Dag 2 stond voornamelijk in het teken van het concert van The Roots. In 2008 heb ik deze geweldige band al een keer live mogen aanschouwen op North Sea Jazz en dat was het beste wat ik ooit live gezien had. Mijn verwachtingen waren dan ook erg hooggespannen. Omdat ik het concert van dichtbij wilde aanschouwen was ik ruim van tevoren in de zaal. Ik stond dan ook vooraan. The Roots kwamen op en knalde er gelijk in. In plaats van de standaard set die alle artiesten doen op NSJ, nieuwe nummers eerst en eindigen met hits, combineerde mijn vrienden uit Philly juist hun hits met nieuwe nummers. Ze wisselde het lekker af. Halverwege het concert kwamen de solo’s. Vooral het samenspel tussen ?uestlove en degene achter percussie was fantastisch. Dat had wel uren door mogen gaan. Na die ‘break’ pikte The Roots het tempo weer aardig op en kwamen nummers als ‘The Next Movement’ en ‘The Seed 2.0’ voorbij. Het concert eindigde met een medley war ‘Move On Up’ van Curtis Mayfield het middelpunt van vormde. De hele band ging helemaal los en ook het publiek was niet meer te houden. Het was een spetterend einde van een geweldige show. The Roots zijn de absolute North Sea Jazz nummer 1!
Na The Roots was het tijd om te eten en wat rond te lopen. Na wat gewandeld te hebben kwam ik bij Gilberto Gil te recht. Dat was een regelrechte ramp. Ik ben al geen bijzonder grote fan van Latin maar als het dan ook nog halfzacht is dan doet het mij al helemaal niks. Het was ook duidelijk dat meneer Gil in een te grote zaal stond geprogrammeerd. Na een paar nummers hield ik het daar voor gezien.
Gelukkig was er enuh Mister Green die mij kon redden. Al Green is natuurlijk een levende legende. Hij heeft zoveel fantastische nummers. Die man kan wel 3 concerten volspelen. De sfeer in de grote Nile was werkelijk fantastisch. Ook Al Green had ik al een keer eerder bij NSJ gezien en ook nu weer was de man enorm enthousiast, grappig en gepassioneerd. Hij is echt een man die je als schoonvader of grootvader zou willen hebben. Oom mag ook. Het maakt eigenlijk niet uit. Klassiekers als ‘Lay Your Head On My Pillow’, ‘Love’, ‘You Oughta Be With Me’ en ‘I’m Still In Love With You kwamen voorbij. De sfeer was werkelijk fantastisch. Het uitlieme Al Greene nummer kon natuurlijk niet achter blijven. Natuurlijk is de soulzanger veel meer dan dat nummer. Toch is bij elk optreden ‘Lets Stay Together’ het absolute hoogtepunt. Na een fantastische show als die van Al Greene wil je eigenlijk rustig gaan zitten en nagenieten. Bij een druk festival is NSJ is dat alleen niet echt mogelijk.
Na weer wat rondgelopen te hebben met Al Greene in mijn hoofd kwam ik uiteindelijk bij Macy Gray terecht. Bij mijn eerste NSJ ervaring was mevrouw Gray op het hoogtepunt van haar populariteit en gaf ze een knallend concert. Dit keer speelde ze veel nieuwe nummers en die vielen toch minder goed. Wat haar concert redde was het feit dat ze behalve een aardige band ook nog twee fantastische achtergrondzangeressen bij zich had. De beide zangeressen hadden belachelijk mooie stemmen waar mevrouw Gray niet aan kon tippen. De uithalen van de back-up singers en swingende nummers als ‘Sexual Revolution’ zorgde ervoor dat het concert van Macy Gray toch nog een prima afsluiter werd van een fantastische 2e dag North Sea Jazz.
