Wanneer je onderdruk staat en snel een oplossing moet vinden kan de spanning aardig oplopen. Dat was ook het geval bij de zoektocht naar een nieuwe regisseur voor Mengelmoes. Ik had een aantal kandidaten waar ik content mee was maar vervolgens kwam ik bij Parisa Yousef Doust terecht. Na wat researchen had ik al een goed gevoel bij de Iraanse regisseur. Maar naarmate ons 1e gesprek vorderde wist ik al zeker dat ik haar graag vast wilde leggen.
Parisa Yousef Doust is een filmmaker en regisseur die haar sporen al aardig verdiend heeft. Ze heeft korte films gemaakt die zijn vertoond op het IFFR en ze zit o.a. in de commissie van het filmfonds. Ondanks dat haar credentials voor zich spraken was dat niet doorslaggevend.
In het 1e gesprek dat ik met haar had begon ze met heel veel vragen stellen. Het was duidelijk dat ze een goed gevoel wilde hebben bij mij als persoon en ze wilde weten hoe ik op een multicultureel beladen pilot als Mengelmoes gekomen was. We raakte in gesprek over verschillende zaken. Op een gegeven moment was haar gevoel goed genoeg en belde ze haar vaste productiepartner op. Samen met hem gingen we de 2e fase van het gesprek in. Als je een groep mensen waarvan hun passie alles wat met films te maken heeft is bij elkaar stopt raakt niemand uigesproken. We dwaalde dan ook regelmatig af en verschillende films, producenten, schrijvers en regisseurs passeerden de revue. Al met al was het een geslaagd 1e gesprek en besloten we een 2e afspraak te maken. In de tussentijd zou Parisa het script gaan analyseren en wilde zo zoveel mogelijk informatie hebben over de cast en de productie.
Een hele tijd had ik een goed gevoel en was ik ervan overtuigd dat we eruit zouden komen. Maar vlak voor het 2e gesprek kreeg ik het gevoel dat Parisa er toch niet voor zou gaan. Parisa krijgt voor het filmfonds natuurlijk enorm veel scenario’s onder ogen en ze heeft veel ervaring. Er zit dan natuurlijk een aardig kans in dat ze het scenario van een beginnende scenarist niet goed genoeg vindt. Ondanks mijn twijfels ging ik zelfverzekerd naar het 2e gesprek. Ik was nog steeds overtuigd van mijn eigen verhaal en ging met goede moed naar Dudok.
Eenmaal aangekomen voelde ik gelijk dat Parisa er niet voor zou gaan. Ze deed niet anders en zei ook niks geks maar ik voelde het gewoon aan. Wanneer iemand slecht nieuws heeft begint die persoon vaak met het belichten van de positieve kanten van het verhaal. Zo ging het in dit geval ook. Parisa begon met de dingen die ze wel goed vond aan het scenario. Dat waren toch opvallend veel dingen. Het is toch leuk om dergelijke dingen van een ervaren iemand te horen en bovenal ook leerzaam. Haar productiepartner voegde daar ook nog zeer nuttige dingen aan toe. Maar zoals altijd kwamen ook de dingen die minder positief waren. Het kwam er uiteindelijk op neer dat er dusdanig veel dingen veranderd en aangepast moesten worden dat er veel tijd overheen zou gaan en dat wilde ze de productie niet aan doen. Ze wist hoe graag ik en ook de andere betrokkenen aan de slag wilde en ze dacht dat ik daar het geduld niet voor zou hebben. Vervolgens gaf ik mijn mening. Ik vertelde de punten waar ik het wel mee eens was en waarmee niet. Ik vertelde haar dat voor mij duidelijkheid op dit moment het belangrijkste was. Ook al zou ik bij wijze van spreken pas over 2 jaar op kunnen gaan nemen, ik wilde duidelijkheid en ik wilde een geschikte regisseur vastleggen. Een regisseur die in mijn ogen de juiste regisseur is. Een regisseur die bereidt is alles te geven voor Mengelmoes. Een regisseur die Mengelmoes naar een hoger niveau kon brengen. In mijn ogen is Parisa dat en ik wilde Parisa dus graag binnenhalen.
Ik voelde dat het gesprek weer een positieve kant op ging. Ze merkte dat ik bereid ben er de tijd voor te nemen. Dat ik me realiseer dat het beter kan. Dat ik bergrijp dat zij veel meer van het visuele is en meer van scènes houdt waar weinig in wordt gesproken en dat ik door mijn liefde voor dialoogfilms en door mijn onervarenheid juist teveel dialoog heb. Ik merkte dat zij veel in Mengelmoes zag en dat ze niet met tegenzin ja zou zeggen. En zo kwamen we tot de conclusie dat er toch een samenwerking zou komen en dat Parisa de nieuwe regisseur is van Mengelmoes.
We hebben afgesproken dat we er de tijd voor gaan nemen. Dat het een miniserie gaat worden en dat we niet alleen de pilot gaan herschrijven maar dat we het hele verhaal uit gaan lijnen zodat we weten welke verhaallijn wanneer in het verhaal voorkomt. Er komt een ervaren schrijver bij als ondersteuning. Bij het maken van een serie zijn er vaak 2 showrunners en daarbij heb je een writingstaff van een aantal mensen. Die groep mensen vergadert en gooit verschillende ideeën in de groep om vervolgens afzonderlijk de afleveringen te schrijven en de wijzigingen met elkaar te bespreken. Zo’n structuur gaan wij ook aan. Daarbij zal Parisa het ook echt haar project gaan maken. Ze zal zich ook inzetten voor de productionele kant samen met haar partner. Daarmee is Parisa een enorme aanwinst voor Mengelmoes.
Dit alles heeft wel het gevolg dat Mengelmoes veel later voor de camera’s gaat. Maar ik denk dat dit wel de moeite waard is. Het eindresultaat zal fantastisch worden. Ik heb met Parisa afgesproken dat we nog een 3e keer om de tafel gaan. Ze is met verschillende andere filmprojecten bezig en we gaan kijken of ik bij het realiseren van die projecten een rol kan spelen. Ook gaan we kijken of ik haar met haar stichting kan helpen. Ook voor de cast van Mengelmoes kan dit alles nog een positieve wending krijgen. Ze is namelijk geïnteresseerd in een aantal castleden. Met enig geluk krijgen die extra werk en kunnen ze alvast kennismaken met Parisa.
Al met al is het geweldig nieuws dat Parisa aan boord is en het ziet er naar uit dat Mengelmoes niet alleen echt gerealiseerd gaat worden maar dat door middel van het dusdanig verhogen van het niveau en het benutten van de juiste connecties de kans dat Mengelmoes daadwerkelijk op de buis verschijnt exponentieel is gestegen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten