Dag 2 stond voornamelijk in het teken van het concert van The Roots. In 2008 heb ik deze geweldige band al een keer live mogen aanschouwen op North Sea Jazz en dat was het beste wat ik ooit live gezien had. Mijn verwachtingen waren dan ook erg hooggespannen. Omdat ik het concert van dichtbij wilde aanschouwen was ik ruim van tevoren in de zaal. Ik stond dan ook vooraan. The Roots kwamen op en knalde er gelijk in. In plaats van de standaard set die alle artiesten doen op NSJ, nieuwe nummers eerst en eindigen met hits, combineerde mijn vrienden uit Philly juist hun hits met nieuwe nummers. Ze wisselde het lekker af. Halverwege het concert kwamen de solo’s. Vooral het samenspel tussen ?uestlove en degene achter percussie was fantastisch. Dat had wel uren door mogen gaan. Na die ‘break’ pikte The Roots het tempo weer aardig op en kwamen nummers als ‘The Next Movement’ en ‘The Seed 2.0’ voorbij. Het concert eindigde met een medley war ‘Move On Up’ van Curtis Mayfield het middelpunt van vormde. De hele band ging helemaal los en ook het publiek was niet meer te houden. Het was een spetterend einde van een geweldige show. The Roots zijn de absolute North Sea Jazz nummer 1!
Na The Roots was het tijd om te eten en wat rond te lopen. Na wat gewandeld te hebben kwam ik bij Gilberto Gil te recht. Dat was een regelrechte ramp. Ik ben al geen bijzonder grote fan van Latin maar als het dan ook nog halfzacht is dan doet het mij al helemaal niks. Het was ook duidelijk dat meneer Gil in een te grote zaal stond geprogrammeerd. Na een paar nummers hield ik het daar voor gezien.
Gelukkig was er enuh Mister Green die mij kon redden. Al Green is natuurlijk een levende legende. Hij heeft zoveel fantastische nummers. Die man kan wel 3 concerten volspelen. De sfeer in de grote Nile was werkelijk fantastisch. Ook Al Green had ik al een keer eerder bij NSJ gezien en ook nu weer was de man enorm enthousiast, grappig en gepassioneerd. Hij is echt een man die je als schoonvader of grootvader zou willen hebben. Oom mag ook. Het maakt eigenlijk niet uit. Klassiekers als ‘Lay Your Head On My Pillow’, ‘Love’, ‘You Oughta Be With Me’ en ‘I’m Still In Love With You kwamen voorbij. De sfeer was werkelijk fantastisch. Het uitlieme Al Greene nummer kon natuurlijk niet achter blijven. Natuurlijk is de soulzanger veel meer dan dat nummer. Toch is bij elk optreden ‘Lets Stay Together’ het absolute hoogtepunt. Na een fantastische show als die van Al Greene wil je eigenlijk rustig gaan zitten en nagenieten. Bij een druk festival is NSJ is dat alleen niet echt mogelijk.
Na weer wat rondgelopen te hebben met Al Greene in mijn hoofd kwam ik uiteindelijk bij Macy Gray terecht. Bij mijn eerste NSJ ervaring was mevrouw Gray op het hoogtepunt van haar populariteit en gaf ze een knallend concert. Dit keer speelde ze veel nieuwe nummers en die vielen toch minder goed. Wat haar concert redde was het feit dat ze behalve een aardige band ook nog twee fantastische achtergrondzangeressen bij zich had. De beide zangeressen hadden belachelijk mooie stemmen waar mevrouw Gray niet aan kon tippen. De uithalen van de back-up singers en swingende nummers als ‘Sexual Revolution’ zorgde ervoor dat het concert van Macy Gray toch nog een prima afsluiter werd van een fantastische 2e dag North Sea Jazz.
woensdag 11 augustus 2010
zaterdag 31 juli 2010
North Sea Jazz 2010 - Day 1
Dag 1
Het begon met Pat Metheny Group. Dat was een interessante ervaring. Het openingsnummer was niet echt spannend maar daarna werd het tempo opgevoerd en begon de band echt te knallen. De groep speelt Jazz Fusion en heeft meerdere Grammy’s gewonnen en zijn een graag geziene band in de jazz wereld. Ik kan fusion op zijn tijd wel degelijk waarderen maar na een paar nummers werd het me toch even teveel van het goede.
Na de stevige fusion even te hebben laten bezinken was Jamie Lidell het volgende concert op het programma. Zoals de meeste artiesten begon ook meneer Lidell met een aantal nummers van zijn laatste album. Ondanks dat er duidelijk veel mensen waren die de nummers niet kende waren het erg lekkere nummers en zat de sfeer er goed in. Jamie Lidell verraste me met zijn enthousiasme en zijn stem is erg fijn om naar te luisteren. Halverwege zijn optreden gaf hij de band even wat rust en ging hij op de solotour. Al beatboxent en computereffecten gebruikend ging hij ruim 20 minuten tekeer. De sfeer werd toen duidelijk iets minder want het duurde allemaal te lang. Dat gecombineerd met het feit dat de nieuwe nummers die hij gezongen had toch iets minder de soul/gospel sound hadden die we van hem gewend zijn was het toch allemaal wat onevenwichtig. Toch maakte hij dat allemaal meer dan goed door met een sterk laatste deel van zijn concert te komen. Nummers als: Another Day en Wait For Me kwamen voorbij en het concert eindigde op een hoge noot.
Na meneer Lidell was Corrine Bailey Rae aan de beurt. Ze heeft veel meegemaakt in haar leven en dat is te merken als ze op het podium staat. Dat ze wat rustigere en melancholische muziek maakt is bekend. Maar haar optreden is wat aan de timide kant. Dat gecombineerd met het feit dat ze niet alleen veel nummers van haar nieuwe CD speelt, maar ook nog eens opvallende keuzes maakt zorgt ervoor dat de grote zaal waar ze in staat haar concert geen recht aan doet. Een intiemere setting past veel beter bij het soort muziek dat ze speelt. Aan het einde van het concert speelt ze snel wat hits maar toch klopt het allemaal niet helemaal. Haar sterke teksten en prachtige stem zijn absoluut haar redding. Toch had het in een andere setting een fijner concert geweest.
Elk jaar probeer ik me te laten verassen door een optreden van een artiest die ik niet ken. Dit jaar was het programma dusdanig ‘vol’ dat ik mezelf weinig tot geen ruimte gaf nieuwe dingen te ontdekken. Na lekker gegeten te hebben was het de bedoeling naar het optreden van Ryan Shaw te gaan. Onderweg kwam er echter aangename muziek onze kant op. Het geluid kwam de zaal Congo en we zagen een grote groep mensen uit hun dak gaan. Nieuwsgierig als ik ben wilde ik weten wat dit nou precies was. Het werd me niet in dank afgenomen maar het verzet werd al snel gebroken. In de Congo stond Hypnotic Brass Ensemble op te treden. Zoals de naam het al zegt is het een ensemble met koperen blazers. De groep wordt gevormd door 8 jongens uit Chicago. De jongens combineren Jazz en fusion met Hip Hop en Funk. Ze wisselen stevige jazz af met swingende Hip Hop en Funk en het dak gaat er bijna letterlijk af. Ze zwepen het publiek op en leveren een performance van jewelste. Vanaf het moment dat ik de zaal inkwam wist ik dat dit de verassing moest zijn die ik jaarlijks heb. Het begin goed en het werd steeds beter en beter. Na een van de beste performances die ik ooit op North Sea Jazz heb gezien verlieten de mannen het podium en lieten ze het publiek in extase achter.
Tijdens het optreden van Hypnotic Brass Ensemble begon in de grootste zaal het concert van Earth Wind and Fire. Vooraf was al beslist dat dit een must-see was en het was de bedoeling om dat concert vanaf het begin mee te maken. Het optreden van Hypnotic Brass Ensemble was zo goed dat ik het begin van Earth Wind and Fire liet schieten. Eenmaal bij het concert aangekomen van de oude mannen was het puur genieten. Al 40 jaar in het vak en nog zo kunnen zingen en spelen is ongekend. Het leek wel alsof we niks gemist hadden want klassiekers als September, After The Love Has Gone en vele anderen kwamen nog voorbij. De pure kwaliteit van de groep, de fantastische sfeer en de nostalgie maakte dit optreden een geweldige afsluiting van een topavond.
Het begon met Pat Metheny Group. Dat was een interessante ervaring. Het openingsnummer was niet echt spannend maar daarna werd het tempo opgevoerd en begon de band echt te knallen. De groep speelt Jazz Fusion en heeft meerdere Grammy’s gewonnen en zijn een graag geziene band in de jazz wereld. Ik kan fusion op zijn tijd wel degelijk waarderen maar na een paar nummers werd het me toch even teveel van het goede.
Na de stevige fusion even te hebben laten bezinken was Jamie Lidell het volgende concert op het programma. Zoals de meeste artiesten begon ook meneer Lidell met een aantal nummers van zijn laatste album. Ondanks dat er duidelijk veel mensen waren die de nummers niet kende waren het erg lekkere nummers en zat de sfeer er goed in. Jamie Lidell verraste me met zijn enthousiasme en zijn stem is erg fijn om naar te luisteren. Halverwege zijn optreden gaf hij de band even wat rust en ging hij op de solotour. Al beatboxent en computereffecten gebruikend ging hij ruim 20 minuten tekeer. De sfeer werd toen duidelijk iets minder want het duurde allemaal te lang. Dat gecombineerd met het feit dat de nieuwe nummers die hij gezongen had toch iets minder de soul/gospel sound hadden die we van hem gewend zijn was het toch allemaal wat onevenwichtig. Toch maakte hij dat allemaal meer dan goed door met een sterk laatste deel van zijn concert te komen. Nummers als: Another Day en Wait For Me kwamen voorbij en het concert eindigde op een hoge noot.
Na meneer Lidell was Corrine Bailey Rae aan de beurt. Ze heeft veel meegemaakt in haar leven en dat is te merken als ze op het podium staat. Dat ze wat rustigere en melancholische muziek maakt is bekend. Maar haar optreden is wat aan de timide kant. Dat gecombineerd met het feit dat ze niet alleen veel nummers van haar nieuwe CD speelt, maar ook nog eens opvallende keuzes maakt zorgt ervoor dat de grote zaal waar ze in staat haar concert geen recht aan doet. Een intiemere setting past veel beter bij het soort muziek dat ze speelt. Aan het einde van het concert speelt ze snel wat hits maar toch klopt het allemaal niet helemaal. Haar sterke teksten en prachtige stem zijn absoluut haar redding. Toch had het in een andere setting een fijner concert geweest.
Elk jaar probeer ik me te laten verassen door een optreden van een artiest die ik niet ken. Dit jaar was het programma dusdanig ‘vol’ dat ik mezelf weinig tot geen ruimte gaf nieuwe dingen te ontdekken. Na lekker gegeten te hebben was het de bedoeling naar het optreden van Ryan Shaw te gaan. Onderweg kwam er echter aangename muziek onze kant op. Het geluid kwam de zaal Congo en we zagen een grote groep mensen uit hun dak gaan. Nieuwsgierig als ik ben wilde ik weten wat dit nou precies was. Het werd me niet in dank afgenomen maar het verzet werd al snel gebroken. In de Congo stond Hypnotic Brass Ensemble op te treden. Zoals de naam het al zegt is het een ensemble met koperen blazers. De groep wordt gevormd door 8 jongens uit Chicago. De jongens combineren Jazz en fusion met Hip Hop en Funk. Ze wisselen stevige jazz af met swingende Hip Hop en Funk en het dak gaat er bijna letterlijk af. Ze zwepen het publiek op en leveren een performance van jewelste. Vanaf het moment dat ik de zaal inkwam wist ik dat dit de verassing moest zijn die ik jaarlijks heb. Het begin goed en het werd steeds beter en beter. Na een van de beste performances die ik ooit op North Sea Jazz heb gezien verlieten de mannen het podium en lieten ze het publiek in extase achter.
Tijdens het optreden van Hypnotic Brass Ensemble begon in de grootste zaal het concert van Earth Wind and Fire. Vooraf was al beslist dat dit een must-see was en het was de bedoeling om dat concert vanaf het begin mee te maken. Het optreden van Hypnotic Brass Ensemble was zo goed dat ik het begin van Earth Wind and Fire liet schieten. Eenmaal bij het concert aangekomen van de oude mannen was het puur genieten. Al 40 jaar in het vak en nog zo kunnen zingen en spelen is ongekend. Het leek wel alsof we niks gemist hadden want klassiekers als September, After The Love Has Gone en vele anderen kwamen nog voorbij. De pure kwaliteit van de groep, de fantastische sfeer en de nostalgie maakte dit optreden een geweldige afsluiting van een topavond.
maandag 15 maart 2010
Oscarweekend 2010
Zoals altijd was ik weer van de partij bij het Oscarweekend. Dit jaar bestond de groep uit 7 personen. Zoals elk jaar had het Parool weer een aantal curieuze beslissingen genomen wat het programma betreft. Zo stond The Blind Side niet op het programma en werd Up in the Air in een veel te kleine zaal vertoond. Ondanks dergelijke zaken was het toch weer een bijzonder geslaagde editie.
The Last Station
Als openingsfilm wilde ik naar An Education. Helaas gaat er elk jaar wat mis onderweg naar Amsterdam. Dus zelfs met een riante buffer was het haasten voor de film die ik als eerste wilde zien. Uiteindelijk was ik wel op tijd maar was de zaal al vol en werd het dus The Last Station.
TLS is een film over Tolstoj en de perikelen die hij met zijn vrouw het over zijn erfenis. Waar Tolstoj wilde dat zijn erfenis ten goede kwam van alle mensen en met name zijn volgelingen terwijl zijn vrouw wilde dat de erfenis naar haar en zijn familie ging. De perikelen rond de erfenis worden op een luchtige en grappige manier in beeld gebracht met geweldige rollen van Christopher Plummer en Helen Mirren. Maar ook James McAvoy en Paul Giamatti spelen ijzersterk. De film weet een goede balans te vinden tussen humor en drama. In het begin lijkt het bijna een komedie maar aan het einde van de film hielden velen mensen het niet droog. Tranen vloeien bij mij niet snel en ook bij deze film was dit niet het geval. Ik moet wel toegeven dat ik zeker wel ontroerd was aan het einde. Al met al was TLS een super opening.
Score: 7.8
The Hurt Locker
Absolute favoriet voor de tweede ronde was The Hurt Locker. Overladen met prijzen en favoriet voor de Oscaruitreiking die een dag later zou plaatsvinden was het Parool gelukkig slim genoeg om de film in de grootste zaal te programmeren. THL gaat over een legereenheid verantwoordelijk voor het onschadelijk maken of veilig ten ontploffing brengen van explosieven in Irak. Vanaf de 1e minuut bekroop me een gevoel van: Wow! THL laat op een bizar realistische en rauwe manier situaties zien die overlopen van de spanning zonder er dramatische muziek of ander opsmuk aan toe te voegen. Als je naar het hele plaatje kijkt is THL eigenlijk een aaneenschakeling van missies waarin eigenlijk weinig spectaculairs gebeurd. Toch zit er zoveel in elke scene dat de film van begin tot eind blijft boeien. Met leuke bijrollen van ‘bekendere’ acteurs en de sluipschutterscene als hoogtepunt is THL een absoluut pareltje. Het is dan ook zeer terecht dat THL de grond gelijk heeft gemaakt met Avatar tijdens de Oscaruitreiking,
Score: 8.3
Un Prophète
De gedoodverfde favoriet in de 3e ronde was Un Prophète. Toch ging ik wel even twijfelen. Met TLS en THL had ik al 2 films gezien die niet bijzonder vrolijk waren. Dan is het niet ideaal om daar een 2,5 uur durende Frans gevangenisdrama achteraan te doen. Toch koos ik ervoor om erheen te gaan.
Un Prophète had ten tijde van het Oscarweekend al een ware festivaltriomftocht achter de rug. Het is een film die iedereen goed vindt. Ik was er daarom ook erg benieuwd naar. De film gaat over een jonge Arabische man die in de gevangenis terecht komt. Hij wordt daarbinnen al gelijk benaderd door een van de leiders van de gevangenis en krijgt de opdracht iemand te vermoorden. Hij probeert hier onderuit te komen. Dit mislukt en nadat hij de moord heeft gepleegd maakt hij onderdeel uit van de groep van die leider. Naarmate het verhaal vordert moet hij wanneer hij verlof heeft ook buiten de gevangenis opdrachten uitvoeren voor de maffiabaas. In eerste instantie vond ik Un Prophète wat tegenvallen. Het is een goede film die een interessant verhaal op een rauwe manier verteld. Maar al die 5 star reviews vond ik toch ietwat overdreven. Ik ben wel blij dat ik de film gezien heb en ik zal de DVD ook zeker aanschaffen. Een van de betere films van 2009, dat zeker. Bij de beste films hoort hij echter niet.
Score: 7.2
District 9
In ronde 4 wilde ik echt graag naar Up in the Air. Helaas werd die film in een veel te kleine zaal gedraaid en terwijl ik ruim op tijd bij de zaal was zat de zaal al vol. Ik besloot toen voor een 2e keer naar District 9 te gaan. District 9 is een film over een groep Aliens die met hun schip op aarde terecht zijn gekomen en de aarde niet kunnen verlaten. Na vele jaren op de aarde dreigt de situatie uit de hand te lopen. Er komen steeds meer ‘Prawns’ bij en de Zuid Afrikaanse bevolking wil de Aliens weg hebben. De lokale overheid komt met een uitzettingsplan en wanneer dit uitgevoerd moet worden gaat er van alles mis. District 9 is een spannende, grappige en inventieve film. Zonder grote namen en grotendeels verteld in documentaire vorm is de film toch een genot om naar te kijken. Met een budget van slechts 30 miljoen euro is toch het onderste uit de kan gehaald. De aliens zien zeer goed gemaakt en je hebt geen moment het idee naar een echt CGI film te kijken. District 9 is niet alleen een van de grootste verassingen van 2009 maar ook een van de beste films.
Score: 8.0
The Lovely Bones
De laatste ronde is de ideale ronde om naar een feelgood film te gaan. Na een lange dag met meerdere zware films is een luchtige film een perfecte afsluiter. The Blind Side was een schot in de roos geweest maar helaas dacht het Parool er anders over. Er kon dus gekozen worden uit het lange Inglourious Bastards, dolfijnen knuppelen met The Cove, een lange Duitse zwart wit film Das Weisse Band, Incest met Precious of dode meisjes in de tussenwereld met The Lovely Bones. Het is dus The Lovely Bones geworden.
De verwachtingen rond The Lovely Bones waren vanaf de bekendmaking van de verfilming al hooggespannen. Het boek staat enorm hoog aangeschreven, Peter Jackson nam plaats op de regisseursstoel en hij kreeg een behoorlijke zak met geld mee om de film te maken (65 miljoen). Voeg daar een cast met Rachel Weisz, Mark Wahlberg, Susan Sarandon en Stanley Tucci aan toe en mensen roepen al dat de film voor veel Oscars in aanmerking gaat komen. Helaas stelt de film enorm teleur. TLB gaat over een meisje dat vermoord wordt door iemand bij haar in de buurt. Maar in plaats van de ze vrede vindt belandt ze in een soort tussenwereld en blijft ze beelden zien van haar moordenaar. Haar familie probeert hun leven weer op te pakken maar dit lukt niet echt. Visueel ziet TLB er goed uit. Toch is de film enorm onevenwichtig. De scènes met het dode meisje zijn mooi maar leiden eerder af van het verhaal van de achterblijvers. Ook weet je vanaf het begin al dat de dader er niet mee weg zal komen en is het einde anti-climatisch. Er had zoveel meer in de film gezeten. De enige reden dat de film nog een voldoende krijgt is om de acteerprestaties van Tucci, Ronan, Weisz, Sarandon en Wahlberg. Toch vraag ik me af waar die 65 miljoen naar toe is gegaan. Ze hadden met minder geld een veel betere film kunnen maken. Het heeft helaas niet zo mogen zijn.
Score: 5.9
Al met al was het weer een zeer geslaagde editie. The Last Station was een positieve verassing. The Lovely Bones een teleurstelling. The Hurt Locker was nog beter dan ik dacht en Un Prophète was gewoon een ijzersterkte film. Ik kijk alweer uit naar volgend jaar.
The Last Station
Als openingsfilm wilde ik naar An Education. Helaas gaat er elk jaar wat mis onderweg naar Amsterdam. Dus zelfs met een riante buffer was het haasten voor de film die ik als eerste wilde zien. Uiteindelijk was ik wel op tijd maar was de zaal al vol en werd het dus The Last Station.
TLS is een film over Tolstoj en de perikelen die hij met zijn vrouw het over zijn erfenis. Waar Tolstoj wilde dat zijn erfenis ten goede kwam van alle mensen en met name zijn volgelingen terwijl zijn vrouw wilde dat de erfenis naar haar en zijn familie ging. De perikelen rond de erfenis worden op een luchtige en grappige manier in beeld gebracht met geweldige rollen van Christopher Plummer en Helen Mirren. Maar ook James McAvoy en Paul Giamatti spelen ijzersterk. De film weet een goede balans te vinden tussen humor en drama. In het begin lijkt het bijna een komedie maar aan het einde van de film hielden velen mensen het niet droog. Tranen vloeien bij mij niet snel en ook bij deze film was dit niet het geval. Ik moet wel toegeven dat ik zeker wel ontroerd was aan het einde. Al met al was TLS een super opening.
Score: 7.8
The Hurt Locker
Absolute favoriet voor de tweede ronde was The Hurt Locker. Overladen met prijzen en favoriet voor de Oscaruitreiking die een dag later zou plaatsvinden was het Parool gelukkig slim genoeg om de film in de grootste zaal te programmeren. THL gaat over een legereenheid verantwoordelijk voor het onschadelijk maken of veilig ten ontploffing brengen van explosieven in Irak. Vanaf de 1e minuut bekroop me een gevoel van: Wow! THL laat op een bizar realistische en rauwe manier situaties zien die overlopen van de spanning zonder er dramatische muziek of ander opsmuk aan toe te voegen. Als je naar het hele plaatje kijkt is THL eigenlijk een aaneenschakeling van missies waarin eigenlijk weinig spectaculairs gebeurd. Toch zit er zoveel in elke scene dat de film van begin tot eind blijft boeien. Met leuke bijrollen van ‘bekendere’ acteurs en de sluipschutterscene als hoogtepunt is THL een absoluut pareltje. Het is dan ook zeer terecht dat THL de grond gelijk heeft gemaakt met Avatar tijdens de Oscaruitreiking,
Score: 8.3
Un Prophète
De gedoodverfde favoriet in de 3e ronde was Un Prophète. Toch ging ik wel even twijfelen. Met TLS en THL had ik al 2 films gezien die niet bijzonder vrolijk waren. Dan is het niet ideaal om daar een 2,5 uur durende Frans gevangenisdrama achteraan te doen. Toch koos ik ervoor om erheen te gaan.
Un Prophète had ten tijde van het Oscarweekend al een ware festivaltriomftocht achter de rug. Het is een film die iedereen goed vindt. Ik was er daarom ook erg benieuwd naar. De film gaat over een jonge Arabische man die in de gevangenis terecht komt. Hij wordt daarbinnen al gelijk benaderd door een van de leiders van de gevangenis en krijgt de opdracht iemand te vermoorden. Hij probeert hier onderuit te komen. Dit mislukt en nadat hij de moord heeft gepleegd maakt hij onderdeel uit van de groep van die leider. Naarmate het verhaal vordert moet hij wanneer hij verlof heeft ook buiten de gevangenis opdrachten uitvoeren voor de maffiabaas. In eerste instantie vond ik Un Prophète wat tegenvallen. Het is een goede film die een interessant verhaal op een rauwe manier verteld. Maar al die 5 star reviews vond ik toch ietwat overdreven. Ik ben wel blij dat ik de film gezien heb en ik zal de DVD ook zeker aanschaffen. Een van de betere films van 2009, dat zeker. Bij de beste films hoort hij echter niet.
Score: 7.2
District 9
In ronde 4 wilde ik echt graag naar Up in the Air. Helaas werd die film in een veel te kleine zaal gedraaid en terwijl ik ruim op tijd bij de zaal was zat de zaal al vol. Ik besloot toen voor een 2e keer naar District 9 te gaan. District 9 is een film over een groep Aliens die met hun schip op aarde terecht zijn gekomen en de aarde niet kunnen verlaten. Na vele jaren op de aarde dreigt de situatie uit de hand te lopen. Er komen steeds meer ‘Prawns’ bij en de Zuid Afrikaanse bevolking wil de Aliens weg hebben. De lokale overheid komt met een uitzettingsplan en wanneer dit uitgevoerd moet worden gaat er van alles mis. District 9 is een spannende, grappige en inventieve film. Zonder grote namen en grotendeels verteld in documentaire vorm is de film toch een genot om naar te kijken. Met een budget van slechts 30 miljoen euro is toch het onderste uit de kan gehaald. De aliens zien zeer goed gemaakt en je hebt geen moment het idee naar een echt CGI film te kijken. District 9 is niet alleen een van de grootste verassingen van 2009 maar ook een van de beste films.
Score: 8.0
The Lovely Bones
De laatste ronde is de ideale ronde om naar een feelgood film te gaan. Na een lange dag met meerdere zware films is een luchtige film een perfecte afsluiter. The Blind Side was een schot in de roos geweest maar helaas dacht het Parool er anders over. Er kon dus gekozen worden uit het lange Inglourious Bastards, dolfijnen knuppelen met The Cove, een lange Duitse zwart wit film Das Weisse Band, Incest met Precious of dode meisjes in de tussenwereld met The Lovely Bones. Het is dus The Lovely Bones geworden.
De verwachtingen rond The Lovely Bones waren vanaf de bekendmaking van de verfilming al hooggespannen. Het boek staat enorm hoog aangeschreven, Peter Jackson nam plaats op de regisseursstoel en hij kreeg een behoorlijke zak met geld mee om de film te maken (65 miljoen). Voeg daar een cast met Rachel Weisz, Mark Wahlberg, Susan Sarandon en Stanley Tucci aan toe en mensen roepen al dat de film voor veel Oscars in aanmerking gaat komen. Helaas stelt de film enorm teleur. TLB gaat over een meisje dat vermoord wordt door iemand bij haar in de buurt. Maar in plaats van de ze vrede vindt belandt ze in een soort tussenwereld en blijft ze beelden zien van haar moordenaar. Haar familie probeert hun leven weer op te pakken maar dit lukt niet echt. Visueel ziet TLB er goed uit. Toch is de film enorm onevenwichtig. De scènes met het dode meisje zijn mooi maar leiden eerder af van het verhaal van de achterblijvers. Ook weet je vanaf het begin al dat de dader er niet mee weg zal komen en is het einde anti-climatisch. Er had zoveel meer in de film gezeten. De enige reden dat de film nog een voldoende krijgt is om de acteerprestaties van Tucci, Ronan, Weisz, Sarandon en Wahlberg. Toch vraag ik me af waar die 65 miljoen naar toe is gegaan. Ze hadden met minder geld een veel betere film kunnen maken. Het heeft helaas niet zo mogen zijn.
Score: 5.9
Al met al was het weer een zeer geslaagde editie. The Last Station was een positieve verassing. The Lovely Bones een teleurstelling. The Hurt Locker was nog beter dan ik dacht en Un Prophète was gewoon een ijzersterkte film. Ik kijk alweer uit naar volgend jaar.
zondag 3 januari 2010
NEE geen voornemens JA wel jaardoelen
Goede voornemens
Veel mensen hebben goede voornemens. Meer gaan sporten, beter gaan eten, stoppen met roken, meer contact met vrienden en familie etc. Er is op zich niks mis met het hebben van goede voornemens natuurlijk. Het idee achter een goed voornemen is om de jaarwisseling als motivatie te gebruiken dingen te doen die je eigenlijk allang had willen doen. Want iemand die gaat proberen te stoppen met roken wil dat eigenlijk al heel erg lang maar tegelijkertijd ook al heel erg lang niet graag genoeg. Voor mensen die af willen vallen en/of gezonder willen leven willen dat natuurlijk ook al veel langer. De jaarwisseling is dan slechts een excuus om er dan aan te beginnen. De reden dat ik geen goede voornemens heb is omdat ik vind dat je de keuzes om bepaalde dingen te veranderen niet moet koppelen aan de jaarwisseling maar gewoon moet doen wanneer je erop komt en het echt wil. Mensen met voornemens willen het vaak niet echt en daarom komt er van de meeste voornemens ook weinig terecht. Er is verder natuurlijk niks mis met voornemens maar ik vind het belangrijker dat je het echt wilt dan de timing.
Waarom dan wel jaardoelen?
Ik ben dus zelf meer van de jaardoelen. Voornemens zijn vaak dingen die je of wel doet of niet. Je stopt met roken of niet. Je gaat wel 4 keer in de week trainen of niet. Je gaat wel elke dag naar de Mac of niet. Jaardoelen zijn daarentegen meetbaar en kunnen wel gebonden zijn aan tijd. Zakelijk gezien kun je denken aan jaaromzetten. Privé kun je denken aan het afvallen van een x aantal kilo, het lezen van een bepaald aantal boeken, een x aantal keer op reis gaan en dergelijke. Zelf heb ik daarom ook een aantal jaardoelen gesteld.
Stijging van de jaaromzet
Voor mij als ondernemer zijnde is het een wat rustiger jaar geweest. Ook ik had last van de credit crunch. Mede door die crunch is de omzet niet gestegen met het percentage dat ik gehoopt had. Omdat er een aantal zaken in gang zijn gezet die dit jaar zich verder zullen ontwikkelen leg ik de lat qua omzetstijging enorm hoog. Ik ga voor een stijging van 200%.
Bereiken van mijn streefgewicht
Afgelopen zomer heb ik een traject ingezet dat ervoor gezorgd heeft dat ik heel wat ben afgevallen. Ik heb nog wel een weg te gaan voordag ik op mijn streefgewicht zit. Mijn doel is om dat dit jaar te bereiken.
3 wedstrijden van minimaal 10 kilometer hardlopen
Ik ben afgelopen zomer begonnen met hardlopen. Momenteel loop ik een aantal keer per week 8 kilometer. Het is de bedoeling dan ik in maart mijn 1e wedstrijd van 10 kilometer ga lopen en dat er daarna nog minimaal 2 wedstrijden volgen in 2010. In 2011 een (halve) marathon?
2 filmscenario’s en 1 manuscript afronden
Dit is een van de moeilijkste jaardoelen voor mij. Want schrijven en inspiratie is iets puurs voor mij. Je hebt schrijvers die zichzelf opleggen een bepaald aantal pagina’s per week te schrijven. Die schrijvers kunnen mits ze zich aan de deadlines houden goed aan hun quota houden. Ik ben zelf iemand die echt alleen schrijft als ik inspiratie heb. Dus ik kan in een zeer korte tijd enorm veel schrijven om vervolgens maanden niks te schrijven. Toch heb ik het gevoel dat ik 3 grotere werken af moet kunnen krijgen dit jaar. Als de 1e 2 dagen van januari enige indicatie schrijf ik er misschien wel 6.
Mijn 1e documentaire in productie brengen
Momenteel ben ik druk bezig met de preproductie van mijn 1e documentaire. Hoe het er nu naar uitziet wil ik in de zomer gaan schieten. Er kunnen zich echter nog verschillende complicaties voor gaan doen maar mijn doel is om dit jaar in productie te gaan.
Nog veel meer kleine dingetjes
Logischerwijs zijn er nog veel meer ‘kleine’ dingetjes die ik wil bereiken. Ik ben ervan overtuigd dat er veel gaat lukken dit jaar. Je hoort elk jaar wel mensen zeggen dat het hun jaar gaat worden. Dat is iets dat ik eigenlijk nooit zeg en nu dus ook niet. Wel heb ik een positiever gevoel bij 2010 dan bij 2009. Hoe dat zich gaat uiten zal de toekomst leren.
Dan rest mij nog 2 dingen. Het 1e is iedereen veel geluk wensen voor 2010. Het 2e is nog een doel van mij. Ik kan verschillende grote producers en schrijvers die een wekelijkse blog bijhouden. Dat doen ze niet alleen voor de interactie met de fans maar veel schrijven is toch ook exercise voor schrijvers. Het is wel duidelijk dat tot nog toe enige regelmaat altijd heeft ontbroken bij mij maar ik ga vanaf heden wekelijks een blog schrijven. Hoeveel het gelezen wordt maakt me niet zoveel uit en niet elke blog zal even diepgaand en zinnig zijn. Maar het goed om de oefening!
Veel mensen hebben goede voornemens. Meer gaan sporten, beter gaan eten, stoppen met roken, meer contact met vrienden en familie etc. Er is op zich niks mis met het hebben van goede voornemens natuurlijk. Het idee achter een goed voornemen is om de jaarwisseling als motivatie te gebruiken dingen te doen die je eigenlijk allang had willen doen. Want iemand die gaat proberen te stoppen met roken wil dat eigenlijk al heel erg lang maar tegelijkertijd ook al heel erg lang niet graag genoeg. Voor mensen die af willen vallen en/of gezonder willen leven willen dat natuurlijk ook al veel langer. De jaarwisseling is dan slechts een excuus om er dan aan te beginnen. De reden dat ik geen goede voornemens heb is omdat ik vind dat je de keuzes om bepaalde dingen te veranderen niet moet koppelen aan de jaarwisseling maar gewoon moet doen wanneer je erop komt en het echt wil. Mensen met voornemens willen het vaak niet echt en daarom komt er van de meeste voornemens ook weinig terecht. Er is verder natuurlijk niks mis met voornemens maar ik vind het belangrijker dat je het echt wilt dan de timing.
Waarom dan wel jaardoelen?
Ik ben dus zelf meer van de jaardoelen. Voornemens zijn vaak dingen die je of wel doet of niet. Je stopt met roken of niet. Je gaat wel 4 keer in de week trainen of niet. Je gaat wel elke dag naar de Mac of niet. Jaardoelen zijn daarentegen meetbaar en kunnen wel gebonden zijn aan tijd. Zakelijk gezien kun je denken aan jaaromzetten. Privé kun je denken aan het afvallen van een x aantal kilo, het lezen van een bepaald aantal boeken, een x aantal keer op reis gaan en dergelijke. Zelf heb ik daarom ook een aantal jaardoelen gesteld.
Stijging van de jaaromzet
Voor mij als ondernemer zijnde is het een wat rustiger jaar geweest. Ook ik had last van de credit crunch. Mede door die crunch is de omzet niet gestegen met het percentage dat ik gehoopt had. Omdat er een aantal zaken in gang zijn gezet die dit jaar zich verder zullen ontwikkelen leg ik de lat qua omzetstijging enorm hoog. Ik ga voor een stijging van 200%.
Bereiken van mijn streefgewicht
Afgelopen zomer heb ik een traject ingezet dat ervoor gezorgd heeft dat ik heel wat ben afgevallen. Ik heb nog wel een weg te gaan voordag ik op mijn streefgewicht zit. Mijn doel is om dat dit jaar te bereiken.
3 wedstrijden van minimaal 10 kilometer hardlopen
Ik ben afgelopen zomer begonnen met hardlopen. Momenteel loop ik een aantal keer per week 8 kilometer. Het is de bedoeling dan ik in maart mijn 1e wedstrijd van 10 kilometer ga lopen en dat er daarna nog minimaal 2 wedstrijden volgen in 2010. In 2011 een (halve) marathon?
2 filmscenario’s en 1 manuscript afronden
Dit is een van de moeilijkste jaardoelen voor mij. Want schrijven en inspiratie is iets puurs voor mij. Je hebt schrijvers die zichzelf opleggen een bepaald aantal pagina’s per week te schrijven. Die schrijvers kunnen mits ze zich aan de deadlines houden goed aan hun quota houden. Ik ben zelf iemand die echt alleen schrijft als ik inspiratie heb. Dus ik kan in een zeer korte tijd enorm veel schrijven om vervolgens maanden niks te schrijven. Toch heb ik het gevoel dat ik 3 grotere werken af moet kunnen krijgen dit jaar. Als de 1e 2 dagen van januari enige indicatie schrijf ik er misschien wel 6.
Mijn 1e documentaire in productie brengen
Momenteel ben ik druk bezig met de preproductie van mijn 1e documentaire. Hoe het er nu naar uitziet wil ik in de zomer gaan schieten. Er kunnen zich echter nog verschillende complicaties voor gaan doen maar mijn doel is om dit jaar in productie te gaan.
Nog veel meer kleine dingetjes
Logischerwijs zijn er nog veel meer ‘kleine’ dingetjes die ik wil bereiken. Ik ben ervan overtuigd dat er veel gaat lukken dit jaar. Je hoort elk jaar wel mensen zeggen dat het hun jaar gaat worden. Dat is iets dat ik eigenlijk nooit zeg en nu dus ook niet. Wel heb ik een positiever gevoel bij 2010 dan bij 2009. Hoe dat zich gaat uiten zal de toekomst leren.
Dan rest mij nog 2 dingen. Het 1e is iedereen veel geluk wensen voor 2010. Het 2e is nog een doel van mij. Ik kan verschillende grote producers en schrijvers die een wekelijkse blog bijhouden. Dat doen ze niet alleen voor de interactie met de fans maar veel schrijven is toch ook exercise voor schrijvers. Het is wel duidelijk dat tot nog toe enige regelmaat altijd heeft ontbroken bij mij maar ik ga vanaf heden wekelijks een blog schrijven. Hoeveel het gelezen wordt maakt me niet zoveel uit en niet elke blog zal even diepgaand en zinnig zijn. Maar het goed om de oefening!
Abonneren op:
Posts (Atom)