Iedereen kent het verhaal wel van de persoon die verdrinkt en de groep mensen die stond te kijken maar niet hielp. Dat verhaal vertelt ons eigenlijk dat we altijd verwachten en stiekem hopen dat iemand anders het vuile werk opknapt. Onlangs maakt ik iets mee dat enigszins vergelijkbaar is met de situatie van de drenkeling.
Ik zat namelijk onlangs in de metro. Een stukje verderop zat iemand op een van de bankjes met zijn gezicht naar mij toe. Hij was rare bewegingen aan het maken. Eerst dacht ik dat hij gek aan het doen was. Vervolgens begon hij hevig te trillen. Mijn 1e gedachte was dat hij dronken was. Ik hoorde achter me ook iemand zeggen dat hij ongetwijfeld dronken was. Vervolgens begon hij nog heftiger te trillen en viel hij op de grond waar hij stil bleef liggen. Vanaf het moment dat hij de grond raakte was het muisstil in de metro. Iedereen stond verdwaasd naar die jongen te kijken. Heel even was iedereen bevroren. Ik brak tegelijkertijd de stilte met een andere jongen en liep naar de ongevallen jongen toe. Ik tikte hem op zijn arm en vroeg of het met hem ging. Logischerwijs ging het niet goed aangezien hij doodstil op de grond lag maar op zo'n moment kan je niet zinnigers bedenken dan vragen: "Gaat het?". Achter me hoorde ik nog steeds mensen zeggen dat hij dronken was. Op een gegeven moment kwam hij een beetje bij. De andere persoon die erbij was gekomen hielp hem op en zette hem op een bankje neer. Ik vroeg nogmaals of het een beetje met hem ging en dit keer reageerde hij met een moeilijk verstaanbare "Ja". Inmddels was de metro bij de halte gearriveerd waar ik uit moest stappen. Ik vroeg nog een keer of het ging omdat ik hem anders mee uit de metro wilde nemen en daar RET personeel aan wilde spreken om hulp in te schakelen. Maar hij maakte op mij een stabiele indruk. Tenminste, hij oogde stabiel genoeg om hem alleen te laten.
Eenmaal thuis dacht ik terug aan dat voorval. Dat geheimzinnige moment dat niemand wat doet duurde eigenlijk helemaal niet lang. Het grappige is wel dat wanneer een iemand die stilte doorbreekt iedereen weer bij kennis is. Ik kan me best voorstellen dat wanneer 1 iemand het water inspringt er vervolgens 10 mensen een duik nemen. Wat mee meer verontruste was het feit dat het zo'n issue was dat hij eventueel dronken was. Alles wat er gebeurde met hem leek meer op een epileptische aanval maar toen ik zelf ook even dacht dat hij dronken was kreeg ik gelijk zo'n gevoel van dat het zijn eigen schuld was en dat hij dus mijn hulp niet verdiende. Achteraf gezien is dat best akelig om dat te weten van jezelf. Ook al was hij dronken. Verdient een dronkelap het dan niet om geholpen te worden? Als hij dood was neergevallen en iemand had mij gevraagd waarom ik niks had gedaan had ik dan gezegd: "Tsjah, hij was dronken"? Het zou toch wat zijn als er een ambulance aan was gekomen en het ziekenhuispersoneel met een brancard aan kwamen lopen om vervolgens zonder hem weg te gaan. Want ze vervoeren natuurlijk geen dronken mensen.
Dat klinkt misschien stom maar toch is het zo dat er zo'n 25 mensen in de wagon waren waarvan er zeker 10 heel dichtbij het gebeuren stonden. Van die 10 hebben maar 2 mensen daadwerkelijk meer gedaan dan zeggen of denken dat hij dronken was. Wanneer ik dus een keer neerval in de metro is mijn hoop gevestigd op die 20 procent. Maar wat van die 80 procent? Een onlangs gepubliceerd onderzoek zegt dat de meeste mensen zich onveilig voelen in de metro. Zijn die mensen dan terecht zo voorzichting of waren ze laf? Nou kan ik me niet voorstellen dat er op een doordeweekse dag om 11.00 uur 's ochtends zoveel kan gebeuren. En wat kan een persoon die een epileptische aanval heeft nou daadwerkelijk voor schade aanrichten bij een ander? Wat ik in ieder geval geleerd heb van deze ervaring is dat mensen niet in de rij staan om iemand in nood te helpen. En dat iedereen en dus ook dronken mensen hulp verdienen.
donderdag 17 juli 2008
maandag 21 april 2008
Voorbarig
Iedereen discrimineert en iedereen is bevooroordeeld. Er zijn mensen die boos worden als je dat zegt maar het is wel zo. Denk er maar over na. Ben je straks blij als je kinderen hebt en een van ze komt thuis met een moslim? Ben je als moslim blij als je kind thuiskomt met een niet moslim? Verwacht je van iemand met een petje, een gouden tand, broek op half 7 en een sigaret in zijn mond dat hij hoog opgeleidt is? Discrimineren betekent onderscheid maken. Dat doen we dus allemaal. Vooroordelen hebben we ook allemaal.
Enige tijd geleden was ik werkzaam bij Casema. Ik kreeg toen een klant aan de lijn die vertelde dat haar internetrekening niet betaald was omdat de gemeente dat voor haar betaalde en dat die elke keer te laat waren. Flink verbaast vroeg ik haar: “Betaald de gemeente uw internetrekening?”. “Ja” zei ze. “De gemeente heeft ook mijn computer betaald”. Vol ongeloof hing ik even later op. Belachelijk vond ik het dat de gemeente mensen computers verschaft en ook nog de internetkosten betaald. Wat zijn we toch weer tolerant in dit land. Mensen kunnen niet alleen een uitkering krijgen maar ook complete computers!
Inmiddels werk ik bij de gemeente Delft op een project van Sociale Zaken. Daar kom ik verschillende dingen tegen en zie ik nu de andere kant van het verhaal. Niet lang geleden ging ik op huisbezoek bij een Afrikaanse man. Bij binnenkomst zag ik dat hij geen vloerbedekking, zijl, laminaat of wat dan ook had. Ik dacht gelijk dat zijn huis niet schoon zou zijn omdat hij dus letterlijk op de grond zat. Maar tegen mijn verwachting is was zijn huis enorm schoon en opgeruimd. Deze meneer is in aanmerking gekomen voor het generaal pardon en volgt nu een inburgeringcursus. Hij had al inrichtingskosten aangevraagd maar had daar pas de helft van ontvangen. Van dat geld had hij zijn keuken heel netjes ingericht. Servies, bestek, een koelkast etc. en het geld was op. Bij de inburgeringcursus kreeg hij ook Nederlandse les. Als hij een computer had kon hij ook thuis oefenen aangezien hij verscheidene Cd-rom’s in zijn bezit had. Logischerwijs heeft iemand die niks op de vloer heeft liggen ook geen computer. En het inkomen dat hij kreeg stelde heel weinig voor. Nog steeds vind ik het ver gaan als een gemeente de internetkosten van een inwoner betaalt. De gemeente Delft doet dat ook niet. Maar ik heb nu wel veel meer begrip voor het feit dat mensen een computer aan kunnen vragen. In deze tijd zijn er gewoon veel dingen digitaal. En stel je voor dat je er kinderen zouden zijn bij de meneer. Die zitten dan op school maar hebben thuis geen computer. Dat is niet meer van deze tijd.
Zo ben ik er dus achtergekomen dat mijn mening over de computerregeling erg voorbarig was. Sociale voorziening zijn er voor mensen die het echt nodig hebben. Ik vind nog steeds dat sommige voorzieningen niet ten goede komen aan de zelfstandigheid van de mensen die er gebruik van maken maar veel regelingen zijn er terecht.
Enige tijd geleden was ik werkzaam bij Casema. Ik kreeg toen een klant aan de lijn die vertelde dat haar internetrekening niet betaald was omdat de gemeente dat voor haar betaalde en dat die elke keer te laat waren. Flink verbaast vroeg ik haar: “Betaald de gemeente uw internetrekening?”. “Ja” zei ze. “De gemeente heeft ook mijn computer betaald”. Vol ongeloof hing ik even later op. Belachelijk vond ik het dat de gemeente mensen computers verschaft en ook nog de internetkosten betaald. Wat zijn we toch weer tolerant in dit land. Mensen kunnen niet alleen een uitkering krijgen maar ook complete computers!
Inmiddels werk ik bij de gemeente Delft op een project van Sociale Zaken. Daar kom ik verschillende dingen tegen en zie ik nu de andere kant van het verhaal. Niet lang geleden ging ik op huisbezoek bij een Afrikaanse man. Bij binnenkomst zag ik dat hij geen vloerbedekking, zijl, laminaat of wat dan ook had. Ik dacht gelijk dat zijn huis niet schoon zou zijn omdat hij dus letterlijk op de grond zat. Maar tegen mijn verwachting is was zijn huis enorm schoon en opgeruimd. Deze meneer is in aanmerking gekomen voor het generaal pardon en volgt nu een inburgeringcursus. Hij had al inrichtingskosten aangevraagd maar had daar pas de helft van ontvangen. Van dat geld had hij zijn keuken heel netjes ingericht. Servies, bestek, een koelkast etc. en het geld was op. Bij de inburgeringcursus kreeg hij ook Nederlandse les. Als hij een computer had kon hij ook thuis oefenen aangezien hij verscheidene Cd-rom’s in zijn bezit had. Logischerwijs heeft iemand die niks op de vloer heeft liggen ook geen computer. En het inkomen dat hij kreeg stelde heel weinig voor. Nog steeds vind ik het ver gaan als een gemeente de internetkosten van een inwoner betaalt. De gemeente Delft doet dat ook niet. Maar ik heb nu wel veel meer begrip voor het feit dat mensen een computer aan kunnen vragen. In deze tijd zijn er gewoon veel dingen digitaal. En stel je voor dat je er kinderen zouden zijn bij de meneer. Die zitten dan op school maar hebben thuis geen computer. Dat is niet meer van deze tijd.
Zo ben ik er dus achtergekomen dat mijn mening over de computerregeling erg voorbarig was. Sociale voorziening zijn er voor mensen die het echt nodig hebben. Ik vind nog steeds dat sommige voorzieningen niet ten goede komen aan de zelfstandigheid van de mensen die er gebruik van maken maar veel regelingen zijn er terecht.
donderdag 27 maart 2008
Parisa en Pegah & Pegah en Parisa
Als ik een iets heb dat mij een echte Nederlander maakt is het wel de Hollandse nuchterheid. Ik ben de nuchterheid zelve. Daarom ben ik totaal niet het type om te zeggen dat iets meant to be is of iets dergelijks. Dat denk ik nu ook niet maar toch ben ik erg blij dat ik bij Parisa en Patrick uit ben gekomen wat de regie betreft.
Gisteren had ik mijn 3e afspraak met het duo. Dit keer was mijn lieftallige productieassistent Pegah er ook bij. Voordat we ter zake kwamen, kwamen we erachter dat Parisa een zus heeft die Pegah heeft. Dat was erg grappig omdat Pegah ook een zus heeft die Parisa heet. De kans is natuurlijk enorm klein dat zoiets voorkomt. Ik moest toen gelijk denken aan mijn zoektocht naar een nieuwe regisseur en dat ik eigenlijk genoegen wilde nemen met een ander maar toch besloot Parisa te bellen. Nou geloof ik nog steeds niet in het lot maar ik ben erg blij met Parisa en Patrick. Ze hebben niet alleen enorm veel ervaring maar ze zijn net zo enthousiast over Mengelmoes als Pegah en ik en dat is een enorme winst.
Het doel van ons 3e gesprek was om het traject dat ze voor Mengelmoes uithebben gezet te bespreken en om te kijken bij welke projecten ik hen zou kunnen ondersteunen. Het traject dat ze uit hebben gezet gaat voornamelijk over het schrijfproces. We gaan de hele miniserie uitwerken. Daar gaat natuurlijk veel tijd in zitten. Ook hebben we besproken op welk moment er eventueel een andere schrijver bijkomt en op welke momenten we met z’n allen bij elkaar komen. Het proces gaat ongeveer 3 maanden in beslag nemen. Dat lijkt lang maar dat is het niet als je erover nadenkt dat ik tot nu toe alleen met de pilot bezig ben geweest en dat ik nu met de gehele (10-delige) miniserie aan de slag ga. Ik kan niet wachten met het beginnen aan het schrijfwerk. Alles in nu aanwezig om van Mengelmoes een groot succes te maken.
Het 2e gedeelte van het gesprek ging over wat Pegah en ik kunnen betekenen voor hun lopende projecten en hun stichting. Parisa en Patrick hebben een aantal enorm interessante projecten lopen en zowel Pegah als ik gaan daar een onderdeel van uit maken. Helaas mag ik nog niet teveel loslaten over die projecten. Wat ik wel kan zeggen is dat de mogelijkheid er is dat een aantal castleden van Mengelmoes een belletje krijgen om te participeren aan de leuke projecten van Parisa en Patrick.
Al met al was het enorm gezellige en ook nog productieve meeting. Het feest kan nu echt beginnen. Ik de komende periode ga ik zo enorm veel leren en bezig zijn met wat ik het graagst doe. En dat allemaal in aanloop naar mijn cursus in New York. 2008 lijkt een bijzonder mooi jaar te gaan worden.
Quote of the week
Madolyn: Why is the last patient always the hardest? Billy: Because you’re tired and you don’t give a shit. It ain’t fucking super-natural.
Dit is een quote uit de film The Departed. Wat ik leuk vind aan dit moment in de film is dat het eigenlijk een vraag is die iedereen zich wel eens heeft gesteld. Waarom zijn de laatste klanten nou altijd zo moeilijk? Waarom is het laatste telefoontje altijd een vervelende klant? Ga zo maar door. Iedereen kent het wel. En omdat de dialogen in deze film zo erg scherp zijn ben je enorm benieuwd naar het antwoord. Dat maakt het droge antwoord nog grappiger. En er zit natuurlijk ook een grote kern van waarheid in.
Dat was het dan weer voor deze week. Komend weekend ga ik waarschijnlijk voor de 2e keer naar Persepolis en als het even kan ga ik ook nog naar Reservation Road. Het wordt in ieder geval een drukke week.
Gisteren had ik mijn 3e afspraak met het duo. Dit keer was mijn lieftallige productieassistent Pegah er ook bij. Voordat we ter zake kwamen, kwamen we erachter dat Parisa een zus heeft die Pegah heeft. Dat was erg grappig omdat Pegah ook een zus heeft die Parisa heet. De kans is natuurlijk enorm klein dat zoiets voorkomt. Ik moest toen gelijk denken aan mijn zoektocht naar een nieuwe regisseur en dat ik eigenlijk genoegen wilde nemen met een ander maar toch besloot Parisa te bellen. Nou geloof ik nog steeds niet in het lot maar ik ben erg blij met Parisa en Patrick. Ze hebben niet alleen enorm veel ervaring maar ze zijn net zo enthousiast over Mengelmoes als Pegah en ik en dat is een enorme winst.
Het doel van ons 3e gesprek was om het traject dat ze voor Mengelmoes uithebben gezet te bespreken en om te kijken bij welke projecten ik hen zou kunnen ondersteunen. Het traject dat ze uit hebben gezet gaat voornamelijk over het schrijfproces. We gaan de hele miniserie uitwerken. Daar gaat natuurlijk veel tijd in zitten. Ook hebben we besproken op welk moment er eventueel een andere schrijver bijkomt en op welke momenten we met z’n allen bij elkaar komen. Het proces gaat ongeveer 3 maanden in beslag nemen. Dat lijkt lang maar dat is het niet als je erover nadenkt dat ik tot nu toe alleen met de pilot bezig ben geweest en dat ik nu met de gehele (10-delige) miniserie aan de slag ga. Ik kan niet wachten met het beginnen aan het schrijfwerk. Alles in nu aanwezig om van Mengelmoes een groot succes te maken.
Het 2e gedeelte van het gesprek ging over wat Pegah en ik kunnen betekenen voor hun lopende projecten en hun stichting. Parisa en Patrick hebben een aantal enorm interessante projecten lopen en zowel Pegah als ik gaan daar een onderdeel van uit maken. Helaas mag ik nog niet teveel loslaten over die projecten. Wat ik wel kan zeggen is dat de mogelijkheid er is dat een aantal castleden van Mengelmoes een belletje krijgen om te participeren aan de leuke projecten van Parisa en Patrick.
Al met al was het enorm gezellige en ook nog productieve meeting. Het feest kan nu echt beginnen. Ik de komende periode ga ik zo enorm veel leren en bezig zijn met wat ik het graagst doe. En dat allemaal in aanloop naar mijn cursus in New York. 2008 lijkt een bijzonder mooi jaar te gaan worden.
Quote of the week
Madolyn: Why is the last patient always the hardest? Billy: Because you’re tired and you don’t give a shit. It ain’t fucking super-natural.
Dit is een quote uit de film The Departed. Wat ik leuk vind aan dit moment in de film is dat het eigenlijk een vraag is die iedereen zich wel eens heeft gesteld. Waarom zijn de laatste klanten nou altijd zo moeilijk? Waarom is het laatste telefoontje altijd een vervelende klant? Ga zo maar door. Iedereen kent het wel. En omdat de dialogen in deze film zo erg scherp zijn ben je enorm benieuwd naar het antwoord. Dat maakt het droge antwoord nog grappiger. En er zit natuurlijk ook een grote kern van waarheid in.
Dat was het dan weer voor deze week. Komend weekend ga ik waarschijnlijk voor de 2e keer naar Persepolis en als het even kan ga ik ook nog naar Reservation Road. Het wordt in ieder geval een drukke week.
zondag 16 maart 2008
Parisa Yousef Doust nieuwe regisseur Mengelmoes
Wanneer je onderdruk staat en snel een oplossing moet vinden kan de spanning aardig oplopen. Dat was ook het geval bij de zoektocht naar een nieuwe regisseur voor Mengelmoes. Ik had een aantal kandidaten waar ik content mee was maar vervolgens kwam ik bij Parisa Yousef Doust terecht. Na wat researchen had ik al een goed gevoel bij de Iraanse regisseur. Maar naarmate ons 1e gesprek vorderde wist ik al zeker dat ik haar graag vast wilde leggen.
Parisa Yousef Doust is een filmmaker en regisseur die haar sporen al aardig verdiend heeft. Ze heeft korte films gemaakt die zijn vertoond op het IFFR en ze zit o.a. in de commissie van het filmfonds. Ondanks dat haar credentials voor zich spraken was dat niet doorslaggevend.
In het 1e gesprek dat ik met haar had begon ze met heel veel vragen stellen. Het was duidelijk dat ze een goed gevoel wilde hebben bij mij als persoon en ze wilde weten hoe ik op een multicultureel beladen pilot als Mengelmoes gekomen was. We raakte in gesprek over verschillende zaken. Op een gegeven moment was haar gevoel goed genoeg en belde ze haar vaste productiepartner op. Samen met hem gingen we de 2e fase van het gesprek in. Als je een groep mensen waarvan hun passie alles wat met films te maken heeft is bij elkaar stopt raakt niemand uigesproken. We dwaalde dan ook regelmatig af en verschillende films, producenten, schrijvers en regisseurs passeerden de revue. Al met al was het een geslaagd 1e gesprek en besloten we een 2e afspraak te maken. In de tussentijd zou Parisa het script gaan analyseren en wilde zo zoveel mogelijk informatie hebben over de cast en de productie.
Een hele tijd had ik een goed gevoel en was ik ervan overtuigd dat we eruit zouden komen. Maar vlak voor het 2e gesprek kreeg ik het gevoel dat Parisa er toch niet voor zou gaan. Parisa krijgt voor het filmfonds natuurlijk enorm veel scenario’s onder ogen en ze heeft veel ervaring. Er zit dan natuurlijk een aardig kans in dat ze het scenario van een beginnende scenarist niet goed genoeg vindt. Ondanks mijn twijfels ging ik zelfverzekerd naar het 2e gesprek. Ik was nog steeds overtuigd van mijn eigen verhaal en ging met goede moed naar Dudok.
Eenmaal aangekomen voelde ik gelijk dat Parisa er niet voor zou gaan. Ze deed niet anders en zei ook niks geks maar ik voelde het gewoon aan. Wanneer iemand slecht nieuws heeft begint die persoon vaak met het belichten van de positieve kanten van het verhaal. Zo ging het in dit geval ook. Parisa begon met de dingen die ze wel goed vond aan het scenario. Dat waren toch opvallend veel dingen. Het is toch leuk om dergelijke dingen van een ervaren iemand te horen en bovenal ook leerzaam. Haar productiepartner voegde daar ook nog zeer nuttige dingen aan toe. Maar zoals altijd kwamen ook de dingen die minder positief waren. Het kwam er uiteindelijk op neer dat er dusdanig veel dingen veranderd en aangepast moesten worden dat er veel tijd overheen zou gaan en dat wilde ze de productie niet aan doen. Ze wist hoe graag ik en ook de andere betrokkenen aan de slag wilde en ze dacht dat ik daar het geduld niet voor zou hebben. Vervolgens gaf ik mijn mening. Ik vertelde de punten waar ik het wel mee eens was en waarmee niet. Ik vertelde haar dat voor mij duidelijkheid op dit moment het belangrijkste was. Ook al zou ik bij wijze van spreken pas over 2 jaar op kunnen gaan nemen, ik wilde duidelijkheid en ik wilde een geschikte regisseur vastleggen. Een regisseur die in mijn ogen de juiste regisseur is. Een regisseur die bereidt is alles te geven voor Mengelmoes. Een regisseur die Mengelmoes naar een hoger niveau kon brengen. In mijn ogen is Parisa dat en ik wilde Parisa dus graag binnenhalen.
Ik voelde dat het gesprek weer een positieve kant op ging. Ze merkte dat ik bereid ben er de tijd voor te nemen. Dat ik me realiseer dat het beter kan. Dat ik bergrijp dat zij veel meer van het visuele is en meer van scènes houdt waar weinig in wordt gesproken en dat ik door mijn liefde voor dialoogfilms en door mijn onervarenheid juist teveel dialoog heb. Ik merkte dat zij veel in Mengelmoes zag en dat ze niet met tegenzin ja zou zeggen. En zo kwamen we tot de conclusie dat er toch een samenwerking zou komen en dat Parisa de nieuwe regisseur is van Mengelmoes.
We hebben afgesproken dat we er de tijd voor gaan nemen. Dat het een miniserie gaat worden en dat we niet alleen de pilot gaan herschrijven maar dat we het hele verhaal uit gaan lijnen zodat we weten welke verhaallijn wanneer in het verhaal voorkomt. Er komt een ervaren schrijver bij als ondersteuning. Bij het maken van een serie zijn er vaak 2 showrunners en daarbij heb je een writingstaff van een aantal mensen. Die groep mensen vergadert en gooit verschillende ideeën in de groep om vervolgens afzonderlijk de afleveringen te schrijven en de wijzigingen met elkaar te bespreken. Zo’n structuur gaan wij ook aan. Daarbij zal Parisa het ook echt haar project gaan maken. Ze zal zich ook inzetten voor de productionele kant samen met haar partner. Daarmee is Parisa een enorme aanwinst voor Mengelmoes.
Dit alles heeft wel het gevolg dat Mengelmoes veel later voor de camera’s gaat. Maar ik denk dat dit wel de moeite waard is. Het eindresultaat zal fantastisch worden. Ik heb met Parisa afgesproken dat we nog een 3e keer om de tafel gaan. Ze is met verschillende andere filmprojecten bezig en we gaan kijken of ik bij het realiseren van die projecten een rol kan spelen. Ook gaan we kijken of ik haar met haar stichting kan helpen. Ook voor de cast van Mengelmoes kan dit alles nog een positieve wending krijgen. Ze is namelijk geïnteresseerd in een aantal castleden. Met enig geluk krijgen die extra werk en kunnen ze alvast kennismaken met Parisa.
Al met al is het geweldig nieuws dat Parisa aan boord is en het ziet er naar uit dat Mengelmoes niet alleen echt gerealiseerd gaat worden maar dat door middel van het dusdanig verhogen van het niveau en het benutten van de juiste connecties de kans dat Mengelmoes daadwerkelijk op de buis verschijnt exponentieel is gestegen.
Parisa Yousef Doust is een filmmaker en regisseur die haar sporen al aardig verdiend heeft. Ze heeft korte films gemaakt die zijn vertoond op het IFFR en ze zit o.a. in de commissie van het filmfonds. Ondanks dat haar credentials voor zich spraken was dat niet doorslaggevend.
In het 1e gesprek dat ik met haar had begon ze met heel veel vragen stellen. Het was duidelijk dat ze een goed gevoel wilde hebben bij mij als persoon en ze wilde weten hoe ik op een multicultureel beladen pilot als Mengelmoes gekomen was. We raakte in gesprek over verschillende zaken. Op een gegeven moment was haar gevoel goed genoeg en belde ze haar vaste productiepartner op. Samen met hem gingen we de 2e fase van het gesprek in. Als je een groep mensen waarvan hun passie alles wat met films te maken heeft is bij elkaar stopt raakt niemand uigesproken. We dwaalde dan ook regelmatig af en verschillende films, producenten, schrijvers en regisseurs passeerden de revue. Al met al was het een geslaagd 1e gesprek en besloten we een 2e afspraak te maken. In de tussentijd zou Parisa het script gaan analyseren en wilde zo zoveel mogelijk informatie hebben over de cast en de productie.
Een hele tijd had ik een goed gevoel en was ik ervan overtuigd dat we eruit zouden komen. Maar vlak voor het 2e gesprek kreeg ik het gevoel dat Parisa er toch niet voor zou gaan. Parisa krijgt voor het filmfonds natuurlijk enorm veel scenario’s onder ogen en ze heeft veel ervaring. Er zit dan natuurlijk een aardig kans in dat ze het scenario van een beginnende scenarist niet goed genoeg vindt. Ondanks mijn twijfels ging ik zelfverzekerd naar het 2e gesprek. Ik was nog steeds overtuigd van mijn eigen verhaal en ging met goede moed naar Dudok.
Eenmaal aangekomen voelde ik gelijk dat Parisa er niet voor zou gaan. Ze deed niet anders en zei ook niks geks maar ik voelde het gewoon aan. Wanneer iemand slecht nieuws heeft begint die persoon vaak met het belichten van de positieve kanten van het verhaal. Zo ging het in dit geval ook. Parisa begon met de dingen die ze wel goed vond aan het scenario. Dat waren toch opvallend veel dingen. Het is toch leuk om dergelijke dingen van een ervaren iemand te horen en bovenal ook leerzaam. Haar productiepartner voegde daar ook nog zeer nuttige dingen aan toe. Maar zoals altijd kwamen ook de dingen die minder positief waren. Het kwam er uiteindelijk op neer dat er dusdanig veel dingen veranderd en aangepast moesten worden dat er veel tijd overheen zou gaan en dat wilde ze de productie niet aan doen. Ze wist hoe graag ik en ook de andere betrokkenen aan de slag wilde en ze dacht dat ik daar het geduld niet voor zou hebben. Vervolgens gaf ik mijn mening. Ik vertelde de punten waar ik het wel mee eens was en waarmee niet. Ik vertelde haar dat voor mij duidelijkheid op dit moment het belangrijkste was. Ook al zou ik bij wijze van spreken pas over 2 jaar op kunnen gaan nemen, ik wilde duidelijkheid en ik wilde een geschikte regisseur vastleggen. Een regisseur die in mijn ogen de juiste regisseur is. Een regisseur die bereidt is alles te geven voor Mengelmoes. Een regisseur die Mengelmoes naar een hoger niveau kon brengen. In mijn ogen is Parisa dat en ik wilde Parisa dus graag binnenhalen.
Ik voelde dat het gesprek weer een positieve kant op ging. Ze merkte dat ik bereid ben er de tijd voor te nemen. Dat ik me realiseer dat het beter kan. Dat ik bergrijp dat zij veel meer van het visuele is en meer van scènes houdt waar weinig in wordt gesproken en dat ik door mijn liefde voor dialoogfilms en door mijn onervarenheid juist teveel dialoog heb. Ik merkte dat zij veel in Mengelmoes zag en dat ze niet met tegenzin ja zou zeggen. En zo kwamen we tot de conclusie dat er toch een samenwerking zou komen en dat Parisa de nieuwe regisseur is van Mengelmoes.
We hebben afgesproken dat we er de tijd voor gaan nemen. Dat het een miniserie gaat worden en dat we niet alleen de pilot gaan herschrijven maar dat we het hele verhaal uit gaan lijnen zodat we weten welke verhaallijn wanneer in het verhaal voorkomt. Er komt een ervaren schrijver bij als ondersteuning. Bij het maken van een serie zijn er vaak 2 showrunners en daarbij heb je een writingstaff van een aantal mensen. Die groep mensen vergadert en gooit verschillende ideeën in de groep om vervolgens afzonderlijk de afleveringen te schrijven en de wijzigingen met elkaar te bespreken. Zo’n structuur gaan wij ook aan. Daarbij zal Parisa het ook echt haar project gaan maken. Ze zal zich ook inzetten voor de productionele kant samen met haar partner. Daarmee is Parisa een enorme aanwinst voor Mengelmoes.
Dit alles heeft wel het gevolg dat Mengelmoes veel later voor de camera’s gaat. Maar ik denk dat dit wel de moeite waard is. Het eindresultaat zal fantastisch worden. Ik heb met Parisa afgesproken dat we nog een 3e keer om de tafel gaan. Ze is met verschillende andere filmprojecten bezig en we gaan kijken of ik bij het realiseren van die projecten een rol kan spelen. Ook gaan we kijken of ik haar met haar stichting kan helpen. Ook voor de cast van Mengelmoes kan dit alles nog een positieve wending krijgen. Ze is namelijk geïnteresseerd in een aantal castleden. Met enig geluk krijgen die extra werk en kunnen ze alvast kennismaken met Parisa.
Al met al is het geweldig nieuws dat Parisa aan boord is en het ziet er naar uit dat Mengelmoes niet alleen echt gerealiseerd gaat worden maar dat door middel van het dusdanig verhogen van het niveau en het benutten van de juiste connecties de kans dat Mengelmoes daadwerkelijk op de buis verschijnt exponentieel is gestegen.
maandag 10 maart 2008
Varekai
Op zaterdag 1 maart was het eindelijk zover. Cirque du Soleil kwam met een nieuwe show naar Nederland. Een klein jaar geleden had ik de 1e rangs kaarten al gekocht en ik zat dan ook op de beste niet VIP plaatsten (midden voor het podium, rij 3). Ik had er veel van verwacht maar ik was toch stiekem een beetje bang dat het tegen zou vallen. Dat kwam door het feit dat ik Dralion zo geweldig vond. Dralion vond ik zou goed dat ik Alegria (die alweer voor de 3e keer naar Nederland kwam) dat een fan-favorite is, zo hoog had zitten dat het eigenlijk alleen maar kon tegenvallen. En dat deed het dus ook. Ik weet nog steeds niet waarom Alegria door velen in Nederland gezien werd als de beste show. Natuurlijk begrijp ik dat Alegria een vrij oude show is. En de show wordt voornamelijk geroemd om de prachtige kostuums. Toegegeven, de kostuums waren van een enorm hoog niveau. Maar ik vond zowel de acts als de muziek tegenvallen. Het was wel een leuke en goede show maar meer dan een 7 zal Alegria niet krijgen van mij. Met deze gedachten in mijn achterhoofd ging ik dus naar Varekai
Het begon met een vrij drukke act waar Icarus (het hoofdpersonage) zijn vleugels kwijtraakt. Die drukke act baarde me zorgen maar alles wat daarop volgde was ronduit fantastisch. De muziek was geweldig, de zang was prima, de acts waren bijzonder en zelfs de clowns waren enorm leuk. In Quidam vond ik ze leuk maar die clowns speelden ook een actieve rol in het verhaal en dat is vaak niet het geval bij Cirque. Bij Dralion leidde de clown eigenlijk alleen maar af. Maar bij Varekai zijn ze echt leuk. Er waren mensen bij die echt bijna op de grond vielen van het lachen en dat was toch wel opvallend. Het enige puntje van kritiek dat ik heb op Varekai is dat de openingsact suggereert dat er een echt verhaal in zit maar dat verhaal wordt na die act nergens echt doorgezet. Er is wel een soort eindresolutie maar het verhaal komt nooit echt op de voorgrond. Maar het decor was bijzonder mooi en de kostuums waren misschien zelfs mooier dan die van Alegria. Dat alles maakt Varekai de nagenoeg perfecte belevenis. Ik vrees dat de twee daaropvolgende shows (waarvan Corteo de eerste is die naar Nederland komt) niet aan Varekai kunnen tippen. Elke artiest/organisatie/genootschap maakt (over het algemeen) maar 1 meesterwerk. En met Varekai (en naar horen zeggen 'O' en 'Ka') heeft Cirque er al 3 gehad. De koek zal toch een keer op moeten zijn.
Cijfer: 9.8
Het begon met een vrij drukke act waar Icarus (het hoofdpersonage) zijn vleugels kwijtraakt. Die drukke act baarde me zorgen maar alles wat daarop volgde was ronduit fantastisch. De muziek was geweldig, de zang was prima, de acts waren bijzonder en zelfs de clowns waren enorm leuk. In Quidam vond ik ze leuk maar die clowns speelden ook een actieve rol in het verhaal en dat is vaak niet het geval bij Cirque. Bij Dralion leidde de clown eigenlijk alleen maar af. Maar bij Varekai zijn ze echt leuk. Er waren mensen bij die echt bijna op de grond vielen van het lachen en dat was toch wel opvallend. Het enige puntje van kritiek dat ik heb op Varekai is dat de openingsact suggereert dat er een echt verhaal in zit maar dat verhaal wordt na die act nergens echt doorgezet. Er is wel een soort eindresolutie maar het verhaal komt nooit echt op de voorgrond. Maar het decor was bijzonder mooi en de kostuums waren misschien zelfs mooier dan die van Alegria. Dat alles maakt Varekai de nagenoeg perfecte belevenis. Ik vrees dat de twee daaropvolgende shows (waarvan Corteo de eerste is die naar Nederland komt) niet aan Varekai kunnen tippen. Elke artiest/organisatie/genootschap maakt (over het algemeen) maar 1 meesterwerk. En met Varekai (en naar horen zeggen 'O' en 'Ka') heeft Cirque er al 3 gehad. De koek zal toch een keer op moeten zijn.
Cijfer: 9.8
donderdag 6 maart 2008
Oscarevent
Het oscarevent is een jaarlijks terugkerend evenement van het Parool. Het evenement bestaat al 7 jaar in het vindt plaats in Pathe de Munt in hartje Amsterdam. Bij het event zijn er de gehele dag vertoningen van films die genomineerd zijn voor een Oscar. Het evenement vindt plaats in het Oscarweekend (het laatste weekend van februari) en de zondag wordt afgesloten met de liveuitzending van de Oscaruitreiking. Er zijn 5 rondes en in elke ronde kan je kiezen uit 5 films. Dit geeft het evenement een echt festivalkarakter en het stelt je soms voor moeilijke dilemma’s. Deze editie was alweer mijn 4e oscarevent belevenis en dit keer werd ik vergezeld door 5 vrienden.
Ronde 1
De eerste ronde twijfelde ik tussen The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford en The Diving Bell and the Butterfly. We gingen met twee auto’s en de ene in de ene auto werd bestuurd door een Nederlander en de auto waar ik in zat door een Arubaan. De ene auto vetrok wel op tijd maar de auto waar ik in zat uitaard niet. Dat zorgde ervoor dat we te laat waren voor Jesse James en dus naar The Diving Bell and the Butterfly gingen. Dat was werkelijk een geweldige film en misschien wel de beste film die ik die dag gezien heb. De film won zeer terecht een Oscar voor camerawerk en had nog een Oscar voor beste buitenlandse film verdiend. De film gaat over een man van 42 die een beroerte krijgt en alleen nog kan communiceren door middel van het knipperen met zijn ogen. De eerste 20 minuten van de film zie je hoe hij wakker wordt in een ziekenhuis en ziet hij de gehele tijd wazig. Dat is iets wat in een Hollywood film nooit zo lang in beeld zou zijn maar het werkt fantastisch. Ook het vervolg van de film was enorm goed. Het was een goed begin van het evenement.
Cijfer: 8.7
Ronde 2
De 2e ronde was een ronde met veel (zelfs voor mij) onbekende films. Er was 1 film die er echt bovenuit sprong en daar wilde dan ook iedereen heen. Ik en een aantal anderen gingen na de 1e film even naar buiten om een broodje te eten en toen we terugkwamen zat de zaal al lang en breed vol. De 2 van de groep die wel op tijd waren hadden nog geprobeerd plaatsen voor ons vrij te houden maar gezien de overweldigende drukte was dat niet gelukt. Ik stond toen voor een moeilijke keuze. Ik kon of voor de 3e keer naar The Kite Runner gaan (die had ik al bij de Wereldpremière in Tuschinski gezien) of ik kon naar Enchanted gaan. Ondanks dat ik niet naar het Oscarevent ga om luchtige films te kijken vond ik het toch een moeilijke keuze. Uiteindelijk ben ik naar The Kite Runner gegaan. Ik vond het een prima film maar degene die met mij mee ging en de film voor het eerst zag vond het niks.
Cijfer: 7.2
Ronde 3
Zo mager als dat ronde 2 was zo enorm volgepropt met goede films was ronde 3. Ik wilde per se naar There Will Be Blood maar op mijn zus na (die ging in d’r eentje naar een andere film) ging iedereen naar No Country For Old Men. Uiteindelijk ben ik toch gezwicht want ik heb toch een Pathe Unlimited kaart dus TWBB kan ik altijd nog een andere keer zien. Het belachelijke aan deze ronde was dat er maarliefst 4 films bijzaten die genomineerd waren voor een Oscar voor beste film namelijk No Country For Old Men, There Will Be Blood, Atonement en Michael Clayton. NCFOM bleek een goede maar tegenvallende film te zijn. Uiteraard hebben de gebroeders Coen vakkundig werk afgeleverd en werd er sterk geacteerd. De naargeestige sfeer en de (zwarte) humor is goed in balans. En toch vind ik de film overgewaardeerd. Een film die zo vaak wordt genomineerd en uiteindelijk zoveel Oscars binnensleept zou in mijn ogen een meesterwerk moeten zijn en dat is het niet. Ik moet wel zeggen dat ik het gevoel heb dat ik de film nog een keer moet zijn om een eindoordeel te kunnen geven. Mijn cijfer is dan ook een voorlopig cijfer.
Cijfer: 7.8
Ronde 4
Ik wist al ruim van tevoren dat ik in deze ronde naar Persepolis zou gaan. Ik dreigde wel in mijn eentje te moeten gaan omdat de enige die erheen wilde ziek naar huis was en de rest weigerde om naar een tekenfilm te gaan die ook nog in zwart-wit was. Uiteindelijk was een persoon bereidt om toch mee te gaan. Die persoon was positief verrast. Ik was niet verrast omdat ik er al veel van verwachtte. Persepolis is een prachtig verhaal over een jong meisje dat Opgroeit in Iran tijdens het afzetten van de Shah en de Islamitische revolutie. Ze ziet hoe het land totaal veranderd en hoe mensen verdwijnen en de positie van de vrouw veranderd. Ze slaat vervolgens haar vleugels uit in Europa om vervolgens via verscheidene omwegen weer terug te keren naar Iran. Persepolis is een prachtig verhaal dat op een luchtige manier wordt verteld. De meest serieuze zaken worden met humor verteld en ondanks dat er morele kwesties en politiek in de film naar voren komen wordt er niet hard geoordeeld en blijft de wijzende vinger achterwege. Persepolis is een absolute aanrader en had de Oscar voor beste animatiefilm moeten winnen.
Cijfer: 8.5
Ronde 5
De laatste ronde is een moeilijke ronde. Je bent al sinds 10.30 uur films aan het kijken en je bent dus moe. Er is al veel op je afgekomen en dat moet je eigenlijk nog verwerken. Maar toch probeer je bijna 12 uur na de 1e ronde je nog 1 keer op te laden. Bij een van de eerste edities ging ik in de laatste ronde naar The Constant Garderner. Dat is een prachtige en ontroerende film maar de film was wel te zwaar voor de laatste ronde. Vorig jaar sloten we af met Little Miss Sunshine. Dat was een perfecte afsluiter. De film was luchtig, hilarisch, goed geschreven en erg apart. Een echte feel good movie. Daarom stond voor iedereen vast dat we in de laatste ronde naar Juno zouden gaan. En dat was een prima keuze. Ook Juno is een feel good movie met hilarische dialogen, vreemde muziek, humor, goed acteerwerk en een echte feel goed sfeer. Het gaat over een jong meisje dat zwanger raakt en het kind op wil geven voor adoptie aan een leuk stel. Uiteraard gebeurt er van alles maar de dialogen van Juno zijn erg leuk en Jennifer Garner speelt de rol van haar leven. Met Juno hadden we wederom een perfecte afsluiter en we kunnen niet wachten tot volgend jaar.
Cijfer: 8
Eindoordeel
Het was een lange maar leuke dag. Traditioneel gezien ga ik altijd op de zaterdag en dat was een goede keuze want aan het einde was ik kapot en op maandag moest ik gewoon weer werken. Al met al vond ik het dus weer geslaagd al vond ik de lineup iets minder sterk de voorgaande jaren. Ik denk wel dat ik volgend jaar meer minder bekende films ga kijken want dit jaar waren de beste films de films die toch iets minder populair waren. Op Juno na dan.
Cijfer: 8
Ronde 1
De eerste ronde twijfelde ik tussen The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford en The Diving Bell and the Butterfly. We gingen met twee auto’s en de ene in de ene auto werd bestuurd door een Nederlander en de auto waar ik in zat door een Arubaan. De ene auto vetrok wel op tijd maar de auto waar ik in zat uitaard niet. Dat zorgde ervoor dat we te laat waren voor Jesse James en dus naar The Diving Bell and the Butterfly gingen. Dat was werkelijk een geweldige film en misschien wel de beste film die ik die dag gezien heb. De film won zeer terecht een Oscar voor camerawerk en had nog een Oscar voor beste buitenlandse film verdiend. De film gaat over een man van 42 die een beroerte krijgt en alleen nog kan communiceren door middel van het knipperen met zijn ogen. De eerste 20 minuten van de film zie je hoe hij wakker wordt in een ziekenhuis en ziet hij de gehele tijd wazig. Dat is iets wat in een Hollywood film nooit zo lang in beeld zou zijn maar het werkt fantastisch. Ook het vervolg van de film was enorm goed. Het was een goed begin van het evenement.
Cijfer: 8.7
Ronde 2
De 2e ronde was een ronde met veel (zelfs voor mij) onbekende films. Er was 1 film die er echt bovenuit sprong en daar wilde dan ook iedereen heen. Ik en een aantal anderen gingen na de 1e film even naar buiten om een broodje te eten en toen we terugkwamen zat de zaal al lang en breed vol. De 2 van de groep die wel op tijd waren hadden nog geprobeerd plaatsen voor ons vrij te houden maar gezien de overweldigende drukte was dat niet gelukt. Ik stond toen voor een moeilijke keuze. Ik kon of voor de 3e keer naar The Kite Runner gaan (die had ik al bij de Wereldpremière in Tuschinski gezien) of ik kon naar Enchanted gaan. Ondanks dat ik niet naar het Oscarevent ga om luchtige films te kijken vond ik het toch een moeilijke keuze. Uiteindelijk ben ik naar The Kite Runner gegaan. Ik vond het een prima film maar degene die met mij mee ging en de film voor het eerst zag vond het niks.
Cijfer: 7.2
Ronde 3
Zo mager als dat ronde 2 was zo enorm volgepropt met goede films was ronde 3. Ik wilde per se naar There Will Be Blood maar op mijn zus na (die ging in d’r eentje naar een andere film) ging iedereen naar No Country For Old Men. Uiteindelijk ben ik toch gezwicht want ik heb toch een Pathe Unlimited kaart dus TWBB kan ik altijd nog een andere keer zien. Het belachelijke aan deze ronde was dat er maarliefst 4 films bijzaten die genomineerd waren voor een Oscar voor beste film namelijk No Country For Old Men, There Will Be Blood, Atonement en Michael Clayton. NCFOM bleek een goede maar tegenvallende film te zijn. Uiteraard hebben de gebroeders Coen vakkundig werk afgeleverd en werd er sterk geacteerd. De naargeestige sfeer en de (zwarte) humor is goed in balans. En toch vind ik de film overgewaardeerd. Een film die zo vaak wordt genomineerd en uiteindelijk zoveel Oscars binnensleept zou in mijn ogen een meesterwerk moeten zijn en dat is het niet. Ik moet wel zeggen dat ik het gevoel heb dat ik de film nog een keer moet zijn om een eindoordeel te kunnen geven. Mijn cijfer is dan ook een voorlopig cijfer.
Cijfer: 7.8
Ronde 4
Ik wist al ruim van tevoren dat ik in deze ronde naar Persepolis zou gaan. Ik dreigde wel in mijn eentje te moeten gaan omdat de enige die erheen wilde ziek naar huis was en de rest weigerde om naar een tekenfilm te gaan die ook nog in zwart-wit was. Uiteindelijk was een persoon bereidt om toch mee te gaan. Die persoon was positief verrast. Ik was niet verrast omdat ik er al veel van verwachtte. Persepolis is een prachtig verhaal over een jong meisje dat Opgroeit in Iran tijdens het afzetten van de Shah en de Islamitische revolutie. Ze ziet hoe het land totaal veranderd en hoe mensen verdwijnen en de positie van de vrouw veranderd. Ze slaat vervolgens haar vleugels uit in Europa om vervolgens via verscheidene omwegen weer terug te keren naar Iran. Persepolis is een prachtig verhaal dat op een luchtige manier wordt verteld. De meest serieuze zaken worden met humor verteld en ondanks dat er morele kwesties en politiek in de film naar voren komen wordt er niet hard geoordeeld en blijft de wijzende vinger achterwege. Persepolis is een absolute aanrader en had de Oscar voor beste animatiefilm moeten winnen.
Cijfer: 8.5
Ronde 5
De laatste ronde is een moeilijke ronde. Je bent al sinds 10.30 uur films aan het kijken en je bent dus moe. Er is al veel op je afgekomen en dat moet je eigenlijk nog verwerken. Maar toch probeer je bijna 12 uur na de 1e ronde je nog 1 keer op te laden. Bij een van de eerste edities ging ik in de laatste ronde naar The Constant Garderner. Dat is een prachtige en ontroerende film maar de film was wel te zwaar voor de laatste ronde. Vorig jaar sloten we af met Little Miss Sunshine. Dat was een perfecte afsluiter. De film was luchtig, hilarisch, goed geschreven en erg apart. Een echte feel good movie. Daarom stond voor iedereen vast dat we in de laatste ronde naar Juno zouden gaan. En dat was een prima keuze. Ook Juno is een feel good movie met hilarische dialogen, vreemde muziek, humor, goed acteerwerk en een echte feel goed sfeer. Het gaat over een jong meisje dat zwanger raakt en het kind op wil geven voor adoptie aan een leuk stel. Uiteraard gebeurt er van alles maar de dialogen van Juno zijn erg leuk en Jennifer Garner speelt de rol van haar leven. Met Juno hadden we wederom een perfecte afsluiter en we kunnen niet wachten tot volgend jaar.
