Zoals altijd was ik ook dit jaar weer van de partij bij het Oscarweekend. Het was een goed jaar met erg veel interessante films. Ik moest dan ook een aantal moeilijke keuzes maken. In de eerste twee rondes werden 8 van de 10 films die voor Beste Film genomineerd waren geprogrammeerd en dat maakte het lastig te kiezen naar welke film te gaan. Uiteindelijk heb ik toch een uitgebalanceerd programma samen kunnen stellen en was het een van de leukste edities van het Oscarweekend.
Ronde 1: The Kids Are All Right
De eerste ronde was erg sterk met Black Swan, The King’s Speech, Hereafter en The Kids Are All right. Ik koos uiteindelijk voor The Kids Are All Right omdat ik niet met een te zware film wilde beginnen. Dat was een prima keuze. TKAAR gaat over twee vrouwen die samenwonen met hun twee kinderen die ze hebben verwekt met het sperma van dezelfde donor. Wanneer de twee kinderen besluiten contact te zoeken met hun biologische vader komt het leven van het hele gezin compleet op zijn kop te staan. Dat zorgt voor even pijnlijke als hilarische situaties. TKAAR is een erg leuke, frisse en soms hilarische film. De sterke dialogen zijn doorspekt met herkenbaarheid en pijnlijke momenten. In vergelijkbare films worden dergelijke situaties vaak heel erg gedramatiseerd. TKAAR onderscheidt zich door op een eerlijke en realistische manier met pijnlijke situaties om te gaan. Dat aangevuld met het sterke spel van Julianne Moore, Mark Ruffalo en Annette Benning maakt het een film die absolute aanrader is. Een van de verassingen van dit jaar.
Score: 8.4
Ronde 2: True Grit
Ook de tweede ronde had een viertal sterke films. Mijn eerste keuze was Biutiful maar aangezien die in een kleine zaal was zag ik weinig kans daar nog een plekje te bemachtigen. Uiteindelijk kwam ik bij mijn tweede keus voor die ronde, True Grit. True Grit gaat over een 14-jarig meisje die een premiejager inhuurt om wraak te nemen op de moordenaar van haar vader. Na een staaltje goed onderhandelen strikt ze de premiejager en gaat ze met hem op zoek naar de man die op laffe wijze haar vader om het leven heeft gebracht. Het wilde westen is echter geen plek voor een klein meisje en de geharde oude premiejager zit totaal niet op haar gezelschap te wachten. Met True Grit hebbend de gebroeders Coen een Western gemaakt die eigenlijk niet echt als een Western aanvoelt. De film ziet er mooi en geloofwaardig uit en met name het ijzersterke spel van Jeff Bridges valt op. Bridges zette al een fantastische rol neer in Crazy Heart en met True Grit laat hij wederom zien dat hij een acteur is die met de jaren alleen maar beter lijkt te worden. Ook Josh Brolin laat zich van zijn sterke kant zien. Matt Damon lijkt echter minder op zijn plaats. De gebroeders Coen hebben een aantal pareltjes op hun naam staan en dat maakt de verwachtingen hooggespannen bij elke film die ze maken. True Grit is absoluut een goede en zeer vermakelijke film. Toch overheerst er een gevoel van lichte teleurstelling. Alles wat er gebeurd na de confrontatie tussen het meisje en de moordenaar voelt nogal gekunsteld en overbodig aan. Met True Grit leveren de regisserende broers een prima film af maar zeker geen voltreffer.
Score: 7.5
Ronde 3: Rabbit Hole
Elk jaar is er een ronde die qua keuzes wat magerder is. Dit jaar was het ronde 3. Ik koos die ronde voor Rabbit Hole. Rabbit Hole gaat over een gezin dat hun leven 8 maanden na het overlijden van hun 4-jarig zoontje weer op probeert te pakken. Samen gaan ze naar een praatgroep en langzaam proberen ze hun sociale leven weer stukje bij beetje op te pakken. De zwangerschap van een familielid zet het stel onder druk en een reeks aan verkeerde beslissingen lijkt voor een scheiding te gaan zorgen. Rabbit Hole is eigenlijk helemaal geen bijzondere film. Het is Nicole Kidman die de film draagt. Waar veel actrices er vaak op hun best uit willen zien in een film ongeacht de rol die ze spelen heeft Kidman al meerdere malen bewezen geen moeite te hebben met zichzelf minder mooi maken voor een film. In de openingscene herken je de actrice bijna niet. De sterkste momenten van de film zijn de scènes tussen haar personage en de jongen die haar zoon heeft doodgereden. Zonder het sterke spel van Kidman was Rabbit Hole absoluut dertien in dozijn geweest.
Score: 6.8
Ronde 4: The Fighter
In ronde 4 was het ook makkelijk kiezen. The Fighter was de film die ik die ronde wilde gaan zien. De film gaat over de comeback van een bokser die inmiddels op leeftijd is geraakt. Nadat hij meerdere verliespartijen heeft gehad en zijn broer, die ook gebokst heeft en zijn trainer is, in de gevangenis terecht komt wil hij het voor gezien houden. Onder aansturing van een nieuwe manager en zijn vriendin besluit hij er nog een keer voor te gaan. Als je naar het verhaal kijkt van The Fighter had het net zo goed Rocky 7 kunnen heten. Het verhaal van de uitgerangeerde sporter die vecht voor zijn laatste kans hebben we al in elke vorm voorbij zien komen. Toch is het wel een interessante film. Het zijn met name Christian Bale die de drugsverslaafde broer van de bokser speelt en Melissa Leo die zeer overtuigend de moeder van de broers (en 7 zussen) speelt die de film naar een hoger niveau tillen. Het einde van de film laat zich raden en toch is het mooi om te zien hoe de regisseur het uitzichtloze bestaan in het kleine dorpje Lowell in beeld brengt. Ondanks dat je het verhaal al kent voordat je de film gezien hebt weet de film toch van begin tot eind te boeien en dat is op zich al een hele prestatie.
Score: 7.1
Ronde 5: Incendies
In de laatste ronde is het niet slim om naar een zware film te gaan. Dit jaar kon het echter niet anders. Het door critici als waar meesterwerk bestempelde Incendies was een film die ik koste wat het kost wilde zien. Incendies gaat over een broer en zus die na het overlijden van hun moeder te horen krijgen dat ze pas een normale begrafenis mogen regelen nadat ze hun vader en broer hebben opgespoord en hen een brief hebben overhandigd. Het rare testament komt als een schok voor de tweeling die dachten dat hun vader dood was en niet eens van het bestaan van hun broer afwisten. Het testament zet de twee op een zoektocht in het Midden-Oosten die op ijzingwekkende manier de verschillen in westerse en oosterse cultuur in beeld brengt. Naast de zoektocht zien we ook de belevenissen van de moeder van de tweeling. Dat zorgt ervoor dat we inzicht krijgen in de beweegreden van de moeder terwijl het tegelijkertijd ook een geschiedenis les is. Incendies is een ijzersterke film die alles bezit. Met name de moeder en de zus spelen subliem. De film ademt realisme en authenticiteit. Op momenten is de film naar maar dat is niet om te schokkeren, het heeft duidelijk een functie. Voor de uiteindelijke ontknoping vloeide er links en rechts van mij bij meerdere mensen tranen en aan het einde van de film heerste doodse stilte in de zaal. Dit was mijn 6e keer bij het Oscarweekend en Incendies is de beste film die ik gezien heb in die jaren. Geen enkele film is perfect maar Incendies komt er akelig dicht bij in de buurt.
Score: 9.7
Al met al was het een zeer geslaagde editie van het Oscarweekend. De verassing was The Kids Are All Right. Er zijn ook een aantal films die ik niet heb kunnen zien. Die films zal ik snel nog in de bioscoop gaan zien. Incendies bleek een waar meesterwerk. Ik ben blij dat ik het aangedurfd heb met een zware film te eindigen. De film was zo indrukwekkend dat ik geen moment het gevoel gehad heb dat ik in slaap zou vallen. Nu is het weer wachten tot volgend jaar.
zondag 27 februari 2011
maandag 7 februari 2011
15 movies, 15 t/m 11
Naar aanleiding van mijn 15 movies notitie op Facebook ga ik nader in op de 15 films die de lijst gehaald hebben. Een lijst met beste films opstellen is heel erg lastig. Het is deels een momentopname en het is ook lastig bepaalde films met elkaar te vergelijken. Ik kan me meerdere films bedenken die ik ook wel op de lijst had willen hebben en toppers van nu als Black Swan heb ik nog niet gezien. Daarom is deze lijst ook op willekeurige volgorde. Sta dus niet stil bij de nummers van de lijst.
15. In the Mood for Love – Wong Kar Wai
Wong Kar Wai maakte maar liefst drie films over Mr. Chow en de vrouwen in zijn leven. De verbanden tussen Days of Being Wild, 2046 en In the Mood for Love zijn niet direct maar de verwijzingen zijn wel duidelijk. Voor velen is ItMfL de sterkste van de drie films en daar ben ik het mee eens. De chemie tussen Tony Leung en Maggie Cheung is onmiskenbaar. Het stel dat verliefd op elkaar wordt terwijl ze allebei getrouwd zijn en waarvan het blijkt dat hun partners ook stiekem contact met elkaar hebben staan voor een moeilijke keuze. Het feit dat hun partners ook een affaire lijken te hebben rechtvaardigt hun eigen gevoelens niet geheel. In de gesloten en met sociale controle doorspekte Oosterse cultuur van Hong Kong valt het contact tussen het stel ook heel erg op en het afspreken onder het mom van samen een boek schrijven is al snel uitgewerkt. Mede door die sociale controle en die andere cultuur is de chemie tussen Leung en Cheung niet zoals je het standaard ziet in Hollywood films. Dus niet het niet van elkaar af kunnen blijven, rollen in het zand en dergelijke dingen maar veel subtieler. De chemie is er echter niet minder door, integendeel. Aangevuld met een prachtige soundtrack met o.a. Shigeru Umebayashi en Nat King Cole creëert Wong Kar Wai een unieke film die je raakt. Voor velen is een Wong Kar Wai film veel te traag maar als je het kunt waarderen en ervoor openstaat krijg je er een pareltje voor terug. Een parel van een film.
14. The Shawshank Redemption – Frank Darabont
The Shawshank Redemption had de pech dat het tegelijk uitkwam met Forrest Gump met in de hoofdrol Oscarfavoriet Tom Hanks. In bijna elke noemenswaardige lijst staat TSR veel hoger in de rangschikking maar tijdens de beroemdste awardshow won de film bijna geen belangrijke prijzen. Het is moeilijk uit te leggen wat TSR nou zo goed maakt. Het acteerwerk is heel erg goed maar niet subliem. De regie van Darabont die alleen tot zijn recht lijkt te komen met Stephen King verfilmingen (The Green Mile) is erg goed maar niet fenomenaal. Het verhaal is natuurlijk wel bijzonder en het scenario is goed. Als je al deze aspecten los bekijkt dan vraag je je af waarom TSR al jaren en jaren bovenaan de top 3 van de IMDb top 250 staat. Het is natuurlijk een aansprekend verhaal. De gefortuneerde bankmedewerker die zijn vrouw betrapt met een andere man en vervolgens weg gaat waarna blijkt dat zijn vrouw vermoord is en hij zegt dat hij onschuldig is. Zijn belevenissen in de gevangenis zijn wat het verhaal sterk maken. Zijn verschrikkelijke ervaringen met ‘the sisters’, de moeilijk en harde hoofdbewaker en de corrupte gevangenisbaas maar ook de vriendschappen die hij sluit met onder andere Morgan Freeman’s personage. TSR is een typisch voorbeeld van ‘the whole is greater than the sum of its parts’. Het is eigenlijk een gevangenis drama aangevuld met een vleugje feel good en besprenkeld met een klein beetje magical realism. Het eindresultaat is een film die iedereen bij blijft met een eind dat bij de meest zure persoon emotie oproept.
13. A Guide to Recognizing Your Saints – Dito Montiel
Het debuut van schrijver Dito Montiel naar zijn eigen autobiografische boek over zijn roerige jeugd in New York en hoe hij jaren later terugkeerde en geconfronteerd werd met zijn verleden. AGtRYS is een sterke film. Goed geschreven en het voelt heel erg authentiek. Shia LaBeouf laat zien dat hij wel degelijk kan acteren en ook Melonie Diaz, Channing Tatum, Rosario Dawson en Chazz Palminteri doen het heel erg goed. Robert Downy Jr is altijd goed en ook in deze film is hij heel erg op dreef. De film gaat over Dito die in een achterstandswijk in New York woont. Hij maakt heel veel vervelende dingen mee en wanneer er ruzie komt met een grafiti bende escaleert het en vlucht hij naar L.A. Jaren later komt hij terug omdat zijn vader ziek is en weigert naar het ziekenhuis te gaan. Dito en zijn vader hadden al die jaren geen contact meer gehad en het afscheid van al die jaren daarvoor was niet echt prettig geweest. De confrontatie tussen vader en zoon aan het einde van de film is het hoogtepunt van de ijzersterke film. AGtRYS is een goed voorbeeld van waarom we blij moeten zijn dat er independent films worden gemaakt waar hollywoodsterren voor een schijntje aan mee willen werken. Ik denk dat de film wel meer aandacht had verdiend maar Dito Montiel mag trots zijn op zijn debuut. Zijn tweede film Fighting was natuurlijk erg slecht maar dat wil ik hem wel vergeven.
12. Inception – Christopher Nolan
Mensen die mij kennen weten dat ik een behoorlijke Nolan fanboy ben. Als je op 40 jarige leeftijd al zoveel films in de IMDb top 250 hebt staan die je niet alleen geregisseerd hebt maar ook nog eens geschreven hebt dan doe je iets goed. Insomnia, Memento, Batman Begins, The Prestige, The Dark Knight en dus Inception. Nolan is overduidelijk een supertalent. Met Inception nam hij een bepaald risico. Hij kreeg veel geld om een film te maken die relatief ingewikkeld (lees: minder hapklaar dan gemiddeld want zo moeilijk is de film helemaal niet) was en daardoor best wel wat minder op zou kunnen brengen als gehoopt. Hij zorgde voor een goede cast en hij gebruikte een minimum aan special effects. Het resultaat was een adembenemende en meeslepende film die je ook nog eens aan het denken zet. Een van de dingen die Nolan goed heeft gedaan is zich niet te laten verleiden tot allerlei frivoliteiten. In veel films die over het binnentreden van dromen gaan wordt het beeld doorspekt met felle kleuren en fantasievolle dingen zoals bij The Cell van Tarsem Singh. Nolan creëerde een wereld met een uitgebreid maar waterdicht stel regels en hield zich daarbinnen. Door het zo te doseren was de hotelscene een uitzondering en ook subliem terwijl bij bijvoorbeeld de vervolgen op het sterke The Matrix het allemaal als een trucje aan ging voelen. Enig smetje voor mij is het casten van Leonardo Di Caprio. Sinds The Aviator en The Departed heb ik hem echt leren waarderen maar behalve dat zijn rol te veel lijkt op zijn rol in Shutter Island, vond ik hem niet helemaal geloofwaardig. Gelukkig werd hij aangevuld door een sterke Joseph Gordon Levit, de altijd leuke Ellen Page, de geweldige Michael Caine, mijn favoriete Française Marion Cotillard en mijn favoriete Japanner Ken Watanabe. Ik weet eigenlijk niet eens zeker of ik Inception beter vind dat The Dark Knight maar ik moest sowieso een Nolan op mijn lijst hebben.
11. The Fountain – Darren Aronofsky
Darren Aronofsky is generatiegenoot van meneer Nolan. Op zijn palmares prijken Pi, Requiem for a Dream, The Fountain, The Wrestler en het universeel goed ontvangen Black Swan. Ook niet slecht dus. The Fountain was zijn meest ambitieuze project. Hij kreeg een budget dat in de buurt van de 100 miljoen kwam en strikte voor de hoofdrollen Cate Blanchett en Brad Pitt. Waar het toen misging zijn verschillende theorieën over. Pitt zou vele veranderingen aan het script aan hebben willen brengen en na de schrijversstaking wilde de filmstudio ineens het budget halveren. Weg was meer dan de helft van het geld en weg waren Blanchett en Pitt. Aranofsky liet zich echter niet uit het veld slaan en sneed de meeste scènes die in Zuid-Amerika plaats zouden vinden uit het scenario en maakte van een epische film een kleinere film. Pitt en Blanchett werden vervangen door Hugh Jackman en zijn toenmalige verloofde Rachel Weisz. De film ging uiteindelijk over de strijd van een man die zelf onderzoek aan het doen was naar hersentumoren die niet kan accepteren dat zijn vrouw stervende is aan kanker. Zijn race tegen de klok wordt aangevuld met het verhaal van een man die op zoek is naar de boom des levens tijdens de Spaanse inquisitie en het verhaal van een man die na het sterven van zijn vrouw de boom des levens naar een stervende ster brengt om de boom herboren te laten worden. Er zijn veel theorieën over welke van de drie verhaallijnen nou echt zijn. Hoe dan ook heeft Aronofsky een prachtfilm afgeleverd. De muziek van de geniale Clint Mansell gaat door merg en been. The Fountain is ook zeker niet de makkelijkste film. Er zijn mensen die de film niets vinden. Te dramatisch, te verwarrend en dergelijke. Feit is dat The Fountain een cultklassieker is en wat mij betreft een hele mooie film is.
15. In the Mood for Love – Wong Kar Wai
Wong Kar Wai maakte maar liefst drie films over Mr. Chow en de vrouwen in zijn leven. De verbanden tussen Days of Being Wild, 2046 en In the Mood for Love zijn niet direct maar de verwijzingen zijn wel duidelijk. Voor velen is ItMfL de sterkste van de drie films en daar ben ik het mee eens. De chemie tussen Tony Leung en Maggie Cheung is onmiskenbaar. Het stel dat verliefd op elkaar wordt terwijl ze allebei getrouwd zijn en waarvan het blijkt dat hun partners ook stiekem contact met elkaar hebben staan voor een moeilijke keuze. Het feit dat hun partners ook een affaire lijken te hebben rechtvaardigt hun eigen gevoelens niet geheel. In de gesloten en met sociale controle doorspekte Oosterse cultuur van Hong Kong valt het contact tussen het stel ook heel erg op en het afspreken onder het mom van samen een boek schrijven is al snel uitgewerkt. Mede door die sociale controle en die andere cultuur is de chemie tussen Leung en Cheung niet zoals je het standaard ziet in Hollywood films. Dus niet het niet van elkaar af kunnen blijven, rollen in het zand en dergelijke dingen maar veel subtieler. De chemie is er echter niet minder door, integendeel. Aangevuld met een prachtige soundtrack met o.a. Shigeru Umebayashi en Nat King Cole creëert Wong Kar Wai een unieke film die je raakt. Voor velen is een Wong Kar Wai film veel te traag maar als je het kunt waarderen en ervoor openstaat krijg je er een pareltje voor terug. Een parel van een film.
14. The Shawshank Redemption – Frank Darabont
The Shawshank Redemption had de pech dat het tegelijk uitkwam met Forrest Gump met in de hoofdrol Oscarfavoriet Tom Hanks. In bijna elke noemenswaardige lijst staat TSR veel hoger in de rangschikking maar tijdens de beroemdste awardshow won de film bijna geen belangrijke prijzen. Het is moeilijk uit te leggen wat TSR nou zo goed maakt. Het acteerwerk is heel erg goed maar niet subliem. De regie van Darabont die alleen tot zijn recht lijkt te komen met Stephen King verfilmingen (The Green Mile) is erg goed maar niet fenomenaal. Het verhaal is natuurlijk wel bijzonder en het scenario is goed. Als je al deze aspecten los bekijkt dan vraag je je af waarom TSR al jaren en jaren bovenaan de top 3 van de IMDb top 250 staat. Het is natuurlijk een aansprekend verhaal. De gefortuneerde bankmedewerker die zijn vrouw betrapt met een andere man en vervolgens weg gaat waarna blijkt dat zijn vrouw vermoord is en hij zegt dat hij onschuldig is. Zijn belevenissen in de gevangenis zijn wat het verhaal sterk maken. Zijn verschrikkelijke ervaringen met ‘the sisters’, de moeilijk en harde hoofdbewaker en de corrupte gevangenisbaas maar ook de vriendschappen die hij sluit met onder andere Morgan Freeman’s personage. TSR is een typisch voorbeeld van ‘the whole is greater than the sum of its parts’. Het is eigenlijk een gevangenis drama aangevuld met een vleugje feel good en besprenkeld met een klein beetje magical realism. Het eindresultaat is een film die iedereen bij blijft met een eind dat bij de meest zure persoon emotie oproept.
13. A Guide to Recognizing Your Saints – Dito Montiel
Het debuut van schrijver Dito Montiel naar zijn eigen autobiografische boek over zijn roerige jeugd in New York en hoe hij jaren later terugkeerde en geconfronteerd werd met zijn verleden. AGtRYS is een sterke film. Goed geschreven en het voelt heel erg authentiek. Shia LaBeouf laat zien dat hij wel degelijk kan acteren en ook Melonie Diaz, Channing Tatum, Rosario Dawson en Chazz Palminteri doen het heel erg goed. Robert Downy Jr is altijd goed en ook in deze film is hij heel erg op dreef. De film gaat over Dito die in een achterstandswijk in New York woont. Hij maakt heel veel vervelende dingen mee en wanneer er ruzie komt met een grafiti bende escaleert het en vlucht hij naar L.A. Jaren later komt hij terug omdat zijn vader ziek is en weigert naar het ziekenhuis te gaan. Dito en zijn vader hadden al die jaren geen contact meer gehad en het afscheid van al die jaren daarvoor was niet echt prettig geweest. De confrontatie tussen vader en zoon aan het einde van de film is het hoogtepunt van de ijzersterke film. AGtRYS is een goed voorbeeld van waarom we blij moeten zijn dat er independent films worden gemaakt waar hollywoodsterren voor een schijntje aan mee willen werken. Ik denk dat de film wel meer aandacht had verdiend maar Dito Montiel mag trots zijn op zijn debuut. Zijn tweede film Fighting was natuurlijk erg slecht maar dat wil ik hem wel vergeven.
12. Inception – Christopher Nolan
Mensen die mij kennen weten dat ik een behoorlijke Nolan fanboy ben. Als je op 40 jarige leeftijd al zoveel films in de IMDb top 250 hebt staan die je niet alleen geregisseerd hebt maar ook nog eens geschreven hebt dan doe je iets goed. Insomnia, Memento, Batman Begins, The Prestige, The Dark Knight en dus Inception. Nolan is overduidelijk een supertalent. Met Inception nam hij een bepaald risico. Hij kreeg veel geld om een film te maken die relatief ingewikkeld (lees: minder hapklaar dan gemiddeld want zo moeilijk is de film helemaal niet) was en daardoor best wel wat minder op zou kunnen brengen als gehoopt. Hij zorgde voor een goede cast en hij gebruikte een minimum aan special effects. Het resultaat was een adembenemende en meeslepende film die je ook nog eens aan het denken zet. Een van de dingen die Nolan goed heeft gedaan is zich niet te laten verleiden tot allerlei frivoliteiten. In veel films die over het binnentreden van dromen gaan wordt het beeld doorspekt met felle kleuren en fantasievolle dingen zoals bij The Cell van Tarsem Singh. Nolan creëerde een wereld met een uitgebreid maar waterdicht stel regels en hield zich daarbinnen. Door het zo te doseren was de hotelscene een uitzondering en ook subliem terwijl bij bijvoorbeeld de vervolgen op het sterke The Matrix het allemaal als een trucje aan ging voelen. Enig smetje voor mij is het casten van Leonardo Di Caprio. Sinds The Aviator en The Departed heb ik hem echt leren waarderen maar behalve dat zijn rol te veel lijkt op zijn rol in Shutter Island, vond ik hem niet helemaal geloofwaardig. Gelukkig werd hij aangevuld door een sterke Joseph Gordon Levit, de altijd leuke Ellen Page, de geweldige Michael Caine, mijn favoriete Française Marion Cotillard en mijn favoriete Japanner Ken Watanabe. Ik weet eigenlijk niet eens zeker of ik Inception beter vind dat The Dark Knight maar ik moest sowieso een Nolan op mijn lijst hebben.
11. The Fountain – Darren Aronofsky
Darren Aronofsky is generatiegenoot van meneer Nolan. Op zijn palmares prijken Pi, Requiem for a Dream, The Fountain, The Wrestler en het universeel goed ontvangen Black Swan. Ook niet slecht dus. The Fountain was zijn meest ambitieuze project. Hij kreeg een budget dat in de buurt van de 100 miljoen kwam en strikte voor de hoofdrollen Cate Blanchett en Brad Pitt. Waar het toen misging zijn verschillende theorieën over. Pitt zou vele veranderingen aan het script aan hebben willen brengen en na de schrijversstaking wilde de filmstudio ineens het budget halveren. Weg was meer dan de helft van het geld en weg waren Blanchett en Pitt. Aranofsky liet zich echter niet uit het veld slaan en sneed de meeste scènes die in Zuid-Amerika plaats zouden vinden uit het scenario en maakte van een epische film een kleinere film. Pitt en Blanchett werden vervangen door Hugh Jackman en zijn toenmalige verloofde Rachel Weisz. De film ging uiteindelijk over de strijd van een man die zelf onderzoek aan het doen was naar hersentumoren die niet kan accepteren dat zijn vrouw stervende is aan kanker. Zijn race tegen de klok wordt aangevuld met het verhaal van een man die op zoek is naar de boom des levens tijdens de Spaanse inquisitie en het verhaal van een man die na het sterven van zijn vrouw de boom des levens naar een stervende ster brengt om de boom herboren te laten worden. Er zijn veel theorieën over welke van de drie verhaallijnen nou echt zijn. Hoe dan ook heeft Aronofsky een prachtfilm afgeleverd. De muziek van de geniale Clint Mansell gaat door merg en been. The Fountain is ook zeker niet de makkelijkste film. Er zijn mensen die de film niets vinden. Te dramatisch, te verwarrend en dergelijke. Feit is dat The Fountain een cultklassieker is en wat mij betreft een hele mooie film is.
Abonneren op:
Posts (Atom)