Het kleine voetballertje dat voor iedereen die meer dan drie hersencellen heeft (en van voetbal houdt) de beste voetballer ter wereld is staat bekend om zijn bescheidenheid. In tegenstelling tot zijn arrogante rivaal is hij niet vaak in het nachtleven te vinden en betrap je hem nooit op een arrogante uitspraak. Toch wordt ook een down to earth type als Messi wel eens beticht van divagedrag.
Air Force Messi
In het nieuws verscheen het bericht dat de kleine Argentijnse dribbelaar voor vertrek van zijn vliegreis de cockpit in was gevlucht. Het vliegtuig kon door de chaos die was ontstaan toen Messi met een aantal teamgenoten het toestel binnenkwam niet vetrekken. Om flinke vertraging te voorkomen besloot de piloot de onorthodoxe maatregel te nemen door El Pulga tot de cockpit toe te laten en met hem daarbinnen op te stijgen. In de wereld na 11 september is het ten strengste verboden om onbevoegden toe te laten tot de cockpit als het vliegtuig zich onder de 10.000 meter begeeft. Zonder erbij na te denken waren er mensen die woorden als voorkeursbehandeling en divagedrag repten.
Good old Tom Cruise
Ik vond die negatieve reacties enorm kortzichtig. Ik bedacht me toen dat ik me schuldig had gemaakt aan dezelfde kortzichtigheid toen ik een verhaal hoorde over Tom Cruise. Het schijnt namelijk zo te zijn dat er voor iedereen die meewerkt aan een filmproductie waaraan de heer Cruise meewerkt zeer strikte regels gelden. Het is niet toegestaan om wat tegen Tom Cruise te zeggen als je daar niet toe bevoegd bent. Doe je dat wel, word je per direct ontslagen. Dat klinkt in eerste instantie heel erg hard en overdreven. Toegegeven, ik heb veel meer met acteurs die veel toegankelijker zijn, zoals Kate Winslet, maar ik heb dan ook meer met spelers als Messi dan bijvoorbeeld Cristiano Ronaldo. Dat neemt echter niet weg dat het een reden heeft dat er dergelijke maatregelen worden getroffen voor de steracteur. Op een filmset kunnen namelijk makkelijk meer dan 100 mensen aanwezig zijn. Het gaat dan niet alleen om de regisseur, producers en technische mensen maar ook acteurs, figuranten, catering en meer. Als er geen regels zijn kunnen er genante taferelen ontstaan.
De vrouw van de voorzitter
Tijdens het Jeugd WK Voetbal van 2005 werkte ik op de media-afdeling. Ik was onder andere verantwoordelijk voor dat de spelers door de mixedzone begeleidt werden om na de interviews weer terug naar de kleedkamers te kunnen. Messi was net aan het doorbreken bij Barcelona en iedereen wist dat de Argentijn een wereldster in wording was. Dat zorgde ook op mijn afdeling voor genante taferelen. Bij Sepp Blatter, Prins Willem-Alexander en andere hoogwaardigheidsbekleders kon iedereen zich normaal gedragen maar toen Messi in de mixedzone verscheen was iedereen in rep en roer. Het was absoluut niet de bedoeling dat wij als medewerkers om handtekeningen en foto’s vroegen maar dat was iedereen terstond vergeten. De een na de ander vroeg om een krabbel van het dribbelwonder. Behalve dat ik van geen enkele persoon op aarde een handtekening hoef daar ik het nu er niet van in zie een krabbeltje op papier te hebben, was ik niet van plan om mee te gaan in de hysterie. Wij moesten alles in goede banen leiden en niet zelf meedoen met de gekte. Wat me het meest is bijgebleven van de gekte was het gedrag van de vrouw van de voorzitter van de KNVB. Ze wilde dolgraag met Messi op de foto en gedroeg zich net als een tiener die op het punt stunt de Backstreetboys te ontmoeten. Ze vroeg me echter wel of ik de kleine Argentijn even aan wilde wijzen want ze had geen idee hoe hij eruit zag.
De bescheidenheid zelve
Zelf wilde ik de toekomstige sterspeler van de club waar ik fan van ben wel in zijn eigen taal aanspreken. Ik belde een Argentijnse oud-schoolgenoot om te vragen hoe ik hem in het Spaans kon vertellen dat hij een geweldig toernooi had gespeeld en dat hij een grote toekomst tegemoet ging. Toen het zover was en Messi voor mijn neus stond gaf ik hem de hand en zei ik hem in boerenkoolspaans wat ik wilde zeggen. Hij lachte en bedankte me hartelijk. De opgeluchte blik die ik van hem kreeg omdat ik hem niet om een handtekening vroeg maar hem verloste van de chaos waar mijn collega’s ook voor aan het zorgen waren was me meer waard dan een krabbeltje op papier. Bijna verlegen liep hij met me mee de mixedzone uit.
Veiligheid
Het nadeel voor beroemde mensen is dat veel acties ten onrechte negatief worden uitgelegd. Of Messi nou een diva is of niet, ik heb zelf mogen aanschouwen wat voor chaos er ontstaat als hij ergens verschijnt. En toen was hij nog maar aan het begin van zijn carrière. Ik durf te stellen dat het vliegtuig helemaal niet was vertrokken als de piloot niet had ingegrepen. Dan was Messi wellicht niet voor diva uitgemaakt maar de medepassagiers hadden het hem, ondanks die foto’s en krabbels, waarschijnlijk toch niet in dank afgenomen. Mijn inziens is de begenadigde voetballer nog steeds hetzelfde verlegen jongetje die ik in 2005 de hand heb mogen schudden.
Wat Tom Cruise betreft heb ik geen idee. Never met the guy. Ik kan wel begrip opbrengen voor die maatregel omdat ik weet hoe een filmset in elkaar steekt. Toch vind ik het ietwat overtrokken. Maar als zelfs Lionel Messi al een diva is, moet er een nieuw woord uitgevonden worden voor heel veel andere mensen.
woensdag 9 november 2011
zondag 11 september 2011
Is de film- en televisiewerld creatief bankroet? (2)
American Idol, X-Factor, Dancing With The Stars, Survivor, The Voice, Jersey Shore, Oh Oh Cherso, Echte Meiden In De Jungle en ga zo maar door. Dat is een greep uit de programmering van Nederlandse en Amerikaanse televisie. Op het witte doek verschijnen bijna geen originele films meer en op televisie is alles reality. Is er nog wel behoefte een scripted (geschreven) programmering?
Reclame
Ondanks dat we graag anders zouden willen geloven heeft de televisie maar 1 ding wat het bestaansrecht geeft: reclame! Als omroepen gigantisch hoge kijkcijfers zouden kunnen scoren met het 24 uur per dag uitzenden van reclame zouden ze het niet alleen doen, maar het ook nog verplicht zijn om te doen ook. Elke omroepbaas die het niet zo doen zou per direct een enkeltje psychiatrische kliniek in ontvangst moeten nemen. De strijd om de kijker is er dus alleen maar om reclametijd zo duur mogelijk te kunnen verkopen. Omroepen betalen daarom hun programmadirecteurs vorstelijke salarissen om een (niet bijzonder gevarieerde) programmering richting het trouwe beeldbuiskijkende publiek te zenden. Het liefst geeft de programmadirecteur zo min mogelijk geld uit maar heeft hij natuurlijk wel graag enorme kijkcijfers. Dus ook in televisieland is het vaak: goed gejat…
Het wonder van Reality
Een kijkje in de top 20 programma’s van de Amerikaanse televisie van afgelopen seizoen geeft een duidelijk beeld.
1. American Idol – Wednesday
2. American Idol – Thursday
3. Dancing With The Stars
4. Monday Night Football
5. Dancing With The Stars – Results
6. NCIS
7. Sunday Night NFL – Pre-kick
8. NCIS: Los Angeles
9. America’s Got Talent – Tuesday
10. The Mentalist
11. America’s Got Talent – Wednesday
12. Survivor: Nicaragua
13. The Voice
14. Criminal Minds
15. Survivor: Redemption Island
16. CSI
17. 60 Minutes
18. The Big Bang Theory
19. The OT
20. Two And A Half Men
Van deze top 20 is maar liefst de helft in te delen in het genre reality. Dat is erg veel. Als je een stapje verder gaat dan zie je dat er uit de top 20 slechts 7 geschreven series bij zitten. Dat is lange tijd anders geweest. Big Brother was een rage en het zette reality weer op de kaart. Toen die rage zijn einde naderde waren er mensen die beweerden dat realitytelevisie iets van de verleden tijd was. Niets bleek minder waar. Sterker nog, het genre is nog nooit zo dominant geweest en Big Brother is in Amerika nog steeds een relatief goed bekeken programma.
De kracht van reality
Reality is de ultieme guilty pleasure. Niemand kijkt naar American Idol maar de kijkcijfers zijn zo belachelijk goed dat ze in Amerika komend seizoen pas overgaan op X-Factor. Ook kraakt iedereen in Amerika Jersey Shore af en maakt iedereen de Nep-Italiaanse-nep-zongebruinde-zelfgekarikatureerde-pseudosterren belachelijk en toch debuteerde het 4e seizoen van de realityserie met dik 4 miljoen kijkers (wat erg veel is voor een zonder als MTV). Voor Big Brother was reality nog niet echt een geaccepteerd genre maar de grootste Amerikaanse televisieawards hebben al jaren maar liefst 3 categorieën voor het genre reality (Outstanding Reality Program, Outstanding Reality-Competition Program, Outstanding host for a Reality or Reality-Competition Program).
Waarom omroepen blij zijn met reality is erg duidelijk. Het kost relatief weinig geld, nog minder creativiteit en kijkers kunnen er geen genoeg van krijgen. Het enige dat ze moeten doen is de kijkers af en toe het idee geven dat ze naar iets nieuws kijken. Wij als trouw televisiekijkend publiek trappen daar keer op keer in. Waarom we maar naar hetzelfde keer op keer herkauwde concept blijven kijken is een veel groter raadsel. Om daar achter te komen moeten we terug naar het begin van het zowel gehate als geliefde genre. Velen denken dat het allemaal begon bij Big Brother. Maar we moeten eigenlijk nog veel verder terug. Terug naar de moeder van alle (moderne) realityprogrammering: Survivor. Dat programma begon in 1992 (!) aan haar tour de force en er kijken nog steeds miljoenen mensen naar.
Het succes van programma’s als Jersey Shore, Oh Oh Cherso en het nieuwbakken Holland in de Hood stemt de doemdenkers niet gerust. Is film –en televisieland daadwerkelijk creatief bankroet?
Reclame
Ondanks dat we graag anders zouden willen geloven heeft de televisie maar 1 ding wat het bestaansrecht geeft: reclame! Als omroepen gigantisch hoge kijkcijfers zouden kunnen scoren met het 24 uur per dag uitzenden van reclame zouden ze het niet alleen doen, maar het ook nog verplicht zijn om te doen ook. Elke omroepbaas die het niet zo doen zou per direct een enkeltje psychiatrische kliniek in ontvangst moeten nemen. De strijd om de kijker is er dus alleen maar om reclametijd zo duur mogelijk te kunnen verkopen. Omroepen betalen daarom hun programmadirecteurs vorstelijke salarissen om een (niet bijzonder gevarieerde) programmering richting het trouwe beeldbuiskijkende publiek te zenden. Het liefst geeft de programmadirecteur zo min mogelijk geld uit maar heeft hij natuurlijk wel graag enorme kijkcijfers. Dus ook in televisieland is het vaak: goed gejat…
Het wonder van Reality
Een kijkje in de top 20 programma’s van de Amerikaanse televisie van afgelopen seizoen geeft een duidelijk beeld.
1. American Idol – Wednesday
2. American Idol – Thursday
3. Dancing With The Stars
4. Monday Night Football
5. Dancing With The Stars – Results
6. NCIS
7. Sunday Night NFL – Pre-kick
8. NCIS: Los Angeles
9. America’s Got Talent – Tuesday
10. The Mentalist
11. America’s Got Talent – Wednesday
12. Survivor: Nicaragua
13. The Voice
14. Criminal Minds
15. Survivor: Redemption Island
16. CSI
17. 60 Minutes
18. The Big Bang Theory
19. The OT
20. Two And A Half Men
Van deze top 20 is maar liefst de helft in te delen in het genre reality. Dat is erg veel. Als je een stapje verder gaat dan zie je dat er uit de top 20 slechts 7 geschreven series bij zitten. Dat is lange tijd anders geweest. Big Brother was een rage en het zette reality weer op de kaart. Toen die rage zijn einde naderde waren er mensen die beweerden dat realitytelevisie iets van de verleden tijd was. Niets bleek minder waar. Sterker nog, het genre is nog nooit zo dominant geweest en Big Brother is in Amerika nog steeds een relatief goed bekeken programma.
De kracht van reality
Reality is de ultieme guilty pleasure. Niemand kijkt naar American Idol maar de kijkcijfers zijn zo belachelijk goed dat ze in Amerika komend seizoen pas overgaan op X-Factor. Ook kraakt iedereen in Amerika Jersey Shore af en maakt iedereen de Nep-Italiaanse-nep-zongebruinde-zelfgekarikatureerde-pseudosterren belachelijk en toch debuteerde het 4e seizoen van de realityserie met dik 4 miljoen kijkers (wat erg veel is voor een zonder als MTV). Voor Big Brother was reality nog niet echt een geaccepteerd genre maar de grootste Amerikaanse televisieawards hebben al jaren maar liefst 3 categorieën voor het genre reality (Outstanding Reality Program, Outstanding Reality-Competition Program, Outstanding host for a Reality or Reality-Competition Program).
Waarom omroepen blij zijn met reality is erg duidelijk. Het kost relatief weinig geld, nog minder creativiteit en kijkers kunnen er geen genoeg van krijgen. Het enige dat ze moeten doen is de kijkers af en toe het idee geven dat ze naar iets nieuws kijken. Wij als trouw televisiekijkend publiek trappen daar keer op keer in. Waarom we maar naar hetzelfde keer op keer herkauwde concept blijven kijken is een veel groter raadsel. Om daar achter te komen moeten we terug naar het begin van het zowel gehate als geliefde genre. Velen denken dat het allemaal begon bij Big Brother. Maar we moeten eigenlijk nog veel verder terug. Terug naar de moeder van alle (moderne) realityprogrammering: Survivor. Dat programma begon in 1992 (!) aan haar tour de force en er kijken nog steeds miljoenen mensen naar.
Het succes van programma’s als Jersey Shore, Oh Oh Cherso en het nieuwbakken Holland in de Hood stemt de doemdenkers niet gerust. Is film –en televisieland daadwerkelijk creatief bankroet?
zondag 3 juli 2011
Is de film- en televisiewereld creatief bankroet? (1)
Wat is er toch aan de hand in film- en televisieland? In de bioscoop struikel je over de sequels, prequels, remakes en reboots. Op het kleine scherm wordt alleen nog maar voor een grote variëteit aan realityshows gekozen en er worden zelfs verfilmingen gemaakt van bordspellen en pretparkattracties. De uitspraak dat alles al gedaan is en dus niets echt origineel is, wordt al tientallen jaren gedaan. Toch lijkt het erop dat Hollywood nu echt creatief bankroet is. Wat is er nu precies aan de hand?
The almighty Euro
In tegenstelling tot wat vaak gedacht wordt zijn filmstudio’s geen creatieve bureaus die een wedstrijdje met elkaar doen om wie de meest vernieuwende film kan uitbrengen. Een filmstudio is een bedrijf als elk ander bedrijf en een bedrijf heeft maar 1 doel: Winst maken! Daar komt nog bij dat het produceren van een film een lang en duur proces is met geen enkele garantie op succes. Het maken van een film brengt enorme risico’s met zich mee. Zelfs als er op papier succes lijkt te zijn kan de werkelijkheid een heel ander verhaal vertellen. New Line Cinema heeft miljarden binnen mogen halen met hun The Lord of the Rings trilogie. Toch zijn ze na andere ambitieuze projecten als The Golden Compass alsnog failliet gegaan. Filmstudio’s proberen daarom hun risico’s zoveel mogelijk te beperken. Eerst was het door uit te gaan van het principe: beter goed gejat dan slecht verzonnen. Na Gladiator kwam de ene na de andere epische (swords and sandals) film uit. Zo zijn er talloze andere voorbeelden. Dat idee is nu enigszins achterhaald. Nu doen we het anders. De top 10 films allertijden (opbrengst) zegt alles:
1. Avatar
2. Titanic
3. The Lord of the Rings: The Return of the King
4. Pirates of the Caribbean: Dead Man’s Chest
5. Toy Story 3
6. Alice in Wonderland
7. Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides
8. The Dark Knight
9. Harry Potter and the Sorcerer’s Stone
10. Pirates of the Caribbean: At World’s End
Het eerste wat opvalt is dat Walt Disney Studios maar liefst 5 van de 10 films gemaakt heeft. Nog veelzeggender is het gebrek aan originele films. Avatar is officieel een nieuwe (originele) film. Het is moeilijk een film die eerder Pocahontas meets Dances With Wolves genoemd had kunnen worden origineel te noemen, maar toch. Titanic is een interpretatie van een waargebeurd evenement. Geen nieuw verhaal dus. Plek 3 t/m 5 spreken voor zich. Op plek 6 treffen we een verfilming van het welbekende (en vaak verfilmde) boek van Lewis Carrol. Vanaf plek 7 gaan we weer verder met de sequels. In de bovengenoemde top 10 zit dus slechts 1 originele film! Het wordt niet echt beter als je kijkt naar plek 11 t/m 20. Daar zit zelfs geen enkele originele film bij! Is dat het bewijs dat we creatief bankroet zijn?
De reden achter het succes van de vervolgfilms
Op internet is er veel geklaag over alle sequels, remakes en reboots (zie mijn blog daarover). Toch is het zo dat vele van de klagende mensen zelf niet-originele films in hun persoonlijk toplijstjes hebben staan. Mocht creativiteit daadwerkelijk een vroege dood sterven dan hebben we er allemaal aan bijgedragen. Bij elke vervolgfilm zit de bioscoop weer stampensvol. Het is vergelijkbaar met kijkcijfercanon American Idol. Niemand kijkt er naar maar toch is het al jaar en dag het best bekeken programma op de Amerikaanse televisie.
Het succes achter al dat sequel-geweld is op zich niet moeilijk te verklaren. Na het uitbrengen van een film in de bioscoop verschijnt de film later op dvd. Ondanks het instorten van de dvd-markt vliegen zeker de schijfjes van blockbusters als warme broodjes over de toonbank in de winkels. Daar komen ook nog de vele downloads bij. Tegen de tijd dat deel 2 in de bioscoop komt hebben zoveel meer mensen het eerste deel gezien dat die allemaal nieuwsgierig zijn naar het vervolg. Mensen die deel 1 thuis hebben gezien gaan wel naar deel 2 in de bioscoop. Het ultieme gebruik van dit principe zie je bij de Pirates reeks. Het zal ongetwijfeld een keer ophouden maar de CEO van Disney zou direct ontslagen moeten worden en een kamertje bij Delta moeten krijgen als hij zou stoppen met de reeks. Bedrijven zijn er om winst te maken en of de Jack-Sparrow-vehikels nou hoogstaande films zijn of niet, de kassa rinkelt, rinkelt en rinkelt.
De eeuwige discussie
Links van het politieke spectrum wordt vaak gedacht dat de rijken meer zouden moeten doen om de armen te ontzien. De sterkste schouders moeten de zwaarste lasten dragen om te voorkomen dat het gat tussen rijk en arm groter wordt. Rechts van het spectrum wordt gezegd dat die rijken voor werkgelegenheid en economische groei zorgen waar de armen ook weer van profiteren. In de filmwereld heerst een vergelijkbare discussie. De een zegt dat al die blockbusters er ook voor zorgen dat er geld is voor kleine onafhankelijke films. Andere zeggen dat blockusters en sequels de dood zijn voor originele scripts en kleine onafhankelijke films. Zijn we niet meer creatief of willen we het simpelweg niet meer zijn? Of beter gezegd, is er nog wel een mark voor creatieve en vernieuwende films?
The almighty Euro
In tegenstelling tot wat vaak gedacht wordt zijn filmstudio’s geen creatieve bureaus die een wedstrijdje met elkaar doen om wie de meest vernieuwende film kan uitbrengen. Een filmstudio is een bedrijf als elk ander bedrijf en een bedrijf heeft maar 1 doel: Winst maken! Daar komt nog bij dat het produceren van een film een lang en duur proces is met geen enkele garantie op succes. Het maken van een film brengt enorme risico’s met zich mee. Zelfs als er op papier succes lijkt te zijn kan de werkelijkheid een heel ander verhaal vertellen. New Line Cinema heeft miljarden binnen mogen halen met hun The Lord of the Rings trilogie. Toch zijn ze na andere ambitieuze projecten als The Golden Compass alsnog failliet gegaan. Filmstudio’s proberen daarom hun risico’s zoveel mogelijk te beperken. Eerst was het door uit te gaan van het principe: beter goed gejat dan slecht verzonnen. Na Gladiator kwam de ene na de andere epische (swords and sandals) film uit. Zo zijn er talloze andere voorbeelden. Dat idee is nu enigszins achterhaald. Nu doen we het anders. De top 10 films allertijden (opbrengst) zegt alles:
1. Avatar
2. Titanic
3. The Lord of the Rings: The Return of the King
4. Pirates of the Caribbean: Dead Man’s Chest
5. Toy Story 3
6. Alice in Wonderland
7. Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides
8. The Dark Knight
9. Harry Potter and the Sorcerer’s Stone
10. Pirates of the Caribbean: At World’s End
Het eerste wat opvalt is dat Walt Disney Studios maar liefst 5 van de 10 films gemaakt heeft. Nog veelzeggender is het gebrek aan originele films. Avatar is officieel een nieuwe (originele) film. Het is moeilijk een film die eerder Pocahontas meets Dances With Wolves genoemd had kunnen worden origineel te noemen, maar toch. Titanic is een interpretatie van een waargebeurd evenement. Geen nieuw verhaal dus. Plek 3 t/m 5 spreken voor zich. Op plek 6 treffen we een verfilming van het welbekende (en vaak verfilmde) boek van Lewis Carrol. Vanaf plek 7 gaan we weer verder met de sequels. In de bovengenoemde top 10 zit dus slechts 1 originele film! Het wordt niet echt beter als je kijkt naar plek 11 t/m 20. Daar zit zelfs geen enkele originele film bij! Is dat het bewijs dat we creatief bankroet zijn?
De reden achter het succes van de vervolgfilms
Op internet is er veel geklaag over alle sequels, remakes en reboots (zie mijn blog daarover). Toch is het zo dat vele van de klagende mensen zelf niet-originele films in hun persoonlijk toplijstjes hebben staan. Mocht creativiteit daadwerkelijk een vroege dood sterven dan hebben we er allemaal aan bijgedragen. Bij elke vervolgfilm zit de bioscoop weer stampensvol. Het is vergelijkbaar met kijkcijfercanon American Idol. Niemand kijkt er naar maar toch is het al jaar en dag het best bekeken programma op de Amerikaanse televisie.
Het succes achter al dat sequel-geweld is op zich niet moeilijk te verklaren. Na het uitbrengen van een film in de bioscoop verschijnt de film later op dvd. Ondanks het instorten van de dvd-markt vliegen zeker de schijfjes van blockbusters als warme broodjes over de toonbank in de winkels. Daar komen ook nog de vele downloads bij. Tegen de tijd dat deel 2 in de bioscoop komt hebben zoveel meer mensen het eerste deel gezien dat die allemaal nieuwsgierig zijn naar het vervolg. Mensen die deel 1 thuis hebben gezien gaan wel naar deel 2 in de bioscoop. Het ultieme gebruik van dit principe zie je bij de Pirates reeks. Het zal ongetwijfeld een keer ophouden maar de CEO van Disney zou direct ontslagen moeten worden en een kamertje bij Delta moeten krijgen als hij zou stoppen met de reeks. Bedrijven zijn er om winst te maken en of de Jack-Sparrow-vehikels nou hoogstaande films zijn of niet, de kassa rinkelt, rinkelt en rinkelt.
De eeuwige discussie
Links van het politieke spectrum wordt vaak gedacht dat de rijken meer zouden moeten doen om de armen te ontzien. De sterkste schouders moeten de zwaarste lasten dragen om te voorkomen dat het gat tussen rijk en arm groter wordt. Rechts van het spectrum wordt gezegd dat die rijken voor werkgelegenheid en economische groei zorgen waar de armen ook weer van profiteren. In de filmwereld heerst een vergelijkbare discussie. De een zegt dat al die blockbusters er ook voor zorgen dat er geld is voor kleine onafhankelijke films. Andere zeggen dat blockusters en sequels de dood zijn voor originele scripts en kleine onafhankelijke films. Zijn we niet meer creatief of willen we het simpelweg niet meer zijn? Of beter gezegd, is er nog wel een mark voor creatieve en vernieuwende films?
zaterdag 2 april 2011
15 films, 5 t/m 1
5. en 4. The Godather en The Godfather II – Francis Ford Coppola
Er wordt weleens gezegd dat je de kwaliteit van iets kan bepalen door te kijken hoeveel parodieën erop gemaakt worden. Als er enige waarheid in die uitspraak zit dan zijn met name de eerste twee films over de maffiafamilie Corleone daadwerkelijk kwalitatief hoogstaand en legendarisch. Van de muziek tot de bekende quotes en scènes, alles is tot in den treuren nagedaan. Van parodies tot ordinair jatwerk, er is geen ontkomen aan. De meesterwerken van Francis Ford Coppola gebaseerd op de boeken van, en samen geschreven met Mario Puzo spreken nagenoeg iedereen tot de verbeelding. Het indrukwekkende verhaal, het ijzersterke acteerwerk, de cinematografie, de sfeer en de muziek. Het klopt allemaal. Coppola verzekerde zich van zijn succes door acteurs als Al Pacino, Robert de Niro, Diane Keaton, Marlon Brando, Robert Duvall en anderen aan de productie te verbinden. Hij regisseerde ze allemaal naar topprestaties. De films duren rond de drie uur maar vervelen geen enkel moment. De laatste film van de trilogie kon niet aan de absurd hoge verwachtingen voldoen maar de eerste twee films zijn subliem.
3. The Lord of the Rings: The Return of the King – Peter Jackson
Toen bekend werd dat Peter Jackson de verfilming van de legendarische boeken van Tolkien ging verzorgen waren de verwachtingen hooggespannen. Zouden de bioscoopfilms de boeken wel eer aan kunnen doen? Na het bijzondere sterke The Fellowship of the Ring waren alle twijfels verdwenen. Drie jaar later kwam de apotheose The Return of the King genaamd. De conclusie van de lange reis van Frodo die eindigde in hartje Mordor. Prachtige veldslagen en mooie muziek van Howard Shore gaven de trilogie een waardige afsluiting. Het succes was groot. De film was de 2e die de magische miljardgrens aan opbrengsten doorbrak en sleepte de 11 Oscars waar het voor genomineerd was binnen. Ook won het als eerste en tot nu toe nog steeds enige fantasiefilm de Oscar voor Beste Film. TRotK is op alle manieren een goede film. Het acteerwerk is goed in orde, de wereld is perfect in beeld gebracht en ook Shore heeft zijn werk bijzonder goed gedaan. Velen hadden last van een post-The-Lord-of-the-Rings-depressie. Dat was wellicht een beetje overdreven. Aan alle goede dingen komen een eind en dus ook aan die reeks. Ik vond het echter ook jammer om Midden-Aarde te laten voor het was. Gelukkig neemt Jackson ons er weer twee keer naar terug met de aankomende films van The Hobbit. Tot die tijd moeten fans het met de dvd’s doen van de sterkste fantasiefilm ooit gemaakt.
2. Requiem for a Dream – Darren Aronofsky
Na het goed ontvangen Pi kwam Darren Aronofsky met Requiem for a Dream. De film gaat over een groep mensen die allen ten onder gaan aan hun drugsverslaving. Om de kijker zich ongemakkelijk te laten voelen gebruikt Aronofsky hysterisch camerawerk en lichteffecten die een epilepsieaanval tot gevolg zouden kunnen hebben. Samen met de indringende muziek van Clint Mansell is RfaD absoluut geen makkelijke film om te kijken. Ellen Burstyn speelt de rol van haar leven als de oude vrouw die niets liever wil dan uitgenodigd worden bij een spelshow. De ontrafeling van haar personage is angstaanjagend. Ook Marlon Wayans en Jennifer Connelly zetten sterke rollen neer. RfaD is zeker niet voor tere zieltjes. Daar is de film veel te deprimerend voor. Iedereen die van een uitdagende film houdt die je raakt moet de film echter zeker een keer een kans geven. Wellicht vind je de film niet zo goed als ik maar het zal in ieder geval iets met je doen.
1. Eternal Sunshine of the Spotless Mind – Michael Gondry
De notering van de 15 films zijn compleet willekeurig. De nummer 1 is echter wel degelijk mijn favoriete film. De film geschreven door Charlie Kaufman en geregisseerd door Michael Gondry is een prachtfilm die zijn gelijke niet kent. De film gaat over een man die erachter komt dat zijn partner hem uit haar geheugen gewist heeft. Geschokt door wat hij te weten is gekomen besluit hij haar met gelijke munt terug te betalen en dezelfde behandeling te ondergaan. Tijdens het wissen van zijn geheugen komt hij er echter achter dat het toch niet is wat hij wil. De procedure kan echter niet onderbroken worden en de volgende ochtend wordt hij wakker zonder een herinnering van de vrouw waar hij zoveel van gehouden heeft. Als je de plot van ESotSM hoort dan komt het nou niet echt over als een topfilm. Dat is het echter zondermeer. Het sterke scenario van mijnheer Kaufman wordt subliem in beeld gebracht door Michael Gondry. Hij gebruikt bewust simpele technieken om de droomwereld in beeld te brengen en gebruikt een minimum aan special effects. Dit zorgt ervoor dat de film totaal niet als science fiction aanvoelt terwijl het daar officieel wel elementen van heeft. Kate Winslet levert een magnifieke acteerprestatie. Komediant Jim Carrey doet nauwelijks voor haar onder en ook Tom Wilkinson, Kirsten Dunst en Mark Ruffalo doen het erg goed. Jon Brion levert wederom een uitmuntende prestatie met zijn filmmuziek. Wat mij betreft is ESotSM een film die iedereen gezien moet hebben.
Er wordt weleens gezegd dat je de kwaliteit van iets kan bepalen door te kijken hoeveel parodieën erop gemaakt worden. Als er enige waarheid in die uitspraak zit dan zijn met name de eerste twee films over de maffiafamilie Corleone daadwerkelijk kwalitatief hoogstaand en legendarisch. Van de muziek tot de bekende quotes en scènes, alles is tot in den treuren nagedaan. Van parodies tot ordinair jatwerk, er is geen ontkomen aan. De meesterwerken van Francis Ford Coppola gebaseerd op de boeken van, en samen geschreven met Mario Puzo spreken nagenoeg iedereen tot de verbeelding. Het indrukwekkende verhaal, het ijzersterke acteerwerk, de cinematografie, de sfeer en de muziek. Het klopt allemaal. Coppola verzekerde zich van zijn succes door acteurs als Al Pacino, Robert de Niro, Diane Keaton, Marlon Brando, Robert Duvall en anderen aan de productie te verbinden. Hij regisseerde ze allemaal naar topprestaties. De films duren rond de drie uur maar vervelen geen enkel moment. De laatste film van de trilogie kon niet aan de absurd hoge verwachtingen voldoen maar de eerste twee films zijn subliem.
3. The Lord of the Rings: The Return of the King – Peter Jackson
Toen bekend werd dat Peter Jackson de verfilming van de legendarische boeken van Tolkien ging verzorgen waren de verwachtingen hooggespannen. Zouden de bioscoopfilms de boeken wel eer aan kunnen doen? Na het bijzondere sterke The Fellowship of the Ring waren alle twijfels verdwenen. Drie jaar later kwam de apotheose The Return of the King genaamd. De conclusie van de lange reis van Frodo die eindigde in hartje Mordor. Prachtige veldslagen en mooie muziek van Howard Shore gaven de trilogie een waardige afsluiting. Het succes was groot. De film was de 2e die de magische miljardgrens aan opbrengsten doorbrak en sleepte de 11 Oscars waar het voor genomineerd was binnen. Ook won het als eerste en tot nu toe nog steeds enige fantasiefilm de Oscar voor Beste Film. TRotK is op alle manieren een goede film. Het acteerwerk is goed in orde, de wereld is perfect in beeld gebracht en ook Shore heeft zijn werk bijzonder goed gedaan. Velen hadden last van een post-The-Lord-of-the-Rings-depressie. Dat was wellicht een beetje overdreven. Aan alle goede dingen komen een eind en dus ook aan die reeks. Ik vond het echter ook jammer om Midden-Aarde te laten voor het was. Gelukkig neemt Jackson ons er weer twee keer naar terug met de aankomende films van The Hobbit. Tot die tijd moeten fans het met de dvd’s doen van de sterkste fantasiefilm ooit gemaakt.
2. Requiem for a Dream – Darren Aronofsky
Na het goed ontvangen Pi kwam Darren Aronofsky met Requiem for a Dream. De film gaat over een groep mensen die allen ten onder gaan aan hun drugsverslaving. Om de kijker zich ongemakkelijk te laten voelen gebruikt Aronofsky hysterisch camerawerk en lichteffecten die een epilepsieaanval tot gevolg zouden kunnen hebben. Samen met de indringende muziek van Clint Mansell is RfaD absoluut geen makkelijke film om te kijken. Ellen Burstyn speelt de rol van haar leven als de oude vrouw die niets liever wil dan uitgenodigd worden bij een spelshow. De ontrafeling van haar personage is angstaanjagend. Ook Marlon Wayans en Jennifer Connelly zetten sterke rollen neer. RfaD is zeker niet voor tere zieltjes. Daar is de film veel te deprimerend voor. Iedereen die van een uitdagende film houdt die je raakt moet de film echter zeker een keer een kans geven. Wellicht vind je de film niet zo goed als ik maar het zal in ieder geval iets met je doen.
1. Eternal Sunshine of the Spotless Mind – Michael Gondry
De notering van de 15 films zijn compleet willekeurig. De nummer 1 is echter wel degelijk mijn favoriete film. De film geschreven door Charlie Kaufman en geregisseerd door Michael Gondry is een prachtfilm die zijn gelijke niet kent. De film gaat over een man die erachter komt dat zijn partner hem uit haar geheugen gewist heeft. Geschokt door wat hij te weten is gekomen besluit hij haar met gelijke munt terug te betalen en dezelfde behandeling te ondergaan. Tijdens het wissen van zijn geheugen komt hij er echter achter dat het toch niet is wat hij wil. De procedure kan echter niet onderbroken worden en de volgende ochtend wordt hij wakker zonder een herinnering van de vrouw waar hij zoveel van gehouden heeft. Als je de plot van ESotSM hoort dan komt het nou niet echt over als een topfilm. Dat is het echter zondermeer. Het sterke scenario van mijnheer Kaufman wordt subliem in beeld gebracht door Michael Gondry. Hij gebruikt bewust simpele technieken om de droomwereld in beeld te brengen en gebruikt een minimum aan special effects. Dit zorgt ervoor dat de film totaal niet als science fiction aanvoelt terwijl het daar officieel wel elementen van heeft. Kate Winslet levert een magnifieke acteerprestatie. Komediant Jim Carrey doet nauwelijks voor haar onder en ook Tom Wilkinson, Kirsten Dunst en Mark Ruffalo doen het erg goed. Jon Brion levert wederom een uitmuntende prestatie met zijn filmmuziek. Wat mij betreft is ESotSM een film die iedereen gezien moet hebben.
vrijdag 1 april 2011
15 films, 10 t/m 6
10. Fight Club – David Fincher
Films van David Fincher doen over het algemeen veel stof opwaaien. Op zijn palmares prijken films als Seven, The Game, The Curious Case of Benjamin Button en The Social Network. Met Fight Club maakte hij zijn veruit meest controversiële film. Na de film zijn er meerdere mensen opgepakt in de Verenigde Staten die daadwerkelijk vechtclubs hadden opgericht. Ook zijn er mensen opgepakt die met explosieven bezig waren. Een film als Fight Club kan in de wereld na 11 september waarschijnlijk nooit meer worden gemaakt. Fight Club is een film waar veel in zit en dus meerdere keren gezien moet worden. De voorstanders van de film noemen het een originele, bizarre, ingenieuze film. Tegenstanders noemen het een ordinaire glorificatie van geweld. Het is moeilijk om een film als Fight Club uit te leggen. Het sterke acteerwerk van Brad Pitt en Edward Norton en de scherpe dialogen zorgen ervoor dat je het bizarre verhaal toch blijft volgen. Enig smetje is wat mij betreft het einde. Dat valt een beetje uit de toon. Of je Fight Club nou kunt waarderen of niet, het is een ervaring op zich en absoluut het kijken waard. Uniek in zijn soort en wat mij betreft een topfilm.
9. Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb – Stanley Kubrick
Stanley Kubrick is een van de meest gerespecteerde regisseurs ooit. Nagenoeg al zijn films werden lauwtjes ontvangen om later alsnog als meesterwerk bestempeld te worden. Het is niet ondenkbaar een top 15 te maken met 10 films van wijlen Kubrick. Ik heb gekozen voor de film die wat mij betreft de leukste titel heeft. Dr. Strangelove gaat over een generaal die een noodplan ten uitvoer brengt om ervoor te zorgen dat er een nucleaire aanval op Rusland gemaakt zal worden. Er is geen aanleiding voor de initiatie van het noodplan. Daar het plan juist voor situaties is als de president uitgeschakeld is kan het na in werking te zijn getreden niet meer teruggedraaid worden. De actie van de generaal brengt een reeks gebeurtenissen opgang met een even bizar als hilarisch einde. Het is voor ons Europeanen heel moeilijk in te denken in welke mate Amerikanen met de angst voor een nucleaire oorlog leefden. Er werden schuilkelders gebouwd en zelfs op basisscholen werden instructies gegeven wat te doen als het zover was. Het was aan de orde van de dag. Met Dr. Strangelove maakte Kubrick een maatschappijkritische film die de situatie van toen compleet belachelijk maakt. De film is satire van de bovenste plank met zoals in alle films van Kubrick, vele lagen onder de oppervlakte.
8. Spirited Away – Hayao Miyazaki
Hayao Miyazaki is al bijna 50 jaar actief in de animatiewereld. In Japan geniet hij al heel erg lang ongekende faam. Na Spirited Away wist iedereen wie deze geniale man is. Spirited Away gaat over een meisje die samen met haar ouders in een verlaten pretpart beland. Wanneer de ouders van het meisje een stand vol met eten aantreffen beginnen ze ervan te eten. De ouders kunnen niet meer stoppen met eten en veranderen vervolgens in varkens. Het meisje komt erachter dat ze zich in een andere wereld begeeft en met de hulp van de mysterieuze Haku probeert ze de betovering die haar ouders in varkens heeft veranderd te verbreken. Spirited Away is zonder enige twijfel een prachtige animatiefilm. Alhoewel mooi getekend is dat niet wat de film bijzonder maakt. Miyazaki is een meester-verhalenverteller. Hij neemt je mee naar een bijzondere en uitermate vreemde wereld die soms uitermate krankzinnig is maar uiteindelijk ook betoverend. Miyazaki gebruikt zelden echte slechteriken maar kiest voor antagonisten met eigen (en weliswaar verkeerde) beweegredenen en geeft ze over het algemeen kans op eerherstel. Dat werkt goed in de prachtige verhalen die hij verteld. Spirited Away is een geanimeerd meesterwerk.
7. Citizen Kane – Orson Welles
Citizen Kane was de debuutfilm van Orson Welles. Het verhaal rondom de film is net zo interessant als de film zelf. De film gaat over de dood van een belachelijk rijke en imposante zakenman. Zijn laatste woord was “Rosebud” alleen weet niemand wat het betekent. Een groep journalisten gaat op onderzoek uit en via flashbacks komen we meer te weten over wie Kane nou was. De film was voor zijn tijd een technisch hoogstandje. De cinematografie was baanbrekend. Citizen Kane was innovatief en controversieel. De film werd geïnspireerd door het leven van een echte zakenman en die machtige en invloedrijke man deed er alles aan om te voorkomen dat de film uitkwam. Boycots, afpersing, doodsbedreigingen, geen enkele methode werd geschuwd. Mede door de extreme maatregelen van die zakenman werd Citizen Kane toen geen commercieel succes. Erkenning kreeg de film wel alom. De film wordt officieus gezien als de beste film ooit gemaakt. Het is hoe dan ook een stukje filmgeschiedenis. Het luisteren naar muziek op een grammofoonplaat wordt vaak omschreven als het luisteren naar een warm vuur. Citizen Kane bezit een vergelijkbare charme die je heden ten dage zeer zelden tegenkomt. Beste film aller tijden of niet, voor de echte filmliefhebber is het absoluut het kijken waard.
6. Synechdoche, New York – Charlie Kaufman
Synechdoche, New York is het regiedebuut van de brilante scenarioschrijver Charlie Kaufman. Parels als Eternal Sunshine of the Spotless Mind, Adaptation en Being John Malkovich kwamen uit zijn pen. Na het schrijven van Synechdoche, New York besluit de heer Kaufman zelf op de regiestoel plaats te nemen. De film gaat over een theaterregisseur die na het winnen van een prijs het geld heeft om een groots en ambitieus nieuw stuk te maken. Hij koopt een gigantisch theater en gaat aan de slag. In zijn zoektocht naar perfectie wordt het project steeds groter en groter en komen er steeds meer acteurs en decors bij. Uiteindelijk raakt de regisseur verdwaald in zijn eigen verhaal en vloeit heden en verleden, realiteit en fantasie in elkaar over en valt er bijna geen peil meer op te trekken wat er nou daadwerkelijk gebeurd. Met Synechdoche, New York heeft Charlie Kaufman het zich niet makkelijk gemaakt. De film gaat bijna ten onder aan ambitie en grandeur maar aan het einde van de film valt alles in elkaar. De tegenstanders van de film noemen het de slechtste film ooit gemaakt. De voorstanders noemen het een van de beste films ooit gemaakt. In mijn ogen is het een bizarre, krankzinnige, ontroerende en pakkende film met prachtige muziek van de altijd ijzersterke Jon Brion. Zolang Charlie Kaufman films blijft schrijven ben ik gelukkig.
Films van David Fincher doen over het algemeen veel stof opwaaien. Op zijn palmares prijken films als Seven, The Game, The Curious Case of Benjamin Button en The Social Network. Met Fight Club maakte hij zijn veruit meest controversiële film. Na de film zijn er meerdere mensen opgepakt in de Verenigde Staten die daadwerkelijk vechtclubs hadden opgericht. Ook zijn er mensen opgepakt die met explosieven bezig waren. Een film als Fight Club kan in de wereld na 11 september waarschijnlijk nooit meer worden gemaakt. Fight Club is een film waar veel in zit en dus meerdere keren gezien moet worden. De voorstanders van de film noemen het een originele, bizarre, ingenieuze film. Tegenstanders noemen het een ordinaire glorificatie van geweld. Het is moeilijk om een film als Fight Club uit te leggen. Het sterke acteerwerk van Brad Pitt en Edward Norton en de scherpe dialogen zorgen ervoor dat je het bizarre verhaal toch blijft volgen. Enig smetje is wat mij betreft het einde. Dat valt een beetje uit de toon. Of je Fight Club nou kunt waarderen of niet, het is een ervaring op zich en absoluut het kijken waard. Uniek in zijn soort en wat mij betreft een topfilm.
9. Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb – Stanley Kubrick
Stanley Kubrick is een van de meest gerespecteerde regisseurs ooit. Nagenoeg al zijn films werden lauwtjes ontvangen om later alsnog als meesterwerk bestempeld te worden. Het is niet ondenkbaar een top 15 te maken met 10 films van wijlen Kubrick. Ik heb gekozen voor de film die wat mij betreft de leukste titel heeft. Dr. Strangelove gaat over een generaal die een noodplan ten uitvoer brengt om ervoor te zorgen dat er een nucleaire aanval op Rusland gemaakt zal worden. Er is geen aanleiding voor de initiatie van het noodplan. Daar het plan juist voor situaties is als de president uitgeschakeld is kan het na in werking te zijn getreden niet meer teruggedraaid worden. De actie van de generaal brengt een reeks gebeurtenissen opgang met een even bizar als hilarisch einde. Het is voor ons Europeanen heel moeilijk in te denken in welke mate Amerikanen met de angst voor een nucleaire oorlog leefden. Er werden schuilkelders gebouwd en zelfs op basisscholen werden instructies gegeven wat te doen als het zover was. Het was aan de orde van de dag. Met Dr. Strangelove maakte Kubrick een maatschappijkritische film die de situatie van toen compleet belachelijk maakt. De film is satire van de bovenste plank met zoals in alle films van Kubrick, vele lagen onder de oppervlakte.
8. Spirited Away – Hayao Miyazaki
Hayao Miyazaki is al bijna 50 jaar actief in de animatiewereld. In Japan geniet hij al heel erg lang ongekende faam. Na Spirited Away wist iedereen wie deze geniale man is. Spirited Away gaat over een meisje die samen met haar ouders in een verlaten pretpart beland. Wanneer de ouders van het meisje een stand vol met eten aantreffen beginnen ze ervan te eten. De ouders kunnen niet meer stoppen met eten en veranderen vervolgens in varkens. Het meisje komt erachter dat ze zich in een andere wereld begeeft en met de hulp van de mysterieuze Haku probeert ze de betovering die haar ouders in varkens heeft veranderd te verbreken. Spirited Away is zonder enige twijfel een prachtige animatiefilm. Alhoewel mooi getekend is dat niet wat de film bijzonder maakt. Miyazaki is een meester-verhalenverteller. Hij neemt je mee naar een bijzondere en uitermate vreemde wereld die soms uitermate krankzinnig is maar uiteindelijk ook betoverend. Miyazaki gebruikt zelden echte slechteriken maar kiest voor antagonisten met eigen (en weliswaar verkeerde) beweegredenen en geeft ze over het algemeen kans op eerherstel. Dat werkt goed in de prachtige verhalen die hij verteld. Spirited Away is een geanimeerd meesterwerk.
7. Citizen Kane – Orson Welles
Citizen Kane was de debuutfilm van Orson Welles. Het verhaal rondom de film is net zo interessant als de film zelf. De film gaat over de dood van een belachelijk rijke en imposante zakenman. Zijn laatste woord was “Rosebud” alleen weet niemand wat het betekent. Een groep journalisten gaat op onderzoek uit en via flashbacks komen we meer te weten over wie Kane nou was. De film was voor zijn tijd een technisch hoogstandje. De cinematografie was baanbrekend. Citizen Kane was innovatief en controversieel. De film werd geïnspireerd door het leven van een echte zakenman en die machtige en invloedrijke man deed er alles aan om te voorkomen dat de film uitkwam. Boycots, afpersing, doodsbedreigingen, geen enkele methode werd geschuwd. Mede door de extreme maatregelen van die zakenman werd Citizen Kane toen geen commercieel succes. Erkenning kreeg de film wel alom. De film wordt officieus gezien als de beste film ooit gemaakt. Het is hoe dan ook een stukje filmgeschiedenis. Het luisteren naar muziek op een grammofoonplaat wordt vaak omschreven als het luisteren naar een warm vuur. Citizen Kane bezit een vergelijkbare charme die je heden ten dage zeer zelden tegenkomt. Beste film aller tijden of niet, voor de echte filmliefhebber is het absoluut het kijken waard.
6. Synechdoche, New York – Charlie Kaufman
Synechdoche, New York is het regiedebuut van de brilante scenarioschrijver Charlie Kaufman. Parels als Eternal Sunshine of the Spotless Mind, Adaptation en Being John Malkovich kwamen uit zijn pen. Na het schrijven van Synechdoche, New York besluit de heer Kaufman zelf op de regiestoel plaats te nemen. De film gaat over een theaterregisseur die na het winnen van een prijs het geld heeft om een groots en ambitieus nieuw stuk te maken. Hij koopt een gigantisch theater en gaat aan de slag. In zijn zoektocht naar perfectie wordt het project steeds groter en groter en komen er steeds meer acteurs en decors bij. Uiteindelijk raakt de regisseur verdwaald in zijn eigen verhaal en vloeit heden en verleden, realiteit en fantasie in elkaar over en valt er bijna geen peil meer op te trekken wat er nou daadwerkelijk gebeurd. Met Synechdoche, New York heeft Charlie Kaufman het zich niet makkelijk gemaakt. De film gaat bijna ten onder aan ambitie en grandeur maar aan het einde van de film valt alles in elkaar. De tegenstanders van de film noemen het de slechtste film ooit gemaakt. De voorstanders noemen het een van de beste films ooit gemaakt. In mijn ogen is het een bizarre, krankzinnige, ontroerende en pakkende film met prachtige muziek van de altijd ijzersterke Jon Brion. Zolang Charlie Kaufman films blijft schrijven ben ik gelukkig.
zondag 27 februari 2011
Oscarweekend 2011
Zoals altijd was ik ook dit jaar weer van de partij bij het Oscarweekend. Het was een goed jaar met erg veel interessante films. Ik moest dan ook een aantal moeilijke keuzes maken. In de eerste twee rondes werden 8 van de 10 films die voor Beste Film genomineerd waren geprogrammeerd en dat maakte het lastig te kiezen naar welke film te gaan. Uiteindelijk heb ik toch een uitgebalanceerd programma samen kunnen stellen en was het een van de leukste edities van het Oscarweekend.
Ronde 1: The Kids Are All Right
De eerste ronde was erg sterk met Black Swan, The King’s Speech, Hereafter en The Kids Are All right. Ik koos uiteindelijk voor The Kids Are All Right omdat ik niet met een te zware film wilde beginnen. Dat was een prima keuze. TKAAR gaat over twee vrouwen die samenwonen met hun twee kinderen die ze hebben verwekt met het sperma van dezelfde donor. Wanneer de twee kinderen besluiten contact te zoeken met hun biologische vader komt het leven van het hele gezin compleet op zijn kop te staan. Dat zorgt voor even pijnlijke als hilarische situaties. TKAAR is een erg leuke, frisse en soms hilarische film. De sterke dialogen zijn doorspekt met herkenbaarheid en pijnlijke momenten. In vergelijkbare films worden dergelijke situaties vaak heel erg gedramatiseerd. TKAAR onderscheidt zich door op een eerlijke en realistische manier met pijnlijke situaties om te gaan. Dat aangevuld met het sterke spel van Julianne Moore, Mark Ruffalo en Annette Benning maakt het een film die absolute aanrader is. Een van de verassingen van dit jaar.
Score: 8.4
Ronde 2: True Grit
Ook de tweede ronde had een viertal sterke films. Mijn eerste keuze was Biutiful maar aangezien die in een kleine zaal was zag ik weinig kans daar nog een plekje te bemachtigen. Uiteindelijk kwam ik bij mijn tweede keus voor die ronde, True Grit. True Grit gaat over een 14-jarig meisje die een premiejager inhuurt om wraak te nemen op de moordenaar van haar vader. Na een staaltje goed onderhandelen strikt ze de premiejager en gaat ze met hem op zoek naar de man die op laffe wijze haar vader om het leven heeft gebracht. Het wilde westen is echter geen plek voor een klein meisje en de geharde oude premiejager zit totaal niet op haar gezelschap te wachten. Met True Grit hebbend de gebroeders Coen een Western gemaakt die eigenlijk niet echt als een Western aanvoelt. De film ziet er mooi en geloofwaardig uit en met name het ijzersterke spel van Jeff Bridges valt op. Bridges zette al een fantastische rol neer in Crazy Heart en met True Grit laat hij wederom zien dat hij een acteur is die met de jaren alleen maar beter lijkt te worden. Ook Josh Brolin laat zich van zijn sterke kant zien. Matt Damon lijkt echter minder op zijn plaats. De gebroeders Coen hebben een aantal pareltjes op hun naam staan en dat maakt de verwachtingen hooggespannen bij elke film die ze maken. True Grit is absoluut een goede en zeer vermakelijke film. Toch overheerst er een gevoel van lichte teleurstelling. Alles wat er gebeurd na de confrontatie tussen het meisje en de moordenaar voelt nogal gekunsteld en overbodig aan. Met True Grit leveren de regisserende broers een prima film af maar zeker geen voltreffer.
Score: 7.5
Ronde 3: Rabbit Hole
Elk jaar is er een ronde die qua keuzes wat magerder is. Dit jaar was het ronde 3. Ik koos die ronde voor Rabbit Hole. Rabbit Hole gaat over een gezin dat hun leven 8 maanden na het overlijden van hun 4-jarig zoontje weer op probeert te pakken. Samen gaan ze naar een praatgroep en langzaam proberen ze hun sociale leven weer stukje bij beetje op te pakken. De zwangerschap van een familielid zet het stel onder druk en een reeks aan verkeerde beslissingen lijkt voor een scheiding te gaan zorgen. Rabbit Hole is eigenlijk helemaal geen bijzondere film. Het is Nicole Kidman die de film draagt. Waar veel actrices er vaak op hun best uit willen zien in een film ongeacht de rol die ze spelen heeft Kidman al meerdere malen bewezen geen moeite te hebben met zichzelf minder mooi maken voor een film. In de openingscene herken je de actrice bijna niet. De sterkste momenten van de film zijn de scènes tussen haar personage en de jongen die haar zoon heeft doodgereden. Zonder het sterke spel van Kidman was Rabbit Hole absoluut dertien in dozijn geweest.
Score: 6.8
Ronde 4: The Fighter
In ronde 4 was het ook makkelijk kiezen. The Fighter was de film die ik die ronde wilde gaan zien. De film gaat over de comeback van een bokser die inmiddels op leeftijd is geraakt. Nadat hij meerdere verliespartijen heeft gehad en zijn broer, die ook gebokst heeft en zijn trainer is, in de gevangenis terecht komt wil hij het voor gezien houden. Onder aansturing van een nieuwe manager en zijn vriendin besluit hij er nog een keer voor te gaan. Als je naar het verhaal kijkt van The Fighter had het net zo goed Rocky 7 kunnen heten. Het verhaal van de uitgerangeerde sporter die vecht voor zijn laatste kans hebben we al in elke vorm voorbij zien komen. Toch is het wel een interessante film. Het zijn met name Christian Bale die de drugsverslaafde broer van de bokser speelt en Melissa Leo die zeer overtuigend de moeder van de broers (en 7 zussen) speelt die de film naar een hoger niveau tillen. Het einde van de film laat zich raden en toch is het mooi om te zien hoe de regisseur het uitzichtloze bestaan in het kleine dorpje Lowell in beeld brengt. Ondanks dat je het verhaal al kent voordat je de film gezien hebt weet de film toch van begin tot eind te boeien en dat is op zich al een hele prestatie.
Score: 7.1
Ronde 5: Incendies
In de laatste ronde is het niet slim om naar een zware film te gaan. Dit jaar kon het echter niet anders. Het door critici als waar meesterwerk bestempelde Incendies was een film die ik koste wat het kost wilde zien. Incendies gaat over een broer en zus die na het overlijden van hun moeder te horen krijgen dat ze pas een normale begrafenis mogen regelen nadat ze hun vader en broer hebben opgespoord en hen een brief hebben overhandigd. Het rare testament komt als een schok voor de tweeling die dachten dat hun vader dood was en niet eens van het bestaan van hun broer afwisten. Het testament zet de twee op een zoektocht in het Midden-Oosten die op ijzingwekkende manier de verschillen in westerse en oosterse cultuur in beeld brengt. Naast de zoektocht zien we ook de belevenissen van de moeder van de tweeling. Dat zorgt ervoor dat we inzicht krijgen in de beweegreden van de moeder terwijl het tegelijkertijd ook een geschiedenis les is. Incendies is een ijzersterke film die alles bezit. Met name de moeder en de zus spelen subliem. De film ademt realisme en authenticiteit. Op momenten is de film naar maar dat is niet om te schokkeren, het heeft duidelijk een functie. Voor de uiteindelijke ontknoping vloeide er links en rechts van mij bij meerdere mensen tranen en aan het einde van de film heerste doodse stilte in de zaal. Dit was mijn 6e keer bij het Oscarweekend en Incendies is de beste film die ik gezien heb in die jaren. Geen enkele film is perfect maar Incendies komt er akelig dicht bij in de buurt.
Score: 9.7
Al met al was het een zeer geslaagde editie van het Oscarweekend. De verassing was The Kids Are All Right. Er zijn ook een aantal films die ik niet heb kunnen zien. Die films zal ik snel nog in de bioscoop gaan zien. Incendies bleek een waar meesterwerk. Ik ben blij dat ik het aangedurfd heb met een zware film te eindigen. De film was zo indrukwekkend dat ik geen moment het gevoel gehad heb dat ik in slaap zou vallen. Nu is het weer wachten tot volgend jaar.
Ronde 1: The Kids Are All Right
De eerste ronde was erg sterk met Black Swan, The King’s Speech, Hereafter en The Kids Are All right. Ik koos uiteindelijk voor The Kids Are All Right omdat ik niet met een te zware film wilde beginnen. Dat was een prima keuze. TKAAR gaat over twee vrouwen die samenwonen met hun twee kinderen die ze hebben verwekt met het sperma van dezelfde donor. Wanneer de twee kinderen besluiten contact te zoeken met hun biologische vader komt het leven van het hele gezin compleet op zijn kop te staan. Dat zorgt voor even pijnlijke als hilarische situaties. TKAAR is een erg leuke, frisse en soms hilarische film. De sterke dialogen zijn doorspekt met herkenbaarheid en pijnlijke momenten. In vergelijkbare films worden dergelijke situaties vaak heel erg gedramatiseerd. TKAAR onderscheidt zich door op een eerlijke en realistische manier met pijnlijke situaties om te gaan. Dat aangevuld met het sterke spel van Julianne Moore, Mark Ruffalo en Annette Benning maakt het een film die absolute aanrader is. Een van de verassingen van dit jaar.
Score: 8.4
Ronde 2: True Grit
Ook de tweede ronde had een viertal sterke films. Mijn eerste keuze was Biutiful maar aangezien die in een kleine zaal was zag ik weinig kans daar nog een plekje te bemachtigen. Uiteindelijk kwam ik bij mijn tweede keus voor die ronde, True Grit. True Grit gaat over een 14-jarig meisje die een premiejager inhuurt om wraak te nemen op de moordenaar van haar vader. Na een staaltje goed onderhandelen strikt ze de premiejager en gaat ze met hem op zoek naar de man die op laffe wijze haar vader om het leven heeft gebracht. Het wilde westen is echter geen plek voor een klein meisje en de geharde oude premiejager zit totaal niet op haar gezelschap te wachten. Met True Grit hebbend de gebroeders Coen een Western gemaakt die eigenlijk niet echt als een Western aanvoelt. De film ziet er mooi en geloofwaardig uit en met name het ijzersterke spel van Jeff Bridges valt op. Bridges zette al een fantastische rol neer in Crazy Heart en met True Grit laat hij wederom zien dat hij een acteur is die met de jaren alleen maar beter lijkt te worden. Ook Josh Brolin laat zich van zijn sterke kant zien. Matt Damon lijkt echter minder op zijn plaats. De gebroeders Coen hebben een aantal pareltjes op hun naam staan en dat maakt de verwachtingen hooggespannen bij elke film die ze maken. True Grit is absoluut een goede en zeer vermakelijke film. Toch overheerst er een gevoel van lichte teleurstelling. Alles wat er gebeurd na de confrontatie tussen het meisje en de moordenaar voelt nogal gekunsteld en overbodig aan. Met True Grit leveren de regisserende broers een prima film af maar zeker geen voltreffer.
Score: 7.5
Ronde 3: Rabbit Hole
Elk jaar is er een ronde die qua keuzes wat magerder is. Dit jaar was het ronde 3. Ik koos die ronde voor Rabbit Hole. Rabbit Hole gaat over een gezin dat hun leven 8 maanden na het overlijden van hun 4-jarig zoontje weer op probeert te pakken. Samen gaan ze naar een praatgroep en langzaam proberen ze hun sociale leven weer stukje bij beetje op te pakken. De zwangerschap van een familielid zet het stel onder druk en een reeks aan verkeerde beslissingen lijkt voor een scheiding te gaan zorgen. Rabbit Hole is eigenlijk helemaal geen bijzondere film. Het is Nicole Kidman die de film draagt. Waar veel actrices er vaak op hun best uit willen zien in een film ongeacht de rol die ze spelen heeft Kidman al meerdere malen bewezen geen moeite te hebben met zichzelf minder mooi maken voor een film. In de openingscene herken je de actrice bijna niet. De sterkste momenten van de film zijn de scènes tussen haar personage en de jongen die haar zoon heeft doodgereden. Zonder het sterke spel van Kidman was Rabbit Hole absoluut dertien in dozijn geweest.
Score: 6.8
Ronde 4: The Fighter
In ronde 4 was het ook makkelijk kiezen. The Fighter was de film die ik die ronde wilde gaan zien. De film gaat over de comeback van een bokser die inmiddels op leeftijd is geraakt. Nadat hij meerdere verliespartijen heeft gehad en zijn broer, die ook gebokst heeft en zijn trainer is, in de gevangenis terecht komt wil hij het voor gezien houden. Onder aansturing van een nieuwe manager en zijn vriendin besluit hij er nog een keer voor te gaan. Als je naar het verhaal kijkt van The Fighter had het net zo goed Rocky 7 kunnen heten. Het verhaal van de uitgerangeerde sporter die vecht voor zijn laatste kans hebben we al in elke vorm voorbij zien komen. Toch is het wel een interessante film. Het zijn met name Christian Bale die de drugsverslaafde broer van de bokser speelt en Melissa Leo die zeer overtuigend de moeder van de broers (en 7 zussen) speelt die de film naar een hoger niveau tillen. Het einde van de film laat zich raden en toch is het mooi om te zien hoe de regisseur het uitzichtloze bestaan in het kleine dorpje Lowell in beeld brengt. Ondanks dat je het verhaal al kent voordat je de film gezien hebt weet de film toch van begin tot eind te boeien en dat is op zich al een hele prestatie.
Score: 7.1
Ronde 5: Incendies
In de laatste ronde is het niet slim om naar een zware film te gaan. Dit jaar kon het echter niet anders. Het door critici als waar meesterwerk bestempelde Incendies was een film die ik koste wat het kost wilde zien. Incendies gaat over een broer en zus die na het overlijden van hun moeder te horen krijgen dat ze pas een normale begrafenis mogen regelen nadat ze hun vader en broer hebben opgespoord en hen een brief hebben overhandigd. Het rare testament komt als een schok voor de tweeling die dachten dat hun vader dood was en niet eens van het bestaan van hun broer afwisten. Het testament zet de twee op een zoektocht in het Midden-Oosten die op ijzingwekkende manier de verschillen in westerse en oosterse cultuur in beeld brengt. Naast de zoektocht zien we ook de belevenissen van de moeder van de tweeling. Dat zorgt ervoor dat we inzicht krijgen in de beweegreden van de moeder terwijl het tegelijkertijd ook een geschiedenis les is. Incendies is een ijzersterke film die alles bezit. Met name de moeder en de zus spelen subliem. De film ademt realisme en authenticiteit. Op momenten is de film naar maar dat is niet om te schokkeren, het heeft duidelijk een functie. Voor de uiteindelijke ontknoping vloeide er links en rechts van mij bij meerdere mensen tranen en aan het einde van de film heerste doodse stilte in de zaal. Dit was mijn 6e keer bij het Oscarweekend en Incendies is de beste film die ik gezien heb in die jaren. Geen enkele film is perfect maar Incendies komt er akelig dicht bij in de buurt.
Score: 9.7
Al met al was het een zeer geslaagde editie van het Oscarweekend. De verassing was The Kids Are All Right. Er zijn ook een aantal films die ik niet heb kunnen zien. Die films zal ik snel nog in de bioscoop gaan zien. Incendies bleek een waar meesterwerk. Ik ben blij dat ik het aangedurfd heb met een zware film te eindigen. De film was zo indrukwekkend dat ik geen moment het gevoel gehad heb dat ik in slaap zou vallen. Nu is het weer wachten tot volgend jaar.
maandag 7 februari 2011
15 movies, 15 t/m 11
Naar aanleiding van mijn 15 movies notitie op Facebook ga ik nader in op de 15 films die de lijst gehaald hebben. Een lijst met beste films opstellen is heel erg lastig. Het is deels een momentopname en het is ook lastig bepaalde films met elkaar te vergelijken. Ik kan me meerdere films bedenken die ik ook wel op de lijst had willen hebben en toppers van nu als Black Swan heb ik nog niet gezien. Daarom is deze lijst ook op willekeurige volgorde. Sta dus niet stil bij de nummers van de lijst.
15. In the Mood for Love – Wong Kar Wai
Wong Kar Wai maakte maar liefst drie films over Mr. Chow en de vrouwen in zijn leven. De verbanden tussen Days of Being Wild, 2046 en In the Mood for Love zijn niet direct maar de verwijzingen zijn wel duidelijk. Voor velen is ItMfL de sterkste van de drie films en daar ben ik het mee eens. De chemie tussen Tony Leung en Maggie Cheung is onmiskenbaar. Het stel dat verliefd op elkaar wordt terwijl ze allebei getrouwd zijn en waarvan het blijkt dat hun partners ook stiekem contact met elkaar hebben staan voor een moeilijke keuze. Het feit dat hun partners ook een affaire lijken te hebben rechtvaardigt hun eigen gevoelens niet geheel. In de gesloten en met sociale controle doorspekte Oosterse cultuur van Hong Kong valt het contact tussen het stel ook heel erg op en het afspreken onder het mom van samen een boek schrijven is al snel uitgewerkt. Mede door die sociale controle en die andere cultuur is de chemie tussen Leung en Cheung niet zoals je het standaard ziet in Hollywood films. Dus niet het niet van elkaar af kunnen blijven, rollen in het zand en dergelijke dingen maar veel subtieler. De chemie is er echter niet minder door, integendeel. Aangevuld met een prachtige soundtrack met o.a. Shigeru Umebayashi en Nat King Cole creëert Wong Kar Wai een unieke film die je raakt. Voor velen is een Wong Kar Wai film veel te traag maar als je het kunt waarderen en ervoor openstaat krijg je er een pareltje voor terug. Een parel van een film.
14. The Shawshank Redemption – Frank Darabont
The Shawshank Redemption had de pech dat het tegelijk uitkwam met Forrest Gump met in de hoofdrol Oscarfavoriet Tom Hanks. In bijna elke noemenswaardige lijst staat TSR veel hoger in de rangschikking maar tijdens de beroemdste awardshow won de film bijna geen belangrijke prijzen. Het is moeilijk uit te leggen wat TSR nou zo goed maakt. Het acteerwerk is heel erg goed maar niet subliem. De regie van Darabont die alleen tot zijn recht lijkt te komen met Stephen King verfilmingen (The Green Mile) is erg goed maar niet fenomenaal. Het verhaal is natuurlijk wel bijzonder en het scenario is goed. Als je al deze aspecten los bekijkt dan vraag je je af waarom TSR al jaren en jaren bovenaan de top 3 van de IMDb top 250 staat. Het is natuurlijk een aansprekend verhaal. De gefortuneerde bankmedewerker die zijn vrouw betrapt met een andere man en vervolgens weg gaat waarna blijkt dat zijn vrouw vermoord is en hij zegt dat hij onschuldig is. Zijn belevenissen in de gevangenis zijn wat het verhaal sterk maken. Zijn verschrikkelijke ervaringen met ‘the sisters’, de moeilijk en harde hoofdbewaker en de corrupte gevangenisbaas maar ook de vriendschappen die hij sluit met onder andere Morgan Freeman’s personage. TSR is een typisch voorbeeld van ‘the whole is greater than the sum of its parts’. Het is eigenlijk een gevangenis drama aangevuld met een vleugje feel good en besprenkeld met een klein beetje magical realism. Het eindresultaat is een film die iedereen bij blijft met een eind dat bij de meest zure persoon emotie oproept.
13. A Guide to Recognizing Your Saints – Dito Montiel
Het debuut van schrijver Dito Montiel naar zijn eigen autobiografische boek over zijn roerige jeugd in New York en hoe hij jaren later terugkeerde en geconfronteerd werd met zijn verleden. AGtRYS is een sterke film. Goed geschreven en het voelt heel erg authentiek. Shia LaBeouf laat zien dat hij wel degelijk kan acteren en ook Melonie Diaz, Channing Tatum, Rosario Dawson en Chazz Palminteri doen het heel erg goed. Robert Downy Jr is altijd goed en ook in deze film is hij heel erg op dreef. De film gaat over Dito die in een achterstandswijk in New York woont. Hij maakt heel veel vervelende dingen mee en wanneer er ruzie komt met een grafiti bende escaleert het en vlucht hij naar L.A. Jaren later komt hij terug omdat zijn vader ziek is en weigert naar het ziekenhuis te gaan. Dito en zijn vader hadden al die jaren geen contact meer gehad en het afscheid van al die jaren daarvoor was niet echt prettig geweest. De confrontatie tussen vader en zoon aan het einde van de film is het hoogtepunt van de ijzersterke film. AGtRYS is een goed voorbeeld van waarom we blij moeten zijn dat er independent films worden gemaakt waar hollywoodsterren voor een schijntje aan mee willen werken. Ik denk dat de film wel meer aandacht had verdiend maar Dito Montiel mag trots zijn op zijn debuut. Zijn tweede film Fighting was natuurlijk erg slecht maar dat wil ik hem wel vergeven.
12. Inception – Christopher Nolan
Mensen die mij kennen weten dat ik een behoorlijke Nolan fanboy ben. Als je op 40 jarige leeftijd al zoveel films in de IMDb top 250 hebt staan die je niet alleen geregisseerd hebt maar ook nog eens geschreven hebt dan doe je iets goed. Insomnia, Memento, Batman Begins, The Prestige, The Dark Knight en dus Inception. Nolan is overduidelijk een supertalent. Met Inception nam hij een bepaald risico. Hij kreeg veel geld om een film te maken die relatief ingewikkeld (lees: minder hapklaar dan gemiddeld want zo moeilijk is de film helemaal niet) was en daardoor best wel wat minder op zou kunnen brengen als gehoopt. Hij zorgde voor een goede cast en hij gebruikte een minimum aan special effects. Het resultaat was een adembenemende en meeslepende film die je ook nog eens aan het denken zet. Een van de dingen die Nolan goed heeft gedaan is zich niet te laten verleiden tot allerlei frivoliteiten. In veel films die over het binnentreden van dromen gaan wordt het beeld doorspekt met felle kleuren en fantasievolle dingen zoals bij The Cell van Tarsem Singh. Nolan creëerde een wereld met een uitgebreid maar waterdicht stel regels en hield zich daarbinnen. Door het zo te doseren was de hotelscene een uitzondering en ook subliem terwijl bij bijvoorbeeld de vervolgen op het sterke The Matrix het allemaal als een trucje aan ging voelen. Enig smetje voor mij is het casten van Leonardo Di Caprio. Sinds The Aviator en The Departed heb ik hem echt leren waarderen maar behalve dat zijn rol te veel lijkt op zijn rol in Shutter Island, vond ik hem niet helemaal geloofwaardig. Gelukkig werd hij aangevuld door een sterke Joseph Gordon Levit, de altijd leuke Ellen Page, de geweldige Michael Caine, mijn favoriete Française Marion Cotillard en mijn favoriete Japanner Ken Watanabe. Ik weet eigenlijk niet eens zeker of ik Inception beter vind dat The Dark Knight maar ik moest sowieso een Nolan op mijn lijst hebben.
11. The Fountain – Darren Aronofsky
Darren Aronofsky is generatiegenoot van meneer Nolan. Op zijn palmares prijken Pi, Requiem for a Dream, The Fountain, The Wrestler en het universeel goed ontvangen Black Swan. Ook niet slecht dus. The Fountain was zijn meest ambitieuze project. Hij kreeg een budget dat in de buurt van de 100 miljoen kwam en strikte voor de hoofdrollen Cate Blanchett en Brad Pitt. Waar het toen misging zijn verschillende theorieën over. Pitt zou vele veranderingen aan het script aan hebben willen brengen en na de schrijversstaking wilde de filmstudio ineens het budget halveren. Weg was meer dan de helft van het geld en weg waren Blanchett en Pitt. Aranofsky liet zich echter niet uit het veld slaan en sneed de meeste scènes die in Zuid-Amerika plaats zouden vinden uit het scenario en maakte van een epische film een kleinere film. Pitt en Blanchett werden vervangen door Hugh Jackman en zijn toenmalige verloofde Rachel Weisz. De film ging uiteindelijk over de strijd van een man die zelf onderzoek aan het doen was naar hersentumoren die niet kan accepteren dat zijn vrouw stervende is aan kanker. Zijn race tegen de klok wordt aangevuld met het verhaal van een man die op zoek is naar de boom des levens tijdens de Spaanse inquisitie en het verhaal van een man die na het sterven van zijn vrouw de boom des levens naar een stervende ster brengt om de boom herboren te laten worden. Er zijn veel theorieën over welke van de drie verhaallijnen nou echt zijn. Hoe dan ook heeft Aronofsky een prachtfilm afgeleverd. De muziek van de geniale Clint Mansell gaat door merg en been. The Fountain is ook zeker niet de makkelijkste film. Er zijn mensen die de film niets vinden. Te dramatisch, te verwarrend en dergelijke. Feit is dat The Fountain een cultklassieker is en wat mij betreft een hele mooie film is.
15. In the Mood for Love – Wong Kar Wai
Wong Kar Wai maakte maar liefst drie films over Mr. Chow en de vrouwen in zijn leven. De verbanden tussen Days of Being Wild, 2046 en In the Mood for Love zijn niet direct maar de verwijzingen zijn wel duidelijk. Voor velen is ItMfL de sterkste van de drie films en daar ben ik het mee eens. De chemie tussen Tony Leung en Maggie Cheung is onmiskenbaar. Het stel dat verliefd op elkaar wordt terwijl ze allebei getrouwd zijn en waarvan het blijkt dat hun partners ook stiekem contact met elkaar hebben staan voor een moeilijke keuze. Het feit dat hun partners ook een affaire lijken te hebben rechtvaardigt hun eigen gevoelens niet geheel. In de gesloten en met sociale controle doorspekte Oosterse cultuur van Hong Kong valt het contact tussen het stel ook heel erg op en het afspreken onder het mom van samen een boek schrijven is al snel uitgewerkt. Mede door die sociale controle en die andere cultuur is de chemie tussen Leung en Cheung niet zoals je het standaard ziet in Hollywood films. Dus niet het niet van elkaar af kunnen blijven, rollen in het zand en dergelijke dingen maar veel subtieler. De chemie is er echter niet minder door, integendeel. Aangevuld met een prachtige soundtrack met o.a. Shigeru Umebayashi en Nat King Cole creëert Wong Kar Wai een unieke film die je raakt. Voor velen is een Wong Kar Wai film veel te traag maar als je het kunt waarderen en ervoor openstaat krijg je er een pareltje voor terug. Een parel van een film.
14. The Shawshank Redemption – Frank Darabont
The Shawshank Redemption had de pech dat het tegelijk uitkwam met Forrest Gump met in de hoofdrol Oscarfavoriet Tom Hanks. In bijna elke noemenswaardige lijst staat TSR veel hoger in de rangschikking maar tijdens de beroemdste awardshow won de film bijna geen belangrijke prijzen. Het is moeilijk uit te leggen wat TSR nou zo goed maakt. Het acteerwerk is heel erg goed maar niet subliem. De regie van Darabont die alleen tot zijn recht lijkt te komen met Stephen King verfilmingen (The Green Mile) is erg goed maar niet fenomenaal. Het verhaal is natuurlijk wel bijzonder en het scenario is goed. Als je al deze aspecten los bekijkt dan vraag je je af waarom TSR al jaren en jaren bovenaan de top 3 van de IMDb top 250 staat. Het is natuurlijk een aansprekend verhaal. De gefortuneerde bankmedewerker die zijn vrouw betrapt met een andere man en vervolgens weg gaat waarna blijkt dat zijn vrouw vermoord is en hij zegt dat hij onschuldig is. Zijn belevenissen in de gevangenis zijn wat het verhaal sterk maken. Zijn verschrikkelijke ervaringen met ‘the sisters’, de moeilijk en harde hoofdbewaker en de corrupte gevangenisbaas maar ook de vriendschappen die hij sluit met onder andere Morgan Freeman’s personage. TSR is een typisch voorbeeld van ‘the whole is greater than the sum of its parts’. Het is eigenlijk een gevangenis drama aangevuld met een vleugje feel good en besprenkeld met een klein beetje magical realism. Het eindresultaat is een film die iedereen bij blijft met een eind dat bij de meest zure persoon emotie oproept.
13. A Guide to Recognizing Your Saints – Dito Montiel
Het debuut van schrijver Dito Montiel naar zijn eigen autobiografische boek over zijn roerige jeugd in New York en hoe hij jaren later terugkeerde en geconfronteerd werd met zijn verleden. AGtRYS is een sterke film. Goed geschreven en het voelt heel erg authentiek. Shia LaBeouf laat zien dat hij wel degelijk kan acteren en ook Melonie Diaz, Channing Tatum, Rosario Dawson en Chazz Palminteri doen het heel erg goed. Robert Downy Jr is altijd goed en ook in deze film is hij heel erg op dreef. De film gaat over Dito die in een achterstandswijk in New York woont. Hij maakt heel veel vervelende dingen mee en wanneer er ruzie komt met een grafiti bende escaleert het en vlucht hij naar L.A. Jaren later komt hij terug omdat zijn vader ziek is en weigert naar het ziekenhuis te gaan. Dito en zijn vader hadden al die jaren geen contact meer gehad en het afscheid van al die jaren daarvoor was niet echt prettig geweest. De confrontatie tussen vader en zoon aan het einde van de film is het hoogtepunt van de ijzersterke film. AGtRYS is een goed voorbeeld van waarom we blij moeten zijn dat er independent films worden gemaakt waar hollywoodsterren voor een schijntje aan mee willen werken. Ik denk dat de film wel meer aandacht had verdiend maar Dito Montiel mag trots zijn op zijn debuut. Zijn tweede film Fighting was natuurlijk erg slecht maar dat wil ik hem wel vergeven.
12. Inception – Christopher Nolan
Mensen die mij kennen weten dat ik een behoorlijke Nolan fanboy ben. Als je op 40 jarige leeftijd al zoveel films in de IMDb top 250 hebt staan die je niet alleen geregisseerd hebt maar ook nog eens geschreven hebt dan doe je iets goed. Insomnia, Memento, Batman Begins, The Prestige, The Dark Knight en dus Inception. Nolan is overduidelijk een supertalent. Met Inception nam hij een bepaald risico. Hij kreeg veel geld om een film te maken die relatief ingewikkeld (lees: minder hapklaar dan gemiddeld want zo moeilijk is de film helemaal niet) was en daardoor best wel wat minder op zou kunnen brengen als gehoopt. Hij zorgde voor een goede cast en hij gebruikte een minimum aan special effects. Het resultaat was een adembenemende en meeslepende film die je ook nog eens aan het denken zet. Een van de dingen die Nolan goed heeft gedaan is zich niet te laten verleiden tot allerlei frivoliteiten. In veel films die over het binnentreden van dromen gaan wordt het beeld doorspekt met felle kleuren en fantasievolle dingen zoals bij The Cell van Tarsem Singh. Nolan creëerde een wereld met een uitgebreid maar waterdicht stel regels en hield zich daarbinnen. Door het zo te doseren was de hotelscene een uitzondering en ook subliem terwijl bij bijvoorbeeld de vervolgen op het sterke The Matrix het allemaal als een trucje aan ging voelen. Enig smetje voor mij is het casten van Leonardo Di Caprio. Sinds The Aviator en The Departed heb ik hem echt leren waarderen maar behalve dat zijn rol te veel lijkt op zijn rol in Shutter Island, vond ik hem niet helemaal geloofwaardig. Gelukkig werd hij aangevuld door een sterke Joseph Gordon Levit, de altijd leuke Ellen Page, de geweldige Michael Caine, mijn favoriete Française Marion Cotillard en mijn favoriete Japanner Ken Watanabe. Ik weet eigenlijk niet eens zeker of ik Inception beter vind dat The Dark Knight maar ik moest sowieso een Nolan op mijn lijst hebben.
11. The Fountain – Darren Aronofsky
Darren Aronofsky is generatiegenoot van meneer Nolan. Op zijn palmares prijken Pi, Requiem for a Dream, The Fountain, The Wrestler en het universeel goed ontvangen Black Swan. Ook niet slecht dus. The Fountain was zijn meest ambitieuze project. Hij kreeg een budget dat in de buurt van de 100 miljoen kwam en strikte voor de hoofdrollen Cate Blanchett en Brad Pitt. Waar het toen misging zijn verschillende theorieën over. Pitt zou vele veranderingen aan het script aan hebben willen brengen en na de schrijversstaking wilde de filmstudio ineens het budget halveren. Weg was meer dan de helft van het geld en weg waren Blanchett en Pitt. Aranofsky liet zich echter niet uit het veld slaan en sneed de meeste scènes die in Zuid-Amerika plaats zouden vinden uit het scenario en maakte van een epische film een kleinere film. Pitt en Blanchett werden vervangen door Hugh Jackman en zijn toenmalige verloofde Rachel Weisz. De film ging uiteindelijk over de strijd van een man die zelf onderzoek aan het doen was naar hersentumoren die niet kan accepteren dat zijn vrouw stervende is aan kanker. Zijn race tegen de klok wordt aangevuld met het verhaal van een man die op zoek is naar de boom des levens tijdens de Spaanse inquisitie en het verhaal van een man die na het sterven van zijn vrouw de boom des levens naar een stervende ster brengt om de boom herboren te laten worden. Er zijn veel theorieën over welke van de drie verhaallijnen nou echt zijn. Hoe dan ook heeft Aronofsky een prachtfilm afgeleverd. De muziek van de geniale Clint Mansell gaat door merg en been. The Fountain is ook zeker niet de makkelijkste film. Er zijn mensen die de film niets vinden. Te dramatisch, te verwarrend en dergelijke. Feit is dat The Fountain een cultklassieker is en wat mij betreft een hele mooie film is.
vrijdag 14 januari 2011
De anti-remake-politie
De anti-remake-politie
Bezoek een willekeurige filmwebsite en de kans is groot dat je tussen de nieuwsartikelen meerdere stukken vindt over een remake/reboot/sequel. Er is geen ontkomen aan. Er is ook geen ontkomen aan het geklaag. Termen als ‘uitmelken’ passeren om de haverklap de revue. Is de originaliteit voorgoed verdwenen of is er simpelweg geen behoefte meer aan originele content?
Alarmfase 1
Er is iets heel erg raars aan de hand. Ondanks de economische crisis en ondanks de steeds meer toenemende downloads stijgt het bioscoopbezoek nog steeds. Er worden meer films gemaakt maar er wordt ook steeds meer verdiend. De DVD-markt is misschien wel ingestort maar de bioscopen stromen nog steeds vol. Toch is er veel geklaag. Steeds meer regisseurs en andere belangrijke filmmensen luiden de noodklok. In de top 10 van best bezochte films van 2010 staan slechts 2 films met originele content. Inception en Indespicable Me. Dat baart vele mensen zorgen. Nadat James ‘Mister Original’ Cameron (want Titanic was natuurlijk niet de zoveelste film over dat gedoemde schip en Avatar was natuurlijk geen Pocahontas meets Dances With Wolves) hoorde dat het bordspel Zeeslag (in navolging van Monopoly) verfilmd werd verklaarde hij dat Hollywood in een crisis verkeerd. Er schijnt dus iets goeds mis te zijn met de filmindustrie.
Waarom zoveel sequels, remakes en reboots?
Dat lijkt een legitieme vraag maar het antwoord is eigenlijk heel erg simpel. Hoe je het ook went of keert, een filmstudio blijft een bedrijf en een bedrijf heeft alleen bestaansrecht als het winst maakt. Films worden niet gemaakt om ons te vermaken, in ieder geval niet door de hoge bazen, want het enige dat zij willen is dat wij als braaf publiek zijnde zo veel en zo vaak mogelijk een deel van ons salaris aan hen doneren. Als we het dan ook nog naar ons zin hebben is dat alleen maar mooi meegenomen. Een blik op de lijst van best bezochte films van 2010 geeft alle antwoorden. Het maken van een film staat gelijk met gokken zei iemand weleens. Een studio legt een groot geldbedrag neer om de film te maken en besteedt ook nog een zak met geld voor de marketing zonder een garantie dat het daadwerkelijk wat op gaat leveren. Er kleeft dus een behoorlijk risico aan het maken van films. Het feit dat New Line Cinema die miljarden op heeft gehaald met het maken van The Lord of the Rings toch kopje onder is gegaan spreekt boekdelen. Sequels, remakes en reboots brengt een bepaalde garantie met zich mee. Je bent er zeker van dat er mensen heengaan omdat je al een basis hebt. Fans van het origineel, mensen die naar een eerder deel zijn geweest etc. Dat is geen garantie voor succes maar het biedt wel wat meer zekerheid.
Wat is dan precies het probleem?
Er zijn mensen die denken dat al die sequels, reboots en remakes ten koste gaan van originele content. Dat klopt ook enigszins wel. Het zal vaak zat voorkomen dat een studio besluit een remake te financiering boven een origineel script en dat is zonde. Toch is het ook zo dat al die films die zoveel geld in het laatje brengen er ook voor zorgen dat er geld is voor originele en kleine films. Puristen vinden dat misschien niet leuk maar er is toch echt een markt voor films die in Pathé draaien en niet in een klein filmhuis waar in een week tijd evenveel mensen komen als 1 dag in de grootste zaal van Pathé De Kuip.
Zijn alle remakes, sequels en reboots slecht?
Waar ik me vooral aan irriteer is de mensen die al zeggen een film niet te willen zien omdat het een remake, reboot of een sequel is. Dat is enorm kortzichtig en bovendien zijn die mensen ook niet bepaald consequent. Ik heb nog een heftige discussie gehad met iemand van de anti-remake-politie die er niet van op de hoogte was dat Scarface een remake is. Ik raad al die mensen eens aan een lijstje van de beste remakes raad te plagen. Daar zitten een aantal klassiekers tussen waarvan veel mensen niet eens weten dat het een remake is. “Daar blijf je met je poten vanaf!” is een veel gehoorde kreet als een filmmaker zich wil branden aan een remake van een film die als klassieker beschouwd wordt. En als een goede film een sequel krijgt roepen mensen vaak dat de regisseur zou moeten stoppen want het kan toch niet beter. Persoonlijk ben ik blij dat Coppola niet na deel 1 gestopt is want ik ben erg blij met The Godfather 2. Ik ben ook blij dat Nolan The Dark Knight heeft gemaakt en de mensen die vinden dat hij moest stoppen na TDK raad ik aan lekker niet naar The Dark Knight Rises te gaan. Your loss! In mijn ogen moet een film afzonderlijk beoordeeld worden. Natuurlijk zijn er zat onnodige sequels en remakes maar er zijn ook zat bedroevende originele films. Ik geef elke film die ik het waard acht een kans of het nou een remake is of niet.
Wel opvallend maar geen crisis
Wat mij betreft is er dus absoluut geen sprake van een crisis. Zolang er geld verdient wordt en er films worden gedraaid in de grote bioscopen en ook in de filmhuizen is er wat mij betreft niets aan de hand. Kies lekker zelf wat je wel en wat je niet gaat zien. Van mij hoeft er echt niet van alles een remake te komen maar ik zal nooit zeggen dat een filmmaker ergens vanaf moet blijven. Want niets is zo goed dat een ander het niet eventueel beter kan vertellen, hoe goed het origineel ook is en hoe klein je de kans ook acht. Jack Nickelson is The Joker zeiden de meesten maar Jack mag de schoenen van wijlen Heath Ledger wat mij betreft niet poetsen. Voor de anti-remake-politie heb ik een lijstje. Kijk die films dus vooral niet. Want die zijn heel erg slecht.
Scarface, The Magnificent Seven, The Departed, The Fly, True Lies, Insomnia, The Godfather II, The Dark Knight, Aliens, Toy Story 3, Terminator 2, The Lord of the Rings: The Return of the King, The Bourne Supremacy etc.
Bezoek een willekeurige filmwebsite en de kans is groot dat je tussen de nieuwsartikelen meerdere stukken vindt over een remake/reboot/sequel. Er is geen ontkomen aan. Er is ook geen ontkomen aan het geklaag. Termen als ‘uitmelken’ passeren om de haverklap de revue. Is de originaliteit voorgoed verdwenen of is er simpelweg geen behoefte meer aan originele content?
Alarmfase 1
Er is iets heel erg raars aan de hand. Ondanks de economische crisis en ondanks de steeds meer toenemende downloads stijgt het bioscoopbezoek nog steeds. Er worden meer films gemaakt maar er wordt ook steeds meer verdiend. De DVD-markt is misschien wel ingestort maar de bioscopen stromen nog steeds vol. Toch is er veel geklaag. Steeds meer regisseurs en andere belangrijke filmmensen luiden de noodklok. In de top 10 van best bezochte films van 2010 staan slechts 2 films met originele content. Inception en Indespicable Me. Dat baart vele mensen zorgen. Nadat James ‘Mister Original’ Cameron (want Titanic was natuurlijk niet de zoveelste film over dat gedoemde schip en Avatar was natuurlijk geen Pocahontas meets Dances With Wolves) hoorde dat het bordspel Zeeslag (in navolging van Monopoly) verfilmd werd verklaarde hij dat Hollywood in een crisis verkeerd. Er schijnt dus iets goeds mis te zijn met de filmindustrie.
Waarom zoveel sequels, remakes en reboots?
Dat lijkt een legitieme vraag maar het antwoord is eigenlijk heel erg simpel. Hoe je het ook went of keert, een filmstudio blijft een bedrijf en een bedrijf heeft alleen bestaansrecht als het winst maakt. Films worden niet gemaakt om ons te vermaken, in ieder geval niet door de hoge bazen, want het enige dat zij willen is dat wij als braaf publiek zijnde zo veel en zo vaak mogelijk een deel van ons salaris aan hen doneren. Als we het dan ook nog naar ons zin hebben is dat alleen maar mooi meegenomen. Een blik op de lijst van best bezochte films van 2010 geeft alle antwoorden. Het maken van een film staat gelijk met gokken zei iemand weleens. Een studio legt een groot geldbedrag neer om de film te maken en besteedt ook nog een zak met geld voor de marketing zonder een garantie dat het daadwerkelijk wat op gaat leveren. Er kleeft dus een behoorlijk risico aan het maken van films. Het feit dat New Line Cinema die miljarden op heeft gehaald met het maken van The Lord of the Rings toch kopje onder is gegaan spreekt boekdelen. Sequels, remakes en reboots brengt een bepaalde garantie met zich mee. Je bent er zeker van dat er mensen heengaan omdat je al een basis hebt. Fans van het origineel, mensen die naar een eerder deel zijn geweest etc. Dat is geen garantie voor succes maar het biedt wel wat meer zekerheid.
Wat is dan precies het probleem?
Er zijn mensen die denken dat al die sequels, reboots en remakes ten koste gaan van originele content. Dat klopt ook enigszins wel. Het zal vaak zat voorkomen dat een studio besluit een remake te financiering boven een origineel script en dat is zonde. Toch is het ook zo dat al die films die zoveel geld in het laatje brengen er ook voor zorgen dat er geld is voor originele en kleine films. Puristen vinden dat misschien niet leuk maar er is toch echt een markt voor films die in Pathé draaien en niet in een klein filmhuis waar in een week tijd evenveel mensen komen als 1 dag in de grootste zaal van Pathé De Kuip.
Zijn alle remakes, sequels en reboots slecht?
Waar ik me vooral aan irriteer is de mensen die al zeggen een film niet te willen zien omdat het een remake, reboot of een sequel is. Dat is enorm kortzichtig en bovendien zijn die mensen ook niet bepaald consequent. Ik heb nog een heftige discussie gehad met iemand van de anti-remake-politie die er niet van op de hoogte was dat Scarface een remake is. Ik raad al die mensen eens aan een lijstje van de beste remakes raad te plagen. Daar zitten een aantal klassiekers tussen waarvan veel mensen niet eens weten dat het een remake is. “Daar blijf je met je poten vanaf!” is een veel gehoorde kreet als een filmmaker zich wil branden aan een remake van een film die als klassieker beschouwd wordt. En als een goede film een sequel krijgt roepen mensen vaak dat de regisseur zou moeten stoppen want het kan toch niet beter. Persoonlijk ben ik blij dat Coppola niet na deel 1 gestopt is want ik ben erg blij met The Godfather 2. Ik ben ook blij dat Nolan The Dark Knight heeft gemaakt en de mensen die vinden dat hij moest stoppen na TDK raad ik aan lekker niet naar The Dark Knight Rises te gaan. Your loss! In mijn ogen moet een film afzonderlijk beoordeeld worden. Natuurlijk zijn er zat onnodige sequels en remakes maar er zijn ook zat bedroevende originele films. Ik geef elke film die ik het waard acht een kans of het nou een remake is of niet.
Wel opvallend maar geen crisis
Wat mij betreft is er dus absoluut geen sprake van een crisis. Zolang er geld verdient wordt en er films worden gedraaid in de grote bioscopen en ook in de filmhuizen is er wat mij betreft niets aan de hand. Kies lekker zelf wat je wel en wat je niet gaat zien. Van mij hoeft er echt niet van alles een remake te komen maar ik zal nooit zeggen dat een filmmaker ergens vanaf moet blijven. Want niets is zo goed dat een ander het niet eventueel beter kan vertellen, hoe goed het origineel ook is en hoe klein je de kans ook acht. Jack Nickelson is The Joker zeiden de meesten maar Jack mag de schoenen van wijlen Heath Ledger wat mij betreft niet poetsen. Voor de anti-remake-politie heb ik een lijstje. Kijk die films dus vooral niet. Want die zijn heel erg slecht.
Scarface, The Magnificent Seven, The Departed, The Fly, True Lies, Insomnia, The Godfather II, The Dark Knight, Aliens, Toy Story 3, Terminator 2, The Lord of the Rings: The Return of the King, The Bourne Supremacy etc.
Abonneren op:
Posts (Atom)