te vergeven. The Gyspy and the Hobo is een ijzersterke aflevering en ondanks dat het absoluut niet veel scheelt met de andere afleveringen op deze lijst is het wat mij betreft wel de beste aflevering van het fantastische Mad Men
donderdag 1 maart 2012
Oscarweekend 2012
Het lange wachten was eindelijk voorbij. Het Oscarweekend stond weer voor de deur. De hele dag Oscargenomineerde films kijken in hartje Amsterdam. Zoals altijd had ik ook dit jaar weer een vooropgesteld programma en ook dit keer liep het op de dag zelf toch ietsjes anders. Al met al was het een superleuke dag en heb ik wederom genoten van het leukste filmevenement van het jaar.
Ronde 1
In ronde 1 stak er 1 film met kop en schouders bovenuit: The Artist. Ik wilde die film hoe dan ook zien. Gelukkig heeft de organisatie de zwart-wit stomme film in de grootste zaal geprogrammeerd en daarom kon ik makkelijk een plekje vinden. Uiteindelijk zat de zal wel praktisch vol.
De film zelf was bijzonder. Ik heb vanaf het begin tot het einde met een glimlach op mijn gezicht gezeten. De film heeft grappige momenten en ook ontroerende momenten. Jean Dujardin zet een sterke rol neer maar eigenlijk doet heel de cast het goed. Ik dacht dat ik wel even zou moeten wennen aan het feit dat het een stomme film is maar niets bleek minder waar. De muziek zorgt ervoor dat je gelijk in de juiste stemming raakt en het verhaal en de acteerprestaties doen de rest. Het was de perfecte opening van het Oscarweekend. Ik kan me in al die jaren geen beter begin bedenken. Net als zo velen voor mij ben ik verliefd geworden op The Artist. Prachtige film!
Score: 8.3
Ronde 2: A Separation
In ronde 2 wilde ik naar The Descendants. Helaas had de organisatie de populairste film van die ronde niet in de grootste zaal geprogrammeerd. Daardoor zat de zaal al vol toen The Artist net was afgelopen. Dat zorgde ervoor dat ik uit moest wijken naar een film die ik al gezien had. A Separation.
A Separation is wat mij betreft de beste film van 2011. Het is ongelooflijk knap hoe de regisseur ons een beeld geeft van een man en vrouw die in scheiding liggen in de gesloten Iraanse cultuur. De dreigende breuk zet een reeks gebeurtenissen in gang die voor veel problemen en drama zorgen. Niemand is helemaal eerlijk en voor ieders handelen valt wat te zeggen. De schrijver/regisseur kiest geen kant en daarom heb je als kijker sympathie voor alle partijen. Met name de 2 hoofdrolspelers geven een acteerprestatie van de bovenste plank maar ook de dochter en het arme gezin waar een conflict mee ontstaat spelen sterk. A Separation heeft eigenlijk geen mindere kanten. Het is een zeldzaamheid dat een film die voor Beste Buitenlandse Film genomineerd is ook een nominatie krijgt voor Beste Originele Scenario. Maar die nominatie is zeer terecht. A Separation klopt aan alle kanten en is een parel.
Score: 9.3
Ronde 3: The Help
Voor de 3e ronde stond The Help op nummer 1. Het was dringen want ook deze film werd niet in de grootste zaal vertoond. Na lang voor de deur van de zaal staan en wat duw- en trekwerk kon ik toch een plaatsje bemachtigen in de zaal.
The Help. Wat kan ik erover zeggen… Het is denk ik nog nooit voorgekomen dat een film mij zowel heeft laten huilen van het lachen als laten huilen van ontroering. Dat laatste gebeurde bij mij net niet hoewel ik toe moest geven dat mijn ogen wel waterig (dreigde) te worden maar om mij heen hield praktisch niemand het droog. Het is dan ook absoluut een film die je raakt. Een groot deel van de film voelde ik een soort ongeloof. Ik weet dat het er ook in die tijd nog (een kleine 50 jaar geleden) zo erg aan toe ging maar toch is het verbazingwekkend hoe achterlijk mensen op grote schaal waren zo kort geleden. De film laat geen expliciet geweld zien maar toch voel je aan alles dat het op de achtergrond wel gebeurd. Het zijn moeilijke tijden voor donkere mensen. Dat beklemmende gevoel wordt subliem neergezet door de ijzersterke Viola Davis. Ook Octavia Spencer zet een fantastische rol neer. Maar het draait niet alleen om die twee dames. Ook de rijke blanke dames worden goed neergezet. Vooral Howard en Chastain zijn geweldig. The Help is een sterke film die in Nederland ten onrechte als te braaf wordt neergezet. Een film over donkere mensen in het zuiden van Amerika hoeft niet per definitie over lynchen en dergelijke te gaan. Je voelt de onderdrukking en tegelijkertijd gloort er ook hoop en laat de film je lachen. Een prima prestatie lijkt me. Enig minpuntje is het boek dat wordt uitgegeven door een van de personages. Het uitbrengen van dat controversiële boek heeft veel te weinig consequenties. Daar zouden de betrokkenen in het echte leven nooit zo mee weggekomen zijn. Dat buiten beschouwing latend; The Help is een film die iedereen gezien zou moeten hebben.
Score: 8
Ronde 4: Bridesmaids
In ronde 4 moest ik uitwijken naar Bridesmaids. Ik was van tevoren niet van plan om de vrouwelijke Hangover te gaan zien maar er zat weinig anders op. Ik had totaal geen verwachtingen van die film en dus liet ik me maar verrassen.
