Dag 1
Het begon met Pat Metheny Group. Dat was een interessante ervaring. Het openingsnummer was niet echt spannend maar daarna werd het tempo opgevoerd en begon de band echt te knallen. De groep speelt Jazz Fusion en heeft meerdere Grammy’s gewonnen en zijn een graag geziene band in de jazz wereld. Ik kan fusion op zijn tijd wel degelijk waarderen maar na een paar nummers werd het me toch even teveel van het goede.
Na de stevige fusion even te hebben laten bezinken was Jamie Lidell het volgende concert op het programma. Zoals de meeste artiesten begon ook meneer Lidell met een aantal nummers van zijn laatste album. Ondanks dat er duidelijk veel mensen waren die de nummers niet kende waren het erg lekkere nummers en zat de sfeer er goed in. Jamie Lidell verraste me met zijn enthousiasme en zijn stem is erg fijn om naar te luisteren. Halverwege zijn optreden gaf hij de band even wat rust en ging hij op de solotour. Al beatboxent en computereffecten gebruikend ging hij ruim 20 minuten tekeer. De sfeer werd toen duidelijk iets minder want het duurde allemaal te lang. Dat gecombineerd met het feit dat de nieuwe nummers die hij gezongen had toch iets minder de soul/gospel sound hadden die we van hem gewend zijn was het toch allemaal wat onevenwichtig. Toch maakte hij dat allemaal meer dan goed door met een sterk laatste deel van zijn concert te komen. Nummers als: Another Day en Wait For Me kwamen voorbij en het concert eindigde op een hoge noot.
Na meneer Lidell was Corrine Bailey Rae aan de beurt. Ze heeft veel meegemaakt in haar leven en dat is te merken als ze op het podium staat. Dat ze wat rustigere en melancholische muziek maakt is bekend. Maar haar optreden is wat aan de timide kant. Dat gecombineerd met het feit dat ze niet alleen veel nummers van haar nieuwe CD speelt, maar ook nog eens opvallende keuzes maakt zorgt ervoor dat de grote zaal waar ze in staat haar concert geen recht aan doet. Een intiemere setting past veel beter bij het soort muziek dat ze speelt. Aan het einde van het concert speelt ze snel wat hits maar toch klopt het allemaal niet helemaal. Haar sterke teksten en prachtige stem zijn absoluut haar redding. Toch had het in een andere setting een fijner concert geweest.
Elk jaar probeer ik me te laten verassen door een optreden van een artiest die ik niet ken. Dit jaar was het programma dusdanig ‘vol’ dat ik mezelf weinig tot geen ruimte gaf nieuwe dingen te ontdekken. Na lekker gegeten te hebben was het de bedoeling naar het optreden van Ryan Shaw te gaan. Onderweg kwam er echter aangename muziek onze kant op. Het geluid kwam de zaal Congo en we zagen een grote groep mensen uit hun dak gaan. Nieuwsgierig als ik ben wilde ik weten wat dit nou precies was. Het werd me niet in dank afgenomen maar het verzet werd al snel gebroken. In de Congo stond Hypnotic Brass Ensemble op te treden. Zoals de naam het al zegt is het een ensemble met koperen blazers. De groep wordt gevormd door 8 jongens uit Chicago. De jongens combineren Jazz en fusion met Hip Hop en Funk. Ze wisselen stevige jazz af met swingende Hip Hop en Funk en het dak gaat er bijna letterlijk af. Ze zwepen het publiek op en leveren een performance van jewelste. Vanaf het moment dat ik de zaal inkwam wist ik dat dit de verassing moest zijn die ik jaarlijks heb. Het begin goed en het werd steeds beter en beter. Na een van de beste performances die ik ooit op North Sea Jazz heb gezien verlieten de mannen het podium en lieten ze het publiek in extase achter.
Tijdens het optreden van Hypnotic Brass Ensemble begon in de grootste zaal het concert van Earth Wind and Fire. Vooraf was al beslist dat dit een must-see was en het was de bedoeling om dat concert vanaf het begin mee te maken. Het optreden van Hypnotic Brass Ensemble was zo goed dat ik het begin van Earth Wind and Fire liet schieten. Eenmaal bij het concert aangekomen van de oude mannen was het puur genieten. Al 40 jaar in het vak en nog zo kunnen zingen en spelen is ongekend. Het leek wel alsof we niks gemist hadden want klassiekers als September, After The Love Has Gone en vele anderen kwamen nog voorbij. De pure kwaliteit van de groep, de fantastische sfeer en de nostalgie maakte dit optreden een geweldige afsluiting van een topavond.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten