De langverwachte terugkeer van de serie die 4 Emmy’s voor beste dramaserie op rij won is er eindelijk. Mad Men is terug! Voordat ik begin aan seizoen 5 kijk ik nog even terug op de 1e 4 seizoenen van de topserie van AMC. Mad Men kende vele hoogtepunten, geweldige quotes, fantastische afleveringen en de serie heeft nu nog meer slappe aftreksels als fenomeen Lost ooit heeft gehad. Hieronder de wat mij betreft 5 beste afleveringen.
5. Smoke Gets in Your Eyes (Seizoen 1, Aflevering 1)
Wanneer ik hoor of lees over een goede serie neem ik mezelf altijd voor om de pilot te kijken en daarna te beoordelen of ik de serie het volgen waard vind. Hoe interessanter ik de premisse vind hoe sneller ik de pilot een kans geef. Bij sommige series komt dat moment nooit (Dexter, Breaking Bad) terwijl ik weet dat de series van hoge kwaliteit zijn maar dan trekt het me op een of andere manier niet. Mad Men trok me wel maar de 1e keer dat ik de pilot keek was ik doodmoe en viel ik in slaap en het duurde daarna heel erg lang voordat ik de pilot weer een kans gaf.
En wat ben ik dat ik uiteindelijk aan Mad Men begon! In Smoke Gets in Your Eyes maken we voor het eerst kennis met Don Draper, de Creative Director van Sterling Cooper, een advertisementbureau. In de pilot zien we dat hij het moeilijk heeft met het beheren van zijn portefeuille en hoe hij een meeting met een belangrijke cliënt verknald met seksistische opmerkingen. Wanneer de belangrijkste klant van Sterling Cooper, Lucky Strike, voor een meeting komt en Dons collega’s de meeting aan het verknallen zijn en de heren van het tabaksmerk weg willen lopen komt Don met een briljant idee. We leren Don gelijk kennen als een seksistische, vrouwonvriendelijke en arrogante man met briljante ideeën. We zien ook gelijk dat hij ontrouw is want we zien eerst een van zijn maîtresses en daarna versiert hij een cliënt. Aan het einde van de aflevering ontmoeten we eindelijk zijn vrouw. Ook leren we de vervelende Pete Campbell kennen en maken we kennis met Peggy die het direct moeilijk heeft met de scheve man vrouw verhoudingen van die tijd. De pilot van Mad Men is een cinematografisch hoogstandje geregisseerd door een van mijn favoriete regisseurs (Alan Taylor) en geschreven door bedenker Matthew Weiner (The Sopranos). De heren brengen de jaren 60 op prachtige wijze in beeld en de pilot is een opmaat voor volgende fantastische uren televisie die op het grote scherm niet zouden misstaan.
4. The Wheel (Seizoen 1, Aflevering 13)
Het debuutseizoen was ijzersterk en Mad Men sloot zelfs nog sterker af. In The Wheel krijgt Peggy tot afgrijzen van haar (mannelijke) collega’s een promotie van secretaresse (van Don) naar Junior Copy Writer. Net bekomen van haar promotie bevalt ze van een kind terwijl ze niet eens wist dat ze zwanger was. Betty komt erachter dat de man van een goede vriendin vreemdgaat en daardoor kijkt ze wantrouwig naar haar eigen huwelijk. Don komt erachter dat zijn broer zelfmoord heeft gepleegd. Dat leidt uiteindelijk tot een geniale campagnepresentatie voor Kodak en een van de sterkste scènes uit heel Mad Men. Zijn ‘Carousel’ pitch is ijzersterk en emotioneel en een van zijn collega’s verlaat zelfs huilend de zaal omdat hij herinnerd wordt aan zijn eigen huwelijksproblemen. The Wheel is Mad Men op zijn best en iedereen moet die beroemde scène een keer gezien hebben.
3.The Suitcase (Seizoen 4, aflevering 7)
The Suitcase was op alle fronten een schot in de roos. Critici vinden deze aflevering unaniem een geweldige aflevering en volgens velen de beste Mad Men aflevering tot nu toe. Deze aflevering draait bijna volledig om Don en Peggy. Wanneer het hele kantoor weg is om naar Ali VS Liston te kijken blijven Don en Peggy achter op kantoor om aan een nieuwe reclame te werken. Peggy zegt een etentje met haar vriend af. Wanneer ze hem afbelt komt ze erachter dat hij haar ouders als verassing had mee meegevraagd en van plan was haar ten huwelijk te vragen. Ze vertelt dit aan Don en ze krijgt toestemming om te gaan. Peggy besluit echter toch om op kantoor te blijven en haar vriend maakt het ter plekke uit. Dat is slechts een van de vele emotionele momenten van die avond op kantoor. Peggy confronteert Don ook met zijn gebrek aan waardering voor haar en na zijn keiharde antwoord trekt ze zich even huilend terug. Don vermoedt dat Anna Draper al overleden is aan kanker en wanneer hij dit bevestigd krijgt stort hij in. Dat is voor het eerst dat we de harde Don Draper zo emotioneel zien en absoluut de eerste keer dat een collega hem zo ziet. De momenten van Don en Peggy zijn subliem geschreven en zo mogelijk nog beter geacteerd. The Suitcase is een bijna perfecte aflevering.
2. The Mountain King/Meditations in an Emergency (Seizoen 2, Afleveringen 12 en 13)
Hier speel ik even vals. Ik had eigenlijk alleen 1 van deze 2 afleveringen op de lijst willen zetten maar omdat ze zo sterk met elkaar verbonden zijn zet ik ze gewoon beiden op de lijst. In The Mountain King gaat Don na zijn zakenreis naar Los Angeles voor het eerst weer naar Anna Draper, de weduwe van de man wiens identiteit hij had gestolen. Ze hernieuwen hun vriendschap en we zien een hele andere kant van Don. Pete zijn problemen met zijn schoonfamilie zorgen ervoor dat Sterling Cooper Clearasil als klant dreigt kwijt te raken. Joan introduceert haar verloofde op haar werk en alles lijkt koek en ei maar wanneer ze alleen zijn in haar kantoor dwingt hij haar op de grond en verkracht hij haar. Don is een lange tijd zonder te kennen te geven waar hij was weggebleven bij Sterling Cooper. Pete zegt zelfs dat hij denkt dat Don dood is. In Meditations in an Emergency keert hij echter terug. Op dat moment is iedereen hysterisch over de Cuba crisis. Betty komt erachter dat ze zwanger is en na alle perikelen en gescheiden van Don te hebben geleefd heeft ze zelf een vluchtige affaire. Na die affaire vraagt ze Don eindelijk om thuis te komen en vertelt ze hem het nieuws. Peggy vertelt Pete over het kind dat ze van hem gehad heeft en dat ze het kind weg heeft gegeven. Deze 2 afleveringen waren een mooie afsluiting van een sterk 2e seizoen. Dons tijd in Californië en met name zijn band met Anna Draper waren zeer interessant om te zien. Het is knap hoe de makers geen enkele moeite hebben om de westkust van de Verenigde Staten net zo goed neer te zetten als het New York van de jaren 60 dat we inmiddels zo gewend zijn. Het was ook mooi om te zien hoe Betty uiteindelijk besloot Don weer terug naar huis te laten komen. Ook de ontwikkelingen bij Sterling Cooper waren interessant. De overname op de achtergrond en de Cuba Crisis op de voorgrond. Wederom 2 topafleveringen.
1. The Gypsy and the Hobo (Seizoen 3, Aflevering 11)
Don staat op het punt te vertrekken met Suzanne. Hij is van plan alles achter te laten. Betty, de kinderen, zijn baan, echt alles. Dat is totaal onkarakteristiek voor Don. Suzanne zit voor zijn deur in de auto te wachten wanneer Don zijn spullen gaat pakken. Binnen wordt hij echter door Betty geconfronteerd met zijn verleden. Ze heeft zijn geheime doos gevonden met foto’s en bewijs van zijn identiteit voor hij die van Don Draper gestolen had. Don moet de confrontatie met zijn vrouw aan en Suzanne gaat uiteindelijk terug naar huis. Joan komt erachter dat haar man, nadat het hem ook niet gelukt is om de psychiatrie in te gaan, het leger in gaat. Zoals wel vaker maken ook bij deze aflevering de perikelen van Don het een prachtige kijkervaring. De conclusie van de affaire met Suzanne en het oprechte geluk dat hij bij haar voelde. Ondanks dat Don een notoire vreemdganger en eigenlijk een botte klootzak is gun je hem dat geluk wel. Suzanne is een intelligente en zachtaardige vrouw die afsteekt tegen de soms gestoorde en verbitterde Betty. Hoe moeilijk het ook is om Betty te mogen verdient ze na al die leugens wel de waarheid en wanneer ze Don confronteert weet hij niet hoe hij ermee om moet gaan. Op dat moment realiseert hij zich pas echt wat hij achterlaat als hij de hort op gaat met zijn maîtresse en hij smeekt Betty om hem te vergeven. The Gyspy and the Hobo is een ijzersterke aflevering en ondanks dat het absoluut niet veel scheelt met de andere afleveringen op deze lijst is het wat mij betreft wel de beste aflevering van het fantastische Mad Men
woensdag 28 maart 2012
donderdag 1 maart 2012
Oscarweekend 2012
Het lange wachten was eindelijk voorbij. Het Oscarweekend stond weer voor de deur. De hele dag Oscargenomineerde films kijken in hartje Amsterdam. Zoals altijd had ik ook dit jaar weer een vooropgesteld programma en ook dit keer liep het op de dag zelf toch ietsjes anders. Al met al was het een superleuke dag en heb ik wederom genoten van het leukste filmevenement van het jaar.
Ronde 1
In ronde 1 stak er 1 film met kop en schouders bovenuit: The Artist. Ik wilde die film hoe dan ook zien. Gelukkig heeft de organisatie de zwart-wit stomme film in de grootste zaal geprogrammeerd en daarom kon ik makkelijk een plekje vinden. Uiteindelijk zat de zal wel praktisch vol.
De film zelf was bijzonder. Ik heb vanaf het begin tot het einde met een glimlach op mijn gezicht gezeten. De film heeft grappige momenten en ook ontroerende momenten. Jean Dujardin zet een sterke rol neer maar eigenlijk doet heel de cast het goed. Ik dacht dat ik wel even zou moeten wennen aan het feit dat het een stomme film is maar niets bleek minder waar. De muziek zorgt ervoor dat je gelijk in de juiste stemming raakt en het verhaal en de acteerprestaties doen de rest. Het was de perfecte opening van het Oscarweekend. Ik kan me in al die jaren geen beter begin bedenken. Net als zo velen voor mij ben ik verliefd geworden op The Artist. Prachtige film!
Score: 8.3
Ronde 2: A Separation
In ronde 2 wilde ik naar The Descendants. Helaas had de organisatie de populairste film van die ronde niet in de grootste zaal geprogrammeerd. Daardoor zat de zaal al vol toen The Artist net was afgelopen. Dat zorgde ervoor dat ik uit moest wijken naar een film die ik al gezien had. A Separation.
A Separation is wat mij betreft de beste film van 2011. Het is ongelooflijk knap hoe de regisseur ons een beeld geeft van een man en vrouw die in scheiding liggen in de gesloten Iraanse cultuur. De dreigende breuk zet een reeks gebeurtenissen in gang die voor veel problemen en drama zorgen. Niemand is helemaal eerlijk en voor ieders handelen valt wat te zeggen. De schrijver/regisseur kiest geen kant en daarom heb je als kijker sympathie voor alle partijen. Met name de 2 hoofdrolspelers geven een acteerprestatie van de bovenste plank maar ook de dochter en het arme gezin waar een conflict mee ontstaat spelen sterk. A Separation heeft eigenlijk geen mindere kanten. Het is een zeldzaamheid dat een film die voor Beste Buitenlandse Film genomineerd is ook een nominatie krijgt voor Beste Originele Scenario. Maar die nominatie is zeer terecht. A Separation klopt aan alle kanten en is een parel.
Score: 9.3
Ronde 3: The Help
Voor de 3e ronde stond The Help op nummer 1. Het was dringen want ook deze film werd niet in de grootste zaal vertoond. Na lang voor de deur van de zaal staan en wat duw- en trekwerk kon ik toch een plaatsje bemachtigen in de zaal.
The Help. Wat kan ik erover zeggen… Het is denk ik nog nooit voorgekomen dat een film mij zowel heeft laten huilen van het lachen als laten huilen van ontroering. Dat laatste gebeurde bij mij net niet hoewel ik toe moest geven dat mijn ogen wel waterig (dreigde) te worden maar om mij heen hield praktisch niemand het droog. Het is dan ook absoluut een film die je raakt. Een groot deel van de film voelde ik een soort ongeloof. Ik weet dat het er ook in die tijd nog (een kleine 50 jaar geleden) zo erg aan toe ging maar toch is het verbazingwekkend hoe achterlijk mensen op grote schaal waren zo kort geleden. De film laat geen expliciet geweld zien maar toch voel je aan alles dat het op de achtergrond wel gebeurd. Het zijn moeilijke tijden voor donkere mensen. Dat beklemmende gevoel wordt subliem neergezet door de ijzersterke Viola Davis. Ook Octavia Spencer zet een fantastische rol neer. Maar het draait niet alleen om die twee dames. Ook de rijke blanke dames worden goed neergezet. Vooral Howard en Chastain zijn geweldig. The Help is een sterke film die in Nederland ten onrechte als te braaf wordt neergezet. Een film over donkere mensen in het zuiden van Amerika hoeft niet per definitie over lynchen en dergelijke te gaan. Je voelt de onderdrukking en tegelijkertijd gloort er ook hoop en laat de film je lachen. Een prima prestatie lijkt me. Enig minpuntje is het boek dat wordt uitgegeven door een van de personages. Het uitbrengen van dat controversiële boek heeft veel te weinig consequenties. Daar zouden de betrokkenen in het echte leven nooit zo mee weggekomen zijn. Dat buiten beschouwing latend; The Help is een film die iedereen gezien zou moeten hebben.
Score: 8
Ronde 4: Bridesmaids
In ronde 4 moest ik uitwijken naar Bridesmaids. Ik was van tevoren niet van plan om de vrouwelijke Hangover te gaan zien maar er zat weinig anders op. Ik had totaal geen verwachtingen van die film en dus liet ik me maar verrassen.
De film wordt overal de hemel in geprezen. De humor zou van de bovenste plank zijn en de vrouwen die de belangrijkste rollen vertolken zouden hilarisch zijn. Ik ben het daar niet helemaal mee eens. De film is op momenten erg grappig en vooral Wendi McLendon-Covey en in mindere mate Kristen Wiig zijn wel leuk. Maar er is te veel mis met Bridesmaids om al die lovende kritieken en de nominaties te rechtvaardigen. Sommige scènes duren veel te lang en sommige grappen gaan zo ver en zijn zo smerig en ongeloofwaardig dat het niet meer grappig is. Toch is het wel een onderhoudende komedie. Vooral dankzij McLendon-Covey. Komedie is niet mijn genre dus hou ik het wat deze film betreft maar kort. Ik heb erg gelachen maar ik vond de film niet fantastisch.
Score: 6.8
Ronde 5: Margin Call
In de laatste ronde wilde ik Moneyball zien. Degenen die nog overgebleven waren wilde liever naar Margin Call en daar die film ook op mijn lijst stond besluit ik hen te vergezellen.
De cast was indrukwekkend. Kevin Spacey, Demi Moore, Jeremy Irons, Paul Bettany, Stanly Tucci, Zachary Quinto en Simon Baker. De film kreeg een nominatie voor Beste Originele Scenario en het is duidelijk waarom. Margin Call zit supergoed in elkaar. De film is vanaf de 1e minuut spannend en dat blijft het tot het eind. Het is tevens erg interessant om te zien hoe het eraan toe gaat in een dergelijk bedrijf. Het gemak waarmee de financiële mensen met anders mans geld omgaan, de hoge risico’s die ze nemen en de meedogenloze maatregelen die worden genomen puur voor lijfsbehoud. Koud, kill en emotieloos. Pure business. Mensen worden op grote schaal ontslagen en anderen worden geruïneerd maar de mensen aan de top zal het een wordt wezen. In een crisis valt heel veel geld te verdienen. Het is bizar om te zien wat voor invloed dergelijke bedrijven hebben op de wereldeconomie. De meesten weten wel dat het een golfbeweging is en dat we van crisis naar crisis gaan of beter gezegd van recessie naar groei naar recessie. De ene piek hoger dan de andere en het ene dal dieper dan het andere. Maar hoe het er achter de schermen aan toegaat is schrikbarend. De kleine vissen zullen er altijd onder leiden maar de grote vissen weigeren te verliezen. Dat doen zij gewoon niet. Ongeacht hoeveel anderen daarvoor moeten lijden. Margin Call brengt dit allemaal in beeld en de film zit zo goed in elkaar dat de tijd vliegt en de film zo voorbij is. Koppel dat aan een sterke cast die allen een goede prestatie leveren en je hebt een prima eindresultaat.
Score: 7.8
Conclusie
Al met al was het een hele leuke dag. Ik heb veel indrukken opgedaan en ik heb een brok in mijn keel gehad en gehuild van het lachen. Bijna elke film heeft me geraakt en dat is voor mij het belangrijkste. De organisatie heeft een minimum aan fouten gemaakt wat de programmering betreft en ondanks dat het uitverkocht was, was de doorstroming redelijk. Na North Sea Jazz is het Oscarweekend het evenement waar ik jaarlijks het meeste naar uitkijk en ik heb ook dit jaar weer genoten. Op naar volgend jaar!
Score: 9
Ronde 1
In ronde 1 stak er 1 film met kop en schouders bovenuit: The Artist. Ik wilde die film hoe dan ook zien. Gelukkig heeft de organisatie de zwart-wit stomme film in de grootste zaal geprogrammeerd en daarom kon ik makkelijk een plekje vinden. Uiteindelijk zat de zal wel praktisch vol.
De film zelf was bijzonder. Ik heb vanaf het begin tot het einde met een glimlach op mijn gezicht gezeten. De film heeft grappige momenten en ook ontroerende momenten. Jean Dujardin zet een sterke rol neer maar eigenlijk doet heel de cast het goed. Ik dacht dat ik wel even zou moeten wennen aan het feit dat het een stomme film is maar niets bleek minder waar. De muziek zorgt ervoor dat je gelijk in de juiste stemming raakt en het verhaal en de acteerprestaties doen de rest. Het was de perfecte opening van het Oscarweekend. Ik kan me in al die jaren geen beter begin bedenken. Net als zo velen voor mij ben ik verliefd geworden op The Artist. Prachtige film!
Score: 8.3
Ronde 2: A Separation
In ronde 2 wilde ik naar The Descendants. Helaas had de organisatie de populairste film van die ronde niet in de grootste zaal geprogrammeerd. Daardoor zat de zaal al vol toen The Artist net was afgelopen. Dat zorgde ervoor dat ik uit moest wijken naar een film die ik al gezien had. A Separation.
A Separation is wat mij betreft de beste film van 2011. Het is ongelooflijk knap hoe de regisseur ons een beeld geeft van een man en vrouw die in scheiding liggen in de gesloten Iraanse cultuur. De dreigende breuk zet een reeks gebeurtenissen in gang die voor veel problemen en drama zorgen. Niemand is helemaal eerlijk en voor ieders handelen valt wat te zeggen. De schrijver/regisseur kiest geen kant en daarom heb je als kijker sympathie voor alle partijen. Met name de 2 hoofdrolspelers geven een acteerprestatie van de bovenste plank maar ook de dochter en het arme gezin waar een conflict mee ontstaat spelen sterk. A Separation heeft eigenlijk geen mindere kanten. Het is een zeldzaamheid dat een film die voor Beste Buitenlandse Film genomineerd is ook een nominatie krijgt voor Beste Originele Scenario. Maar die nominatie is zeer terecht. A Separation klopt aan alle kanten en is een parel.
Score: 9.3
Ronde 3: The Help
Voor de 3e ronde stond The Help op nummer 1. Het was dringen want ook deze film werd niet in de grootste zaal vertoond. Na lang voor de deur van de zaal staan en wat duw- en trekwerk kon ik toch een plaatsje bemachtigen in de zaal.
The Help. Wat kan ik erover zeggen… Het is denk ik nog nooit voorgekomen dat een film mij zowel heeft laten huilen van het lachen als laten huilen van ontroering. Dat laatste gebeurde bij mij net niet hoewel ik toe moest geven dat mijn ogen wel waterig (dreigde) te worden maar om mij heen hield praktisch niemand het droog. Het is dan ook absoluut een film die je raakt. Een groot deel van de film voelde ik een soort ongeloof. Ik weet dat het er ook in die tijd nog (een kleine 50 jaar geleden) zo erg aan toe ging maar toch is het verbazingwekkend hoe achterlijk mensen op grote schaal waren zo kort geleden. De film laat geen expliciet geweld zien maar toch voel je aan alles dat het op de achtergrond wel gebeurd. Het zijn moeilijke tijden voor donkere mensen. Dat beklemmende gevoel wordt subliem neergezet door de ijzersterke Viola Davis. Ook Octavia Spencer zet een fantastische rol neer. Maar het draait niet alleen om die twee dames. Ook de rijke blanke dames worden goed neergezet. Vooral Howard en Chastain zijn geweldig. The Help is een sterke film die in Nederland ten onrechte als te braaf wordt neergezet. Een film over donkere mensen in het zuiden van Amerika hoeft niet per definitie over lynchen en dergelijke te gaan. Je voelt de onderdrukking en tegelijkertijd gloort er ook hoop en laat de film je lachen. Een prima prestatie lijkt me. Enig minpuntje is het boek dat wordt uitgegeven door een van de personages. Het uitbrengen van dat controversiële boek heeft veel te weinig consequenties. Daar zouden de betrokkenen in het echte leven nooit zo mee weggekomen zijn. Dat buiten beschouwing latend; The Help is een film die iedereen gezien zou moeten hebben.
Score: 8
Ronde 4: Bridesmaids
In ronde 4 moest ik uitwijken naar Bridesmaids. Ik was van tevoren niet van plan om de vrouwelijke Hangover te gaan zien maar er zat weinig anders op. Ik had totaal geen verwachtingen van die film en dus liet ik me maar verrassen.
De film wordt overal de hemel in geprezen. De humor zou van de bovenste plank zijn en de vrouwen die de belangrijkste rollen vertolken zouden hilarisch zijn. Ik ben het daar niet helemaal mee eens. De film is op momenten erg grappig en vooral Wendi McLendon-Covey en in mindere mate Kristen Wiig zijn wel leuk. Maar er is te veel mis met Bridesmaids om al die lovende kritieken en de nominaties te rechtvaardigen. Sommige scènes duren veel te lang en sommige grappen gaan zo ver en zijn zo smerig en ongeloofwaardig dat het niet meer grappig is. Toch is het wel een onderhoudende komedie. Vooral dankzij McLendon-Covey. Komedie is niet mijn genre dus hou ik het wat deze film betreft maar kort. Ik heb erg gelachen maar ik vond de film niet fantastisch.
Score: 6.8
Ronde 5: Margin Call
In de laatste ronde wilde ik Moneyball zien. Degenen die nog overgebleven waren wilde liever naar Margin Call en daar die film ook op mijn lijst stond besluit ik hen te vergezellen.
De cast was indrukwekkend. Kevin Spacey, Demi Moore, Jeremy Irons, Paul Bettany, Stanly Tucci, Zachary Quinto en Simon Baker. De film kreeg een nominatie voor Beste Originele Scenario en het is duidelijk waarom. Margin Call zit supergoed in elkaar. De film is vanaf de 1e minuut spannend en dat blijft het tot het eind. Het is tevens erg interessant om te zien hoe het eraan toe gaat in een dergelijk bedrijf. Het gemak waarmee de financiële mensen met anders mans geld omgaan, de hoge risico’s die ze nemen en de meedogenloze maatregelen die worden genomen puur voor lijfsbehoud. Koud, kill en emotieloos. Pure business. Mensen worden op grote schaal ontslagen en anderen worden geruïneerd maar de mensen aan de top zal het een wordt wezen. In een crisis valt heel veel geld te verdienen. Het is bizar om te zien wat voor invloed dergelijke bedrijven hebben op de wereldeconomie. De meesten weten wel dat het een golfbeweging is en dat we van crisis naar crisis gaan of beter gezegd van recessie naar groei naar recessie. De ene piek hoger dan de andere en het ene dal dieper dan het andere. Maar hoe het er achter de schermen aan toegaat is schrikbarend. De kleine vissen zullen er altijd onder leiden maar de grote vissen weigeren te verliezen. Dat doen zij gewoon niet. Ongeacht hoeveel anderen daarvoor moeten lijden. Margin Call brengt dit allemaal in beeld en de film zit zo goed in elkaar dat de tijd vliegt en de film zo voorbij is. Koppel dat aan een sterke cast die allen een goede prestatie leveren en je hebt een prima eindresultaat.
Score: 7.8
Conclusie
Al met al was het een hele leuke dag. Ik heb veel indrukken opgedaan en ik heb een brok in mijn keel gehad en gehuild van het lachen. Bijna elke film heeft me geraakt en dat is voor mij het belangrijkste. De organisatie heeft een minimum aan fouten gemaakt wat de programmering betreft en ondanks dat het uitverkocht was, was de doorstroming redelijk. Na North Sea Jazz is het Oscarweekend het evenement waar ik jaarlijks het meeste naar uitkijk en ik heb ook dit jaar weer genoten. Op naar volgend jaar!
Score: 9
Abonneren op:
Posts (Atom)