De film wordt overal de hemel in geprezen. De humor zou van de bovenste plank zijn en de vrouwen die de belangrijkste rollen vertolken zouden hilarisch zijn. Ik ben het daar niet helemaal mee eens. De film is op momenten erg grappig en vooral Wendi McLendon-Covey en in mindere mate Kristen Wiig zijn wel leuk. Maar er is te veel mis met Bridesmaids om al die lovende kritieken en de nominaties te rechtvaardigen. Sommige scènes duren veel te lang en sommige grappen gaan zo ver en zijn zo smerig en ongeloofwaardig dat het niet meer grappig is. Toch is het wel een onderhoudende komedie. Vooral dankzij McLendon-Covey. Komedie is niet mijn genre dus hou ik het wat deze film betreft maar kort. Ik heb erg gelachen maar ik vond de film niet fantastisch.
Score: 6.8
Ronde 5: Margin Call
In de laatste ronde wilde ik Moneyball zien. Degenen die nog overgebleven waren wilde liever naar Margin Call en daar die film ook op mijn lijst stond besluit ik hen te vergezellen.
De cast was indrukwekkend. Kevin Spacey, Demi Moore, Jeremy Irons, Paul Bettany, Stanly Tucci, Zachary Quinto en Simon Baker. De film kreeg een nominatie voor Beste Originele Scenario en het is duidelijk waarom. Margin Call zit supergoed in elkaar. De film is vanaf de 1e minuut spannend en dat blijft het tot het eind. Het is tevens erg interessant om te zien hoe het eraan toe gaat in een dergelijk bedrijf. Het gemak waarmee de financiële mensen met anders mans geld omgaan, de hoge risico’s die ze nemen en de meedogenloze maatregelen die worden genomen puur voor lijfsbehoud. Koud, kill en emotieloos. Pure business. Mensen worden op grote schaal ontslagen en anderen worden geruïneerd maar de mensen aan de top zal het een wordt wezen. In een crisis valt heel veel geld te verdienen. Het is bizar om te zien wat voor invloed dergelijke bedrijven hebben op de wereldeconomie. De meesten weten wel dat het een golfbeweging is en dat we van crisis naar crisis gaan of beter gezegd van recessie naar groei naar recessie. De ene piek hoger dan de andere en het ene dal dieper dan het andere. Maar hoe het er achter de schermen aan toegaat is schrikbarend. De kleine vissen zullen er altijd onder leiden maar de grote vissen weigeren te verliezen. Dat doen zij gewoon niet. Ongeacht hoeveel anderen daarvoor moeten lijden. Margin Call brengt dit allemaal in beeld en de film zit zo goed in elkaar dat de tijd vliegt en de film zo voorbij is. Koppel dat aan een sterke cast die allen een goede prestatie leveren en je hebt een prima eindresultaat.
Score: 7.8
Conclusie
Al met al was het een hele leuke dag. Ik heb veel indrukken opgedaan en ik heb een brok in mijn keel gehad en gehuild van het lachen. Bijna elke film heeft me geraakt en dat is voor mij het belangrijkste. De organisatie heeft een minimum aan fouten gemaakt wat de programmering betreft en ondanks dat het uitverkocht was, was de doorstroming redelijk. Na North Sea Jazz is het Oscarweekend het evenement waar ik jaarlijks het meeste naar uitkijk en ik heb ook dit jaar weer genoten. Op naar volgend jaar!
Score: 9
Ronde 1
In ronde 1 stak er 1 film met kop en schouders bovenuit: The Artist. Ik wilde die film hoe dan ook zien. Gelukkig heeft de organisatie de zwart-wit stomme film in de grootste zaal geprogrammeerd en daarom kon ik makkelijk een plekje vinden. Uiteindelijk zat de zal wel praktisch vol.
De film zelf was bijzonder. Ik heb vanaf het begin tot het einde met een glimlach op mijn gezicht gezeten. De film heeft grappige momenten en ook ontroerende momenten. Jean Dujardin zet een sterke rol neer maar eigenlijk doet heel de cast het goed. Ik dacht dat ik wel even zou moeten wennen aan het feit dat het een stomme film is maar niets bleek minder waar. De muziek zorgt ervoor dat je gelijk in de juiste stemming raakt en het verhaal en de acteerprestaties doen de rest. Het was de perfecte opening van het Oscarweekend. Ik kan me in al die jaren geen beter begin bedenken. Net als zo velen voor mij ben ik verliefd geworden op The Artist. Prachtige film!
Score: 8.3
Ronde 2: A Separation
In ronde 2 wilde ik naar The Descendants. Helaas had de organisatie de populairste film van die ronde niet in de grootste zaal geprogrammeerd. Daardoor zat de zaal al vol toen The Artist net was afgelopen. Dat zorgde ervoor dat ik uit moest wijken naar een film die ik al gezien had. A Separation.
A Separation is wat mij betreft de beste film van 2011. Het is ongelooflijk knap hoe de regisseur ons een beeld geeft van een man en vrouw die in scheiding liggen in de gesloten Iraanse cultuur. De dreigende breuk zet een reeks gebeurtenissen in gang die voor veel problemen en drama zorgen. Niemand is helemaal eerlijk en voor ieders handelen valt wat te zeggen. De schrijver/regisseur kiest geen kant en daarom heb je als kijker sympathie voor alle partijen. Met name de 2 hoofdrolspelers geven een acteerprestatie van de bovenste plank maar ook de dochter en het arme gezin waar een conflict mee ontstaat spelen sterk. A Separation heeft eigenlijk geen mindere kanten. Het is een zeldzaamheid dat een film die voor Beste Buitenlandse Film genomineerd is ook een nominatie krijgt voor Beste Originele Scenario. Maar die nominatie is zeer terecht. A Separation klopt aan alle kanten en is een parel.
Score: 9.3
Ronde 3: The Help
Voor de 3e ronde stond The Help op nummer 1. Het was dringen want ook deze film werd niet in de grootste zaal vertoond. Na lang voor de deur van de zaal staan en wat duw- en trekwerk kon ik toch een plaatsje bemachtigen in de zaal.
The Help. Wat kan ik erover zeggen… Het is denk ik nog nooit voorgekomen dat een film mij zowel heeft laten huilen van het lachen als laten huilen van ontroering. Dat laatste gebeurde bij mij net niet hoewel ik toe moest geven dat mijn ogen wel waterig (dreigde) te worden maar om mij heen hield praktisch niemand het droog. Het is dan ook absoluut een film die je raakt. Een groot deel van de film voelde ik een soort ongeloof. Ik weet dat het er ook in die tijd nog (een kleine 50 jaar geleden) zo erg aan toe ging maar toch is het verbazingwekkend hoe achterlijk mensen op grote schaal waren zo kort geleden. De film laat geen expliciet geweld zien maar toch voel je aan alles dat het op de achtergrond wel gebeurd. Het zijn moeilijke tijden voor donkere mensen. Dat beklemmende gevoel wordt subliem neergezet door de ijzersterke Viola Davis. Ook Octavia Spencer zet een fantastische rol neer. Maar het draait niet alleen om die twee dames. Ook de rijke blanke dames worden goed neergezet. Vooral Howard en Chastain zijn geweldig. The Help is een sterke film die in Nederland ten onrechte als te braaf wordt neergezet. Een film over donkere mensen in het zuiden van Amerika hoeft niet per definitie over lynchen en dergelijke te gaan. Je voelt de onderdrukking en tegelijkertijd gloort er ook hoop en laat de film je lachen. Een prima prestatie lijkt me. Enig minpuntje is het boek dat wordt uitgegeven door een van de personages. Het uitbrengen van dat controversiële boek heeft veel te weinig consequenties. Daar zouden de betrokkenen in het echte leven nooit zo mee weggekomen zijn. Dat buiten beschouwing latend; The Help is een film die iedereen gezien zou moeten hebben.
Score: 8
Ronde 4: Bridesmaids
In ronde 4 moest ik uitwijken naar Bridesmaids. Ik was van tevoren niet van plan om de vrouwelijke Hangover te gaan zien maar er zat weinig anders op. Ik had totaal geen verwachtingen van die film en dus liet ik me maar verrassen.
De film wordt overal de hemel in geprezen. De humor zou van de bovenste plank zijn en de vrouwen die de belangrijkste rollen vertolken zouden hilarisch zijn. Ik ben het daar niet helemaal mee eens. De film is op momenten erg grappig en vooral Wendi McLendon-Covey en in mindere mate Kristen Wiig zijn wel leuk. Maar er is te veel mis met Bridesmaids om al die lovende kritieken en de nominaties te rechtvaardigen. Sommige scènes duren veel te lang en sommige grappen gaan zo ver en zijn zo smerig en ongeloofwaardig dat het niet meer grappig is. Toch is het wel een onderhoudende komedie. Vooral dankzij McLendon-Covey. Komedie is niet mijn genre dus hou ik het wat deze film betreft maar kort. Ik heb erg gelachen maar ik vond de film niet fantastisch.
Score: 6.8
Ronde 5: Margin Call
In de laatste ronde wilde ik Moneyball zien. Degenen die nog overgebleven waren wilde liever naar Margin Call en daar die film ook op mijn lijst stond besluit ik hen te vergezellen.
De cast was indrukwekkend. Kevin Spacey, Demi Moore, Jeremy Irons, Paul Bettany, Stanly Tucci, Zachary Quinto en Simon Baker. De film kreeg een nominatie voor Beste Originele Scenario en het is duidelijk waarom. Margin Call zit supergoed in elkaar. De film is vanaf de 1e minuut spannend en dat blijft het tot het eind. Het is tevens erg interessant om te zien hoe het eraan toe gaat in een dergelijk bedrijf. Het gemak waarmee de financiële mensen met anders mans geld omgaan, de hoge risico’s die ze nemen en de meedogenloze maatregelen die worden genomen puur voor lijfsbehoud. Koud, kill en emotieloos. Pure business. Mensen worden op grote schaal ontslagen en anderen worden geruïneerd maar de mensen aan de top zal het een wordt wezen. In een crisis valt heel veel geld te verdienen. Het is bizar om te zien wat voor invloed dergelijke bedrijven hebben op de wereldeconomie. De meesten weten wel dat het een golfbeweging is en dat we van crisis naar crisis gaan of beter gezegd van recessie naar groei naar recessie. De ene piek hoger dan de andere en het ene dal dieper dan het andere. Maar hoe het er achter de schermen aan toegaat is schrikbarend. De kleine vissen zullen er altijd onder leiden maar de grote vissen weigeren te verliezen. Dat doen zij gewoon niet. Ongeacht hoeveel anderen daarvoor moeten lijden. Margin Call brengt dit allemaal in beeld en de film zit zo goed in elkaar dat de tijd vliegt en de film zo voorbij is. Koppel dat aan een sterke cast die allen een goede prestatie leveren en je hebt een prima eindresultaat.
Score: 7.8
Conclusie
Al met al was het een hele leuke dag. Ik heb veel indrukken opgedaan en ik heb een brok in mijn keel gehad en gehuild van het lachen. Bijna elke film heeft me geraakt en dat is voor mij het belangrijkste. De organisatie heeft een minimum aan fouten gemaakt wat de programmering betreft en ondanks dat het uitverkocht was, was de doorstroming redelijk. Na North Sea Jazz is het Oscarweekend het evenement waar ik jaarlijks het meeste naar uitkijk en ik heb ook dit jaar weer genoten. Op naar volgend jaar!
Score: 9
zondag 29 januari 2012
Kort is het nieuwe lang
Er was een tijd dat men struikelde over de hitseries in de Verenigde Staten. Lost, 24, The Sopranos, Six Feet Under, Sex and the City, Prison Break, Greys Anatomy, Desperate Housewives en ga zo maar door. Steeds grotere sterren namen (al dan niet tijdelijk) een kijkje in televisieland. Illustrerend voor het succes was de strijd tussen kijkcijferkanonnen CSI en Greys Anatomy die dik in de 20 miljoen kijkers scoorden op een avond dat FOX ruim 20 miljoen kijkers scoorde met House en zelfs 30 miljoen kijkers met American Idol. Seizoenen werden steeds langer en nieuwe series werden gelijk voor een heel seizoen aangekocht. Het ging goed in televisieland.
Reclame, reclame en nog meer reclame
De televisie heeft simpelweg maar 1 bestaansrecht. Net zo goed als elk bedrijf (non-profit organisaties daargelaten) bestaat om winst te maken bestaat het kleine scherm er alleen voor de reclames. Ik heb het al vaker gezegd maar als zenders torenhoge kijkcijfers zouden kunnen scoren met het 24 uur per dag uitzenden van reclame zouden ze dat zonder enige twijfel doen. De televisiebazen kunnen wel doen alsof ze ook kijken naar de kwaliteit van hun content en dat ze zich willen onderscheiden en dergelijke maar de kijkcijfers zijn alles voor die bedrijven. Want hoe meer kijkcijfers hoe meer geld ze kunnen vragen van adverteerders; en hoe meer geld van adverteerders, hoe groter de winst. Daar zenders als FOX, CBS en ABC absoluut geen filantropische instellingen zijn doen ze het toch echt voor de winst.
Meer afleveringen is meer winst
Het uitbrengen van een nieuwe serie blijft toch een beetje een gok. Hoe spannend de premisse ook is en hoe bekend de acteur die de hoofdrol speelt ook mag zijn. Er is geen enkele garantie dat het televisiekijkend publiek in groten getale naar een programma gaat kijken. Elke keer als er een nieuwe peperdure serie op de buis verschijnt, neemt de zender die erachter zit een risico. Het is weliswaar een aanvaardbaar risico maar desalniettemin wel een risico. Vandaar dat in die dagen dat de kijkcijfers bleven stijgen zenderbonzen er alles aan deden om hun topseries zolang mogelijk op de buis te laten. Een seizoen van een serie bestaat gemiddeld uit 20 afleveringen. In die tijd schoven de meest populaire series stukje bij beetje steeds meer op naar de 30. Waarom risico nemen met een nieuwe serie terwijl je een bestaande en bewezen knaller een aantal weken langer op de buis kunt houden?
En toen kwam de staking
Zoals de bekende uitspraak al zei: “Mo money, mo problems.” Er werd meer geld verdiend maar dat extra verdiende geld werd niet eerlijk verdeeld. De televisieproducenten en de schrijvers konden niet tot een nieuwe CAO komen en de Writers Guild of America besloot tot een staking over te gaan. Na 100 dagen kibbelen kwamen de beide partijen er eindelijk uit en werd alles langzaam maar zeker weer normaal. Tenminste…grotendeels
De schade
Na groei volgt automatisch een keer recessie, net zo goed als er na zonneschijn uiteindelijk altijd weer een regenbui valt. Ook in de Sahara. De hoogtijdagen van de televisiebranche zouden nooit voor eeuwig kunnen duren. Toch heeft de schrijversstaking wel schade achtergelaten. De kijkcijfers zijn aantoonbaar gedaald na de werkonderbreking en veel series kwamen ook kwalitatief minder sterk terug na de gedwongen pauze. Als de periode voor de staking als een gouden (of zilveren) periode voor de Amerikaanse televisie-industrie genoemd kan worden markeert de staking zonder enige twijfel het einde van die periode.
Less is more
Een televisieseizoen bestaat gemiddeld zoals eerder gezegd uit ruim 20 afleveringen. 24 afleveringen is een heel normaal aantal. Betaalzender HBO kiest er al erg lang voor om voor ruim 10 afleveringen te kiezen. Waar normale series 24 afleveringen van circa 42 minuten hebben in een seizoen hebben is het bij HBO vaak 12 afleveringen van ruim 52 minuten. Die ruim 10 minuten extra zorgt ervoor dat er net even wat meer de diepte in kan worden gegaan. Maar die ruim 10 afleveringen minder voorkomen een ander probleem.
Het seizoen begint in september en loopt af in mei. Om een serie het hele seizoen op de buis te krijgen moet er dan dus een pauze (hiatus) worden ingelast. Het komt vaak voor dat een serie minder sterk terug komt qua kijkcijfers na een dergelijke onderbreking. Fans zijn nog steeds boos op CBS omdat Jericho nooit meer herstelde na een uitzonderlijk lange hiatus. De makers van 24 gingen dit tegen door de 24 afleveringen er onafgebroken doorheen te jagen. Dat is commercieel gezien minder interessant maar het kwam de kijkcijfers en vooral de gemoedstoestand van de fans wel ten goede. Het is echter vrijwel onmogelijk om een serie die in september begint onafgebroken uit te zenden zeker als je wil dat de serie in mei afloopt. De dalende kijkcijfers maakt zenders een stuk voorzichtiger.
13 is het nieuwe geluksnummer
Al de bovengenoemde afwegingen hebben ervoor gezorgd dat er veel maatregelen genomen worden. De meeste nieuwe series worden niet gelijk voor een heel seizoen aangekocht maar voor een half seizoen en soms zelfs voor slechts een aantal afleveringen. En steeds meer series worden uitgezonden via het HBO formaat. 13 afleveringen per seizoen, zoveel mogelijk onafgebroken uitgezonden. Bij seizoenen van 24 afleveringen is het zeldzaam dat er geen slechte afleveringen tussen zitten. Omdat geld een schaars goed is heeft bijna elke serie filler episodes. Minder afleveringen betekent ook minder tijd om het verhaal te vertellen maar vaak ook kwalitatief hoogstaandere afleveringen en bijna altijd een constanter niveau. Het is geen garantie voor succes en er zijn absoluut wel series die 24 afleveringen lang interessant kunnen zijn maar less kan gewoon echt wel more zijn.
Even less is even more?
In Engeland gaan ze nog een stapje verder. Kortere seizoenen zijn daar al jaar en dag heel erg normaal. Law & Order UK heeft seizoenen van 6 afleveringen en Sherlock Holmes zelfs 3 (hele lange) afleveringen per seizoen. Tegen dusdanig korte seizoenen wordt raar aangekeken vanuit de Verenigde Staten. Als een serie niet voor 12 afleveringen interessant kan zijn is het de investering niet waard. Die kortere series van onze westerburen hebben vaak 2 seizoenen binnen een Amerikaans seizoen dus op zich valt het allemaal wel mee. Feit is dat de gouden tijd voorbij is en de wereld zit in een economische recessie. Meer dan ooit staan budgetten onder druk en er wordt alles aan gedaan om een zo groot mogelijk succes te behalen met zo min mogelijk geld. Series als Homeland, Boardwalk Empire, Game of Thrones en Mad Men bewijzen dat less absoluut more kan zijn. Zolang we maar niet overdrijven…
Reclame, reclame en nog meer reclame
De televisie heeft simpelweg maar 1 bestaansrecht. Net zo goed als elk bedrijf (non-profit organisaties daargelaten) bestaat om winst te maken bestaat het kleine scherm er alleen voor de reclames. Ik heb het al vaker gezegd maar als zenders torenhoge kijkcijfers zouden kunnen scoren met het 24 uur per dag uitzenden van reclame zouden ze dat zonder enige twijfel doen. De televisiebazen kunnen wel doen alsof ze ook kijken naar de kwaliteit van hun content en dat ze zich willen onderscheiden en dergelijke maar de kijkcijfers zijn alles voor die bedrijven. Want hoe meer kijkcijfers hoe meer geld ze kunnen vragen van adverteerders; en hoe meer geld van adverteerders, hoe groter de winst. Daar zenders als FOX, CBS en ABC absoluut geen filantropische instellingen zijn doen ze het toch echt voor de winst.
Meer afleveringen is meer winst
Het uitbrengen van een nieuwe serie blijft toch een beetje een gok. Hoe spannend de premisse ook is en hoe bekend de acteur die de hoofdrol speelt ook mag zijn. Er is geen enkele garantie dat het televisiekijkend publiek in groten getale naar een programma gaat kijken. Elke keer als er een nieuwe peperdure serie op de buis verschijnt, neemt de zender die erachter zit een risico. Het is weliswaar een aanvaardbaar risico maar desalniettemin wel een risico. Vandaar dat in die dagen dat de kijkcijfers bleven stijgen zenderbonzen er alles aan deden om hun topseries zolang mogelijk op de buis te laten. Een seizoen van een serie bestaat gemiddeld uit 20 afleveringen. In die tijd schoven de meest populaire series stukje bij beetje steeds meer op naar de 30. Waarom risico nemen met een nieuwe serie terwijl je een bestaande en bewezen knaller een aantal weken langer op de buis kunt houden?
En toen kwam de staking
Zoals de bekende uitspraak al zei: “Mo money, mo problems.” Er werd meer geld verdiend maar dat extra verdiende geld werd niet eerlijk verdeeld. De televisieproducenten en de schrijvers konden niet tot een nieuwe CAO komen en de Writers Guild of America besloot tot een staking over te gaan. Na 100 dagen kibbelen kwamen de beide partijen er eindelijk uit en werd alles langzaam maar zeker weer normaal. Tenminste…grotendeels
De schade
Na groei volgt automatisch een keer recessie, net zo goed als er na zonneschijn uiteindelijk altijd weer een regenbui valt. Ook in de Sahara. De hoogtijdagen van de televisiebranche zouden nooit voor eeuwig kunnen duren. Toch heeft de schrijversstaking wel schade achtergelaten. De kijkcijfers zijn aantoonbaar gedaald na de werkonderbreking en veel series kwamen ook kwalitatief minder sterk terug na de gedwongen pauze. Als de periode voor de staking als een gouden (of zilveren) periode voor de Amerikaanse televisie-industrie genoemd kan worden markeert de staking zonder enige twijfel het einde van die periode.
Less is more
Een televisieseizoen bestaat gemiddeld zoals eerder gezegd uit ruim 20 afleveringen. 24 afleveringen is een heel normaal aantal. Betaalzender HBO kiest er al erg lang voor om voor ruim 10 afleveringen te kiezen. Waar normale series 24 afleveringen van circa 42 minuten hebben in een seizoen hebben is het bij HBO vaak 12 afleveringen van ruim 52 minuten. Die ruim 10 minuten extra zorgt ervoor dat er net even wat meer de diepte in kan worden gegaan. Maar die ruim 10 afleveringen minder voorkomen een ander probleem.
Het seizoen begint in september en loopt af in mei. Om een serie het hele seizoen op de buis te krijgen moet er dan dus een pauze (hiatus) worden ingelast. Het komt vaak voor dat een serie minder sterk terug komt qua kijkcijfers na een dergelijke onderbreking. Fans zijn nog steeds boos op CBS omdat Jericho nooit meer herstelde na een uitzonderlijk lange hiatus. De makers van 24 gingen dit tegen door de 24 afleveringen er onafgebroken doorheen te jagen. Dat is commercieel gezien minder interessant maar het kwam de kijkcijfers en vooral de gemoedstoestand van de fans wel ten goede. Het is echter vrijwel onmogelijk om een serie die in september begint onafgebroken uit te zenden zeker als je wil dat de serie in mei afloopt. De dalende kijkcijfers maakt zenders een stuk voorzichtiger.
13 is het nieuwe geluksnummer
Al de bovengenoemde afwegingen hebben ervoor gezorgd dat er veel maatregelen genomen worden. De meeste nieuwe series worden niet gelijk voor een heel seizoen aangekocht maar voor een half seizoen en soms zelfs voor slechts een aantal afleveringen. En steeds meer series worden uitgezonden via het HBO formaat. 13 afleveringen per seizoen, zoveel mogelijk onafgebroken uitgezonden. Bij seizoenen van 24 afleveringen is het zeldzaam dat er geen slechte afleveringen tussen zitten. Omdat geld een schaars goed is heeft bijna elke serie filler episodes. Minder afleveringen betekent ook minder tijd om het verhaal te vertellen maar vaak ook kwalitatief hoogstaandere afleveringen en bijna altijd een constanter niveau. Het is geen garantie voor succes en er zijn absoluut wel series die 24 afleveringen lang interessant kunnen zijn maar less kan gewoon echt wel more zijn.
Even less is even more?
In Engeland gaan ze nog een stapje verder. Kortere seizoenen zijn daar al jaar en dag heel erg normaal. Law & Order UK heeft seizoenen van 6 afleveringen en Sherlock Holmes zelfs 3 (hele lange) afleveringen per seizoen. Tegen dusdanig korte seizoenen wordt raar aangekeken vanuit de Verenigde Staten. Als een serie niet voor 12 afleveringen interessant kan zijn is het de investering niet waard. Die kortere series van onze westerburen hebben vaak 2 seizoenen binnen een Amerikaans seizoen dus op zich valt het allemaal wel mee. Feit is dat de gouden tijd voorbij is en de wereld zit in een economische recessie. Meer dan ooit staan budgetten onder druk en er wordt alles aan gedaan om een zo groot mogelijk succes te behalen met zo min mogelijk geld. Series als Homeland, Boardwalk Empire, Game of Thrones en Mad Men bewijzen dat less absoluut more kan zijn. Zolang we maar niet overdrijven…
vrijdag 6 januari 2012
Waarom blanken het woord nigger niet mogen gebruiken
Raciale thema’s zijn de laatste tijd hot. Zangeres Rihanna wordt door een Nederlands tijdschrift ‘niggabitch’ genoemd, Sinterklaas en zijn pieten liggen onder vuur en Luis Suarez wordt maar liefst 8 wedstrijden geschorst voor het herhaaldelijk gebruiken van het vriendelijk bedoelde woord ‘negro’. Zoals wel vaker bij raciale kwesties wordt er de meest onzinnige dingen uitgekraamd. Zo komt de belachelijke stelling dat het hypocriet is dat blanken het woord nigger niet mogen gebruiken terwijl donker gekleurde mensen te pas en te onpas het woord tegen elkaar zeggen.
Zwarte, neger, nikker, nigger, nigga
Er is veel gezegd en geschreven over de verschillende aanduidingen van de donkergekleurde mens. Omdat elke variant een behoorlijke negatieve connotatie heeft ligt het gebruik van die woorden nogal gevoelig. Ondanks dat ik mezelf ongevoelig acht voor de meest geaccepteerde van de varianten let ook ik toch wel even wat scherper op als ik een blank persoon dingen hoor zeggen als “…en toen stond daar een groep negers…”. Dat dergelijke terminologie gevoelig ligt blijkt bijvoorbeeld ook uit de lijst aan officiële benamingen die allochtonen hebben gehad van de o zo tolerante Nederlandse Staat. Gastarbeider, Immigrant, Niet-Nederlander, Medelander, Nieuwe-Nederlander en dus uiteindelijk de geliefde, verwarrende en veelvuldig verkeerd gebruikte term allochtoon. Raciale kwesties zijn nu eenmaal lastig en liggen altijd gevoelig. Voor velen is er weinig mis met de termen zwarte en neger. Zwart is een (weliswaar incorrecte) aanduiding van de huidskleur en neger is een (net zo incorrecte) aanduiding van het ras. Beide termen zijn feitelijk niet denigrerend en geen aanduiding van inferioriteit. Er zijn fanatiekelingen die nog een stapje verder geen en zeggen dat ze geen negers zijn, ook al zijn ze donkergekleurd. Dat heeft te maken me het feit dat blanken met die terminologie zijn gekomen en het zou een verkeerde term zijn. Over de woorden nikker en nigger zijn minder misverstanden wat de negatieve connotatie betreft. Het zijn specifiek denigrerende termen en de herkomst is duidelijk. Vreemd genoeg hoor en zie ik in vaak de opmerking voorbij komen dat het hypocriet is dat donkergeleurde mensen elkaar te pas en te onpas nigger noemen maar als een blanke het woord gebruikt dat het dan gelijk oorlog is. Waarom mag een blanke het woord niet gebruiken maar donkergekleurde mensen onderling wel?
Nigger, nigger, nigger, nigger, nigger en nog eens nigger
In die misplaatste vraag zit een aanname die nog meer misplaatst en ook nog eens ongelooflijk onjuist is. Ik heb geen idee waar die gedachte vandaan komt dat Hiphopcultuur model staat voor hoe donkergekleurde mensen met elkaar omgaan. Ik kom uit een gezien van 9 kinderen en nigger was nou niet bepaald het populairste stopwoord binnenshuis. Sterker nog, ik durf te stellen dat ik het woord nog nooit naar elkaar geroepen is. Het woord is van origine een scheldwoord en ondanks dat het een geuzennaam is geworden voor sommigen, is er een overgrote meerderheid die het woord kwalijk vinden en dus nooit in de mond nemen. Dat wij donkergekleurden elkaar nigger noemen is dus niet waar maar dan nog is het een argument van niks om te stellen dat blanken het ook zouden mogen doen om dat donkergekleurden het onderling doen.
Collega’s in da hood
Zoals ik al eerder aangaf ben ik niet zo gevoelig voor de termen zwarte en neger. Toen ik in Kinderdijk werkte en ik daar veel collega’s had uit Alblasserdam, Streefkerk en dergelijke merkte ik wel dat er daar mensen bijzaten die toch wel een beetje wereldvreemd waren. Woorden als Sambo werden daar nog, weliswaar gekscherend, gebruikt. Ook daar hoorde ik het veelvuldig gebruikte “Jullie noemen elkaar toch ook gewoon nigger?” argument. Een van mijn collega’s noemde me ook te pas en te onpas “Boy.” Ik heb hem toen wel even verteld dat hij die term beter niet tegen donkergekleurde mensen kon gebruiken als hij in de Verenigde Staten was. Dat zou hem weleens op verhitte discussies kunnen komen te staan. Ook die collega heb ik toen uitgelegd dat donkergekleurden niet elkaar door de straat wandelend nigger lopen te roepen. Toch is het wel zo dat blanken het nog steeds niet kunnen roepen ook al zouden donkergekleurden het wel doen. En dat is in de verste verten niet hypocriet.
Het antwoord is heel erg simpel
Waarom mag een blanke geen nigger zeggen? Het antwoord is eigenlijk heel erg simpel maar toch zul je dat antwoord zelden horen. Onlangs stelde een collega die vraag weer toen het ging over het Rihanna-niggabitch-verhaal. Het antwoord is eigenlijk tweeledig. Wanneer iemand die heel erg dik is tegen een ander persoon met overgewicht ‘vetzak’ zegt is er meestal weinig aan de hand. Wanneer een homo tegen een andere homo ‘flikker’ zegt is er meestal ook weinig aan de hand. Wanneer een Marokkaan tegen een herkomstgenoot ‘Kutmarokkaan’ zegt zal er meestal geen vechtpartij uitbreken. Maar wanneer een supermodel tegen een dikke dame vetzak zegt is het zeer beledigend. Dat klinkt misschien vreemd maar zo werkt het wel. Want voor dikkerds onder elkaar is het een stukje zelfspot, een harnas, een GEUZENNAAM en nooit een belediging. Maar er is nog een veel belangrijker element. Ook wanneer de ene homo tegen de andere homo ‘flikker’ zegt kan de boosdoener het niet maken wanneer hij de ander niet kent. Want iemand die je niet kent kan nooit de belediging op waarde schatten. Wanneer mijn blanke vrienden mij roetmop noemen dan accepteer ik dat omdat ik ze ken en ik weet dat ze het niet racistisch bedoelen. Ik zal ze echter niet aanraden om dergelijke bewoordingen tegen een willekeurige Surinamer te gebruiken want dan zal het anders aflopen. Het simpele antwoord luidt dus: Fatsoen! Wat mij betreft hoeven bepaalde termen helemaal niet gebruikt te worden maar je kunt het simpelweg totaal niet maken tegen iemand die je niet kent!
The N Word
Onder andere in een documentaire over het zwaarbeladen woord wordt er gesproken over het verschil tussen nigger en nigga. Nigger zou niet kunnen maar nigga wel. Ik doe niet mee en dergelijke ongein. Toen ik jong en onbezonnen was en een muziekcarrière najoeg gebruikte ik de laatste van de twee termen veelvuldig. Heden ten dage doe ik er niet aan mee. Van mij mogen beide varianten compleet in de ban. Ik weet wat het is om gediscrimineerd te worden dus vind ik het niet nodig om die term te gebruiken. Ik ben ook veel te zwaar geweest dus zal ik nooit iemand dikzak noemen en ook het woord flikker gebruik ik nooit. Belangrijker nog, ik gebruik absoluut geen kwetsende termen naar mensen die ik niet ken. De kern van het verhaal is dat het handig is dat je weet waar je het over hebt. En dat weet je niet als je denkt dat donkergeleurde mensen praten als rappers uit de bekende muziekvideo’s. Het allerbeste is om het woord gewoon helemaal niet te gebruiken. Dan kunnen er geen misverstanden ontstaan.
Zwarte, neger, nikker, nigger, nigga
Er is veel gezegd en geschreven over de verschillende aanduidingen van de donkergekleurde mens. Omdat elke variant een behoorlijke negatieve connotatie heeft ligt het gebruik van die woorden nogal gevoelig. Ondanks dat ik mezelf ongevoelig acht voor de meest geaccepteerde van de varianten let ook ik toch wel even wat scherper op als ik een blank persoon dingen hoor zeggen als “…en toen stond daar een groep negers…”. Dat dergelijke terminologie gevoelig ligt blijkt bijvoorbeeld ook uit de lijst aan officiële benamingen die allochtonen hebben gehad van de o zo tolerante Nederlandse Staat. Gastarbeider, Immigrant, Niet-Nederlander, Medelander, Nieuwe-Nederlander en dus uiteindelijk de geliefde, verwarrende en veelvuldig verkeerd gebruikte term allochtoon. Raciale kwesties zijn nu eenmaal lastig en liggen altijd gevoelig. Voor velen is er weinig mis met de termen zwarte en neger. Zwart is een (weliswaar incorrecte) aanduiding van de huidskleur en neger is een (net zo incorrecte) aanduiding van het ras. Beide termen zijn feitelijk niet denigrerend en geen aanduiding van inferioriteit. Er zijn fanatiekelingen die nog een stapje verder geen en zeggen dat ze geen negers zijn, ook al zijn ze donkergekleurd. Dat heeft te maken me het feit dat blanken met die terminologie zijn gekomen en het zou een verkeerde term zijn. Over de woorden nikker en nigger zijn minder misverstanden wat de negatieve connotatie betreft. Het zijn specifiek denigrerende termen en de herkomst is duidelijk. Vreemd genoeg hoor en zie ik in vaak de opmerking voorbij komen dat het hypocriet is dat donkergeleurde mensen elkaar te pas en te onpas nigger noemen maar als een blanke het woord gebruikt dat het dan gelijk oorlog is. Waarom mag een blanke het woord niet gebruiken maar donkergekleurde mensen onderling wel?
Nigger, nigger, nigger, nigger, nigger en nog eens nigger
In die misplaatste vraag zit een aanname die nog meer misplaatst en ook nog eens ongelooflijk onjuist is. Ik heb geen idee waar die gedachte vandaan komt dat Hiphopcultuur model staat voor hoe donkergekleurde mensen met elkaar omgaan. Ik kom uit een gezien van 9 kinderen en nigger was nou niet bepaald het populairste stopwoord binnenshuis. Sterker nog, ik durf te stellen dat ik het woord nog nooit naar elkaar geroepen is. Het woord is van origine een scheldwoord en ondanks dat het een geuzennaam is geworden voor sommigen, is er een overgrote meerderheid die het woord kwalijk vinden en dus nooit in de mond nemen. Dat wij donkergekleurden elkaar nigger noemen is dus niet waar maar dan nog is het een argument van niks om te stellen dat blanken het ook zouden mogen doen om dat donkergekleurden het onderling doen.
Collega’s in da hood
Zoals ik al eerder aangaf ben ik niet zo gevoelig voor de termen zwarte en neger. Toen ik in Kinderdijk werkte en ik daar veel collega’s had uit Alblasserdam, Streefkerk en dergelijke merkte ik wel dat er daar mensen bijzaten die toch wel een beetje wereldvreemd waren. Woorden als Sambo werden daar nog, weliswaar gekscherend, gebruikt. Ook daar hoorde ik het veelvuldig gebruikte “Jullie noemen elkaar toch ook gewoon nigger?” argument. Een van mijn collega’s noemde me ook te pas en te onpas “Boy.” Ik heb hem toen wel even verteld dat hij die term beter niet tegen donkergekleurde mensen kon gebruiken als hij in de Verenigde Staten was. Dat zou hem weleens op verhitte discussies kunnen komen te staan. Ook die collega heb ik toen uitgelegd dat donkergekleurden niet elkaar door de straat wandelend nigger lopen te roepen. Toch is het wel zo dat blanken het nog steeds niet kunnen roepen ook al zouden donkergekleurden het wel doen. En dat is in de verste verten niet hypocriet.
Het antwoord is heel erg simpel
Waarom mag een blanke geen nigger zeggen? Het antwoord is eigenlijk heel erg simpel maar toch zul je dat antwoord zelden horen. Onlangs stelde een collega die vraag weer toen het ging over het Rihanna-niggabitch-verhaal. Het antwoord is eigenlijk tweeledig. Wanneer iemand die heel erg dik is tegen een ander persoon met overgewicht ‘vetzak’ zegt is er meestal weinig aan de hand. Wanneer een homo tegen een andere homo ‘flikker’ zegt is er meestal ook weinig aan de hand. Wanneer een Marokkaan tegen een herkomstgenoot ‘Kutmarokkaan’ zegt zal er meestal geen vechtpartij uitbreken. Maar wanneer een supermodel tegen een dikke dame vetzak zegt is het zeer beledigend. Dat klinkt misschien vreemd maar zo werkt het wel. Want voor dikkerds onder elkaar is het een stukje zelfspot, een harnas, een GEUZENNAAM en nooit een belediging. Maar er is nog een veel belangrijker element. Ook wanneer de ene homo tegen de andere homo ‘flikker’ zegt kan de boosdoener het niet maken wanneer hij de ander niet kent. Want iemand die je niet kent kan nooit de belediging op waarde schatten. Wanneer mijn blanke vrienden mij roetmop noemen dan accepteer ik dat omdat ik ze ken en ik weet dat ze het niet racistisch bedoelen. Ik zal ze echter niet aanraden om dergelijke bewoordingen tegen een willekeurige Surinamer te gebruiken want dan zal het anders aflopen. Het simpele antwoord luidt dus: Fatsoen! Wat mij betreft hoeven bepaalde termen helemaal niet gebruikt te worden maar je kunt het simpelweg totaal niet maken tegen iemand die je niet kent!
The N Word
Onder andere in een documentaire over het zwaarbeladen woord wordt er gesproken over het verschil tussen nigger en nigga. Nigger zou niet kunnen maar nigga wel. Ik doe niet mee en dergelijke ongein. Toen ik jong en onbezonnen was en een muziekcarrière najoeg gebruikte ik de laatste van de twee termen veelvuldig. Heden ten dage doe ik er niet aan mee. Van mij mogen beide varianten compleet in de ban. Ik weet wat het is om gediscrimineerd te worden dus vind ik het niet nodig om die term te gebruiken. Ik ben ook veel te zwaar geweest dus zal ik nooit iemand dikzak noemen en ook het woord flikker gebruik ik nooit. Belangrijker nog, ik gebruik absoluut geen kwetsende termen naar mensen die ik niet ken. De kern van het verhaal is dat het handig is dat je weet waar je het over hebt. En dat weet je niet als je denkt dat donkergeleurde mensen praten als rappers uit de bekende muziekvideo’s. Het allerbeste is om het woord gewoon helemaal niet te gebruiken. Dan kunnen er geen misverstanden ontstaan.
Abonneren op:
Posts (Atom)