Cijfer: 8
Eindoordeel
Het was een lange maar leuke dag. Traditioneel gezien ga ik altijd op de zaterdag en dat was een goede keuze want aan het einde was ik kapot en op maandag moest ik gewoon weer werken. Al met al vond ik het dus weer geslaagd al vond ik de lineup iets minder sterk de voorgaande jaren. Ik denk wel dat ik volgend jaar meer minder bekende films ga kijken want dit jaar waren de beste films de films die toch iets minder populair waren. Op Juno na dan.
Cijfer: 8
dinsdag 26 februari 2008
Herstart
Twijfels horen bij elk project. Gaat het allemaal wel lukken? Wordt het wel een succes? Halen we de deadline? Hoe moet het nu verder? Dit zijn enkele gedachten die bij elke productie naar voren komen. Nu Mengelmoes weer up and running is ben ik weer met vele mensen in contact. Regisseurs acteurs, andere (potentiële) crewleden, locatie-eigenaars etc. Al deze mensen moeten niet alleen op de hoogte gebracht worden van de stand van zaken, maar deze mensen moeten ook opnieuw overtuigt worden van de kracht van Mengelmoes.
Bij een no-budget productie werken zijn bijna alleen vrijwilligers betrokken. Die besteden hun tijd en moeite en soms zelfs hun geld in een productie waarvoor ze geen financiële compensatie krijgen. De een steekt er heel veel tijd in. De ander moet heel ver reizen. Iedereen doet op zijn eigen manier moeite voor zo’n project. Maar toch heeft iedereen een reden waarom ze het ene project wel doen en het andere niet. Waarom ze voor het ene project nog geen kilometer willen reizen maar voor het andere vanuit Groningen naar Maastricht zouden gaan.
Als je iets vrijwillig doet moet het je iets opleveren dat voor jou belangrijker is dan financiële compensatie. Iets dat je op doet staan om 5 uur ’s nachts om ervoor te zorgen dat je op tijd bent. Die drijfveer is vaak niet voor iedereen hetzelfde. Maar een drijfveer is er altijd. De een doet het voor de ervaring. Een ander doet het omdat ze enorm enthousiast zijn over het project. Bij Mengelmoes merk ik dat veel mensen het verhaal van Mengelmoes erg sterk vinden. Dat is een reden die bij iedereen terugkomt. Ook bij de mensen die wilde stoppen maar toch doorgingen. Ze vonden het verhaal dusdanig sterk dat ze toch doorgingen terwijl ze toch nog twijfels hadden of Mengelmoes überhaupt nog wel af zou komen.
En dat is denk ik ook de kracht van Mengelmoes. Iedereen heeft wel iets met de multiculturele samenleving te maken. Of je het nou leuk vind of niet, of je het nou zat wordt of niet. Iedereen heeft er mee te maken en heeft er een mening over. Maar dit gegeven alleen zou niet voldoende zijn. Er zijn meer multi culti projecten die niet slagen dan projecten die wel slagen. Mensen zijn ook een beetje moe van al dat gezeur. Wat maakt Mengelmoes dan uniek? Ik denk dat Mengelmoes een uniek en realistisch inzicht geeft in de samenleving. Mengelmoes laat dingen zien die anderen niet laten zien. Hoe de verhoudingen echt zijn en wat er tussen verschillende groepen onderling gebeurd. De multiculturele samenleving is meer dan alleen autochtoon tegen allochtoon. Het is allemaal veel complexer. En Mengelmoes is ook meer dan een multicultureel verhaal. En dat spreekt mensen aan.
Uiteraard ben ik blij met al het vertrouwen dat ik krijg en de complimenten voor het scenario. Deze complimenten geven mij de motivatie om dit allemaal tot een goed eind te brengen. Aankomende zondag vind de herstart van Mengelmoes plaats en dat zal het einde zijn van een prachtige en inspirerende week die begon met het oscarevent waar ik Persepolis, The Diving Bell and the Butterfly, The Kite Runner (voor de 3e keer), No Country For Old men en Juno heb gezien. Later deze week ga ik naar There Will Be Blood en aankomende zaterdag ga ik naar Varekai (Cirque Du Soleil). En dat eindigt allemaal met de herstart van zondag. Ook heb een nieuwe slogan: Wear it well. Meer daarover en meer over het oscarevent in mijn volgende blog.
Bij een no-budget productie werken zijn bijna alleen vrijwilligers betrokken. Die besteden hun tijd en moeite en soms zelfs hun geld in een productie waarvoor ze geen financiële compensatie krijgen. De een steekt er heel veel tijd in. De ander moet heel ver reizen. Iedereen doet op zijn eigen manier moeite voor zo’n project. Maar toch heeft iedereen een reden waarom ze het ene project wel doen en het andere niet. Waarom ze voor het ene project nog geen kilometer willen reizen maar voor het andere vanuit Groningen naar Maastricht zouden gaan.
Als je iets vrijwillig doet moet het je iets opleveren dat voor jou belangrijker is dan financiële compensatie. Iets dat je op doet staan om 5 uur ’s nachts om ervoor te zorgen dat je op tijd bent. Die drijfveer is vaak niet voor iedereen hetzelfde. Maar een drijfveer is er altijd. De een doet het voor de ervaring. Een ander doet het omdat ze enorm enthousiast zijn over het project. Bij Mengelmoes merk ik dat veel mensen het verhaal van Mengelmoes erg sterk vinden. Dat is een reden die bij iedereen terugkomt. Ook bij de mensen die wilde stoppen maar toch doorgingen. Ze vonden het verhaal dusdanig sterk dat ze toch doorgingen terwijl ze toch nog twijfels hadden of Mengelmoes überhaupt nog wel af zou komen.
En dat is denk ik ook de kracht van Mengelmoes. Iedereen heeft wel iets met de multiculturele samenleving te maken. Of je het nou leuk vind of niet, of je het nou zat wordt of niet. Iedereen heeft er mee te maken en heeft er een mening over. Maar dit gegeven alleen zou niet voldoende zijn. Er zijn meer multi culti projecten die niet slagen dan projecten die wel slagen. Mensen zijn ook een beetje moe van al dat gezeur. Wat maakt Mengelmoes dan uniek? Ik denk dat Mengelmoes een uniek en realistisch inzicht geeft in de samenleving. Mengelmoes laat dingen zien die anderen niet laten zien. Hoe de verhoudingen echt zijn en wat er tussen verschillende groepen onderling gebeurd. De multiculturele samenleving is meer dan alleen autochtoon tegen allochtoon. Het is allemaal veel complexer. En Mengelmoes is ook meer dan een multicultureel verhaal. En dat spreekt mensen aan.
Uiteraard ben ik blij met al het vertrouwen dat ik krijg en de complimenten voor het scenario. Deze complimenten geven mij de motivatie om dit allemaal tot een goed eind te brengen. Aankomende zondag vind de herstart van Mengelmoes plaats en dat zal het einde zijn van een prachtige en inspirerende week die begon met het oscarevent waar ik Persepolis, The Diving Bell and the Butterfly, The Kite Runner (voor de 3e keer), No Country For Old men en Juno heb gezien. Later deze week ga ik naar There Will Be Blood en aankomende zaterdag ga ik naar Varekai (Cirque Du Soleil). En dat eindigt allemaal met de herstart van zondag. Ook heb een nieuwe slogan: Wear it well. Meer daarover en meer over het oscarevent in mijn volgende blog.
zondag 10 februari 2008
Mengelmoes weer op de rails
Er is veel gebeurd sinds september 2006. In die tijd waren de eerste audities van wat een zeer ambitieus maar ook moeilijk van de grond te krijgen project zou worden. Het eerste grote probleem wat zich voordeed was het vinden van een Perzische schone. Er kwamen talloze mensen af op de verschillende audities maar de Iraanse actrices die wel op kwamen dagen waren niet geschikt voor de rol. Uiteindelijk vonden we 2 geschikte kandidaten en maakte ik samen met de toenmalige regisseur een beslissing. Toendertijd was ik de wanhoop nabij. Nu weet ik dat er nog andere hindernissen zouden komen die het allemaal veel moeilijker zouden maken.
Want bij het maken van een no-budgetproductie komt enorm veel kijken. Ik was al betrokken geweest bij zowel grote als kleine producties maar er is toch een groot verschil tussen een onderdeel zijn van een productie en het leiden van een productie. Natuurlijk spreekt dat voor zich maar als je erover nadenkt hoeveel producties waar wel veel geld in zit niet van de grond komen geeft aan dat er bepaalde krachten actief zijn bij het maken van een televisie -of filmproductie waar je geen invloed op hebt.
Maar toch wil ik mijn handen niet aftrekken van het tijdelijk 'ontsporen' van mijn dierbare project. Ik heb dingen onderschat, verkeer gepland, verkeerd ingeschat en simpelweg fout gedaan. Tel daarbij de dingen die altijd fout gaan bij een productie en dan krijg je....chaos. Dat is flink balen. Je baalt dat een project dat voor velen na september 2006 begon maar voor mij al veel eerder, niet van de grond komt. Natuurlijk komen dan ook de twijfels van anderen. Ze zeggen dat het beter op de conventionele manier kan. Schrijf een scenario, maak een format, stuur die op naar omroepen en potentiële geldschieters. Hoop erop dat je een reactie krijgt. Ga praten met een omroep en probeer geld los te krijgen voor een pilot. Maak die pilot in opdracht van die omroep en hoop dat de omroep vervolgens het programma aankoopt. Dat is de logische en conventionele weg. Maar ondanks dat ik geloof in mijn project en ik denk dat ik er op die weg ook zou kunnen komen is het toch niet de weg die wil wilde bewandelen. Allereerst is de kans groot dat mijn format ergens in de prullenbak belandt. Daarbij wilde ik de omroepen iets meer bieden dan alleen een idee op papier. Tegenwoordig is het best mogelijk om een no-budgetproductie van de grond te krijgen en als je met een goede pilot komt vergroot je niet alleen je kansen maar lever ook echt iets af. Iets waar je trots op kan zijn. Iets waar de bloed zweet en tranen van een heel team in zit. En in mij ogen is Mengelmoes dat ook zeker waard.
Maar toch kwam Mengelmoes een tijd 'on hold' te staan. Nadat de samenwerking met de tweede regisseur niet op tijd van de grond kwam leek het definitief mis te gaan. En toegegeven, ook bij mij kwam het even in mij op om toch maar een format te maken en mijn project op die manier te verkopen. Maar toen dacht ik aan een van mijn voorbeelden. Guy Laliberté. Hij kwam met een nieuw, innovatief en totaal onconventioneel idee voor wat zich omschrijft als een circus. De mensen die de shows van Cirque du Soleil kennen weten dat het woord circus niet eens in de buurt komt van wat Cirque du Soleil allemaal is. Maar Laliberté had dus een schuld van meer dan een miljoen dollar opgebouwt met zijn onconventionele shows maar besloot nog een laatste enorm dure show te maken. Inmiddels is zijn bedrijf een multinational en Cirque du Soleil wordt Canada's grootste exportproduct genoemd na Celine Dion.
Mijn twijfels waren dan ook van zeer korte duur. Ik sta voor de volle 200% achter mijn project en ga er wat van maken. Na wat (opbouwende) kritiek en de overwegend positieve reacties na gebeld te hebben met de cast van Mengelmoes ben ik er heilig van overtuigd dat dit een succes gaat worden. Ik ben zeer dichtbij het vastleggen van een nieuwe regisseur en op 2 maart komt de hele cast en crew bij elkaar om de puntjes op de i te zetten en de basis te leggen voor wat een mooie en diegaande pilot moet worden.
Er is dus veel gebeurd sinds september 2006. Maar het gaat er nu echt van komen. Mengelmoes moet en zal in april opgenomen worden en dan kan ik verder met het langsgaan bij omroepen en ga ik ook verder met andere projecten.
De multiculturele wanorde heeft zijn charme en tegen de verwachtingen in je doel bereiken heeft dat ook. En daar ga ik voor!
Want bij het maken van een no-budgetproductie komt enorm veel kijken. Ik was al betrokken geweest bij zowel grote als kleine producties maar er is toch een groot verschil tussen een onderdeel zijn van een productie en het leiden van een productie. Natuurlijk spreekt dat voor zich maar als je erover nadenkt hoeveel producties waar wel veel geld in zit niet van de grond komen geeft aan dat er bepaalde krachten actief zijn bij het maken van een televisie -of filmproductie waar je geen invloed op hebt.
Maar toch wil ik mijn handen niet aftrekken van het tijdelijk 'ontsporen' van mijn dierbare project. Ik heb dingen onderschat, verkeer gepland, verkeerd ingeschat en simpelweg fout gedaan. Tel daarbij de dingen die altijd fout gaan bij een productie en dan krijg je....chaos. Dat is flink balen. Je baalt dat een project dat voor velen na september 2006 begon maar voor mij al veel eerder, niet van de grond komt. Natuurlijk komen dan ook de twijfels van anderen. Ze zeggen dat het beter op de conventionele manier kan. Schrijf een scenario, maak een format, stuur die op naar omroepen en potentiële geldschieters. Hoop erop dat je een reactie krijgt. Ga praten met een omroep en probeer geld los te krijgen voor een pilot. Maak die pilot in opdracht van die omroep en hoop dat de omroep vervolgens het programma aankoopt. Dat is de logische en conventionele weg. Maar ondanks dat ik geloof in mijn project en ik denk dat ik er op die weg ook zou kunnen komen is het toch niet de weg die wil wilde bewandelen. Allereerst is de kans groot dat mijn format ergens in de prullenbak belandt. Daarbij wilde ik de omroepen iets meer bieden dan alleen een idee op papier. Tegenwoordig is het best mogelijk om een no-budgetproductie van de grond te krijgen en als je met een goede pilot komt vergroot je niet alleen je kansen maar lever ook echt iets af. Iets waar je trots op kan zijn. Iets waar de bloed zweet en tranen van een heel team in zit. En in mij ogen is Mengelmoes dat ook zeker waard.
Maar toch kwam Mengelmoes een tijd 'on hold' te staan. Nadat de samenwerking met de tweede regisseur niet op tijd van de grond kwam leek het definitief mis te gaan. En toegegeven, ook bij mij kwam het even in mij op om toch maar een format te maken en mijn project op die manier te verkopen. Maar toen dacht ik aan een van mijn voorbeelden. Guy Laliberté. Hij kwam met een nieuw, innovatief en totaal onconventioneel idee voor wat zich omschrijft als een circus. De mensen die de shows van Cirque du Soleil kennen weten dat het woord circus niet eens in de buurt komt van wat Cirque du Soleil allemaal is. Maar Laliberté had dus een schuld van meer dan een miljoen dollar opgebouwt met zijn onconventionele shows maar besloot nog een laatste enorm dure show te maken. Inmiddels is zijn bedrijf een multinational en Cirque du Soleil wordt Canada's grootste exportproduct genoemd na Celine Dion.
Mijn twijfels waren dan ook van zeer korte duur. Ik sta voor de volle 200% achter mijn project en ga er wat van maken. Na wat (opbouwende) kritiek en de overwegend positieve reacties na gebeld te hebben met de cast van Mengelmoes ben ik er heilig van overtuigd dat dit een succes gaat worden. Ik ben zeer dichtbij het vastleggen van een nieuwe regisseur en op 2 maart komt de hele cast en crew bij elkaar om de puntjes op de i te zetten en de basis te leggen voor wat een mooie en diegaande pilot moet worden.
Er is dus veel gebeurd sinds september 2006. Maar het gaat er nu echt van komen. Mengelmoes moet en zal in april opgenomen worden en dan kan ik verder met het langsgaan bij omroepen en ga ik ook verder met andere projecten.
De multiculturele wanorde heeft zijn charme en tegen de verwachtingen in je doel bereiken heeft dat ook. En daar ga ik voor!
Abonneren op:
Posts (Atom)