Iedereen kent het verhaal wel van de persoon die verdrinkt en de groep mensen die stond te kijken maar niet hielp. Dat verhaal vertelt ons eigenlijk dat we altijd verwachten en stiekem hopen dat iemand anders het vuile werk opknapt. Onlangs maakt ik iets mee dat enigszins vergelijkbaar is met de situatie van de drenkeling.
Ik zat namelijk onlangs in de metro. Een stukje verderop zat iemand op een van de bankjes met zijn gezicht naar mij toe. Hij was rare bewegingen aan het maken. Eerst dacht ik dat hij gek aan het doen was. Vervolgens begon hij hevig te trillen. Mijn 1e gedachte was dat hij dronken was. Ik hoorde achter me ook iemand zeggen dat hij ongetwijfeld dronken was. Vervolgens begon hij nog heftiger te trillen en viel hij op de grond waar hij stil bleef liggen. Vanaf het moment dat hij de grond raakte was het muisstil in de metro. Iedereen stond verdwaasd naar die jongen te kijken. Heel even was iedereen bevroren. Ik brak tegelijkertijd de stilte met een andere jongen en liep naar de ongevallen jongen toe. Ik tikte hem op zijn arm en vroeg of het met hem ging. Logischerwijs ging het niet goed aangezien hij doodstil op de grond lag maar op zo'n moment kan je niet zinnigers bedenken dan vragen: "Gaat het?". Achter me hoorde ik nog steeds mensen zeggen dat hij dronken was. Op een gegeven moment kwam hij een beetje bij. De andere persoon die erbij was gekomen hielp hem op en zette hem op een bankje neer. Ik vroeg nogmaals of het een beetje met hem ging en dit keer reageerde hij met een moeilijk verstaanbare "Ja". Inmddels was de metro bij de halte gearriveerd waar ik uit moest stappen. Ik vroeg nog een keer of het ging omdat ik hem anders mee uit de metro wilde nemen en daar RET personeel aan wilde spreken om hulp in te schakelen. Maar hij maakte op mij een stabiele indruk. Tenminste, hij oogde stabiel genoeg om hem alleen te laten.
Eenmaal thuis dacht ik terug aan dat voorval. Dat geheimzinnige moment dat niemand wat doet duurde eigenlijk helemaal niet lang. Het grappige is wel dat wanneer een iemand die stilte doorbreekt iedereen weer bij kennis is. Ik kan me best voorstellen dat wanneer 1 iemand het water inspringt er vervolgens 10 mensen een duik nemen. Wat mee meer verontruste was het feit dat het zo'n issue was dat hij eventueel dronken was. Alles wat er gebeurde met hem leek meer op een epileptische aanval maar toen ik zelf ook even dacht dat hij dronken was kreeg ik gelijk zo'n gevoel van dat het zijn eigen schuld was en dat hij dus mijn hulp niet verdiende. Achteraf gezien is dat best akelig om dat te weten van jezelf. Ook al was hij dronken. Verdient een dronkelap het dan niet om geholpen te worden? Als hij dood was neergevallen en iemand had mij gevraagd waarom ik niks had gedaan had ik dan gezegd: "Tsjah, hij was dronken"? Het zou toch wat zijn als er een ambulance aan was gekomen en het ziekenhuispersoneel met een brancard aan kwamen lopen om vervolgens zonder hem weg te gaan. Want ze vervoeren natuurlijk geen dronken mensen.
Dat klinkt misschien stom maar toch is het zo dat er zo'n 25 mensen in de wagon waren waarvan er zeker 10 heel dichtbij het gebeuren stonden. Van die 10 hebben maar 2 mensen daadwerkelijk meer gedaan dan zeggen of denken dat hij dronken was. Wanneer ik dus een keer neerval in de metro is mijn hoop gevestigd op die 20 procent. Maar wat van die 80 procent? Een onlangs gepubliceerd onderzoek zegt dat de meeste mensen zich onveilig voelen in de metro. Zijn die mensen dan terecht zo voorzichting of waren ze laf? Nou kan ik me niet voorstellen dat er op een doordeweekse dag om 11.00 uur 's ochtends zoveel kan gebeuren. En wat kan een persoon die een epileptische aanval heeft nou daadwerkelijk voor schade aanrichten bij een ander? Wat ik in ieder geval geleerd heb van deze ervaring is dat mensen niet in de rij staan om iemand in nood te helpen. En dat iedereen en dus ook dronken mensen hulp verdienen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten