Als ik een iets heb dat mij een echte Nederlander maakt is het wel de Hollandse nuchterheid. Ik ben de nuchterheid zelve. Daarom ben ik totaal niet het type om te zeggen dat iets meant to be is of iets dergelijks. Dat denk ik nu ook niet maar toch ben ik erg blij dat ik bij Parisa en Patrick uit ben gekomen wat de regie betreft.
Gisteren had ik mijn 3e afspraak met het duo. Dit keer was mijn lieftallige productieassistent Pegah er ook bij. Voordat we ter zake kwamen, kwamen we erachter dat Parisa een zus heeft die Pegah heeft. Dat was erg grappig omdat Pegah ook een zus heeft die Parisa heet. De kans is natuurlijk enorm klein dat zoiets voorkomt. Ik moest toen gelijk denken aan mijn zoektocht naar een nieuwe regisseur en dat ik eigenlijk genoegen wilde nemen met een ander maar toch besloot Parisa te bellen. Nou geloof ik nog steeds niet in het lot maar ik ben erg blij met Parisa en Patrick. Ze hebben niet alleen enorm veel ervaring maar ze zijn net zo enthousiast over Mengelmoes als Pegah en ik en dat is een enorme winst.
Het doel van ons 3e gesprek was om het traject dat ze voor Mengelmoes uithebben gezet te bespreken en om te kijken bij welke projecten ik hen zou kunnen ondersteunen. Het traject dat ze uit hebben gezet gaat voornamelijk over het schrijfproces. We gaan de hele miniserie uitwerken. Daar gaat natuurlijk veel tijd in zitten. Ook hebben we besproken op welk moment er eventueel een andere schrijver bijkomt en op welke momenten we met z’n allen bij elkaar komen. Het proces gaat ongeveer 3 maanden in beslag nemen. Dat lijkt lang maar dat is het niet als je erover nadenkt dat ik tot nu toe alleen met de pilot bezig ben geweest en dat ik nu met de gehele (10-delige) miniserie aan de slag ga. Ik kan niet wachten met het beginnen aan het schrijfwerk. Alles in nu aanwezig om van Mengelmoes een groot succes te maken.
Het 2e gedeelte van het gesprek ging over wat Pegah en ik kunnen betekenen voor hun lopende projecten en hun stichting. Parisa en Patrick hebben een aantal enorm interessante projecten lopen en zowel Pegah als ik gaan daar een onderdeel van uit maken. Helaas mag ik nog niet teveel loslaten over die projecten. Wat ik wel kan zeggen is dat de mogelijkheid er is dat een aantal castleden van Mengelmoes een belletje krijgen om te participeren aan de leuke projecten van Parisa en Patrick.
Al met al was het enorm gezellige en ook nog productieve meeting. Het feest kan nu echt beginnen. Ik de komende periode ga ik zo enorm veel leren en bezig zijn met wat ik het graagst doe. En dat allemaal in aanloop naar mijn cursus in New York. 2008 lijkt een bijzonder mooi jaar te gaan worden.
Quote of the week
Madolyn: Why is the last patient always the hardest? Billy: Because you’re tired and you don’t give a shit. It ain’t fucking super-natural.
Dit is een quote uit de film The Departed. Wat ik leuk vind aan dit moment in de film is dat het eigenlijk een vraag is die iedereen zich wel eens heeft gesteld. Waarom zijn de laatste klanten nou altijd zo moeilijk? Waarom is het laatste telefoontje altijd een vervelende klant? Ga zo maar door. Iedereen kent het wel. En omdat de dialogen in deze film zo erg scherp zijn ben je enorm benieuwd naar het antwoord. Dat maakt het droge antwoord nog grappiger. En er zit natuurlijk ook een grote kern van waarheid in.
Dat was het dan weer voor deze week. Komend weekend ga ik waarschijnlijk voor de 2e keer naar Persepolis en als het even kan ga ik ook nog naar Reservation Road. Het wordt in ieder geval een drukke week.